รอยยิ้มที่ไม่อยากให้ใครเห็น

กลิ่นฝุ่นจางๆ จากกองโมเดลกระดาษชานอ้อยและคราบกาวร้อนที่ยังติดอยู่ตามปลายนิ้วยังไม่ทันจางหาย ความวุ่นวายของการลงพื้นที่เก็บข้อมูลโปรเจกต์คอมมูนิตี้มอลล์ก็เข้ามาแทนที่อย่างไร้รอยต่อ บรรยากาศภายในรถตู้ปรับอากาศคันใหญ่ที่มุ่งหน้ากลับมหาวิทยาลัยค่อนข้างเงียบสงบ ต่างจากตอนขาไปลิบลับ เพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินตรวจไซต์งานใต้แสงแดดแผดเผาตลอดทั้งวัน ทำให้เหล่านักศึกษาสถาปัตย์และวิศวะต่างพากันสลบไสลไม่ได้สติ พิมพ์ใสพิงศีรษะกับกระจกหน้าต่างเย็นเฉียบ ดวงตาคู่สวยที่ปกติมักจะฉายแววพยศและทันคน ปิดสนิทลงอย่างอ่อนเพลีย เส้นผมสีเข้มที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรงเคลียอยู่ข้างแก้มใส ปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวคนที่นั่งอยู่เบาะแถวถัดไปให้ทำงานอย่างเงียบเชียบ คีรินทร์ หรือ ‘คีย์’ เดือนวิศวะปีสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและรักความสะอาดเป็นที่หนึ่ง นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบที่เคยใช้จิกกัดและมองคู่กรณีด้วยความหมั่นไส้ บัดนี้กลับทอดมองร่างบางที่กำลังหลับสนิทด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความแข็งกระด้างในดวงคู่นั้นละลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความอ่อนโยนลึกซึ้งที่เจ้าตัวไม่มีทางยอมรับออกมาเด็ดขาดหากมีใครมาทัก นิ้วเรียวหนาเคาะเบาๆ กับหัวเข่าตัวเองอย่างใช้ความคิด ขณะที่รถตู้แล่นผ่านแสงไฟสลัวจากเสาไฟริมถนนหลวง เงาแสงสีส้มที่ทาบทับลงบนใบหน้ายามหลับใหลของพิมพ์ใส ทำให้เธอดูไร้พิษภัยและน่าทะนุถอยมากกว่ายามตื่นขึ้นมาต่อปากต่อคำเป็นไหนๆ "มองจนหน้าจะทะลุอยู่แล้วนะไอ้คุณคีย์" เสียงกระซิบแหบพร่าจาก ‘ธาม’ รุ่นพี่วิศวะตัวแสบที่นั่งเบาะหลังเยื้องไปทางขวา ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ธามโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปากขณะมองสลับระหว่างเพื่อนร่วมคณะกับร่างบางที่กำลังหลับสนับ คีย์ไม่ได้หันไปมองธาม ดวงตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของพิมพ์ใส แต่กรามแกร่งกลับขบเข้าหากันแน่นขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ระคนขัดใจ "หุบปากแล้วหลับไปซะ ธาม" คีย์พึมพำเสียงลอดไรฟัน ตวัดสายตาดุๆ ไปปราบเพื่อนสนิทหนึ่งที แต่ธามกลับหัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน "กูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แค่ทักด้วยความหวังดี... กลัวว่ามองนานๆ ตาจะแฉะเอาเสียก่อน หึงจนหน้ามืดตามัวไปเคลียร์กับกูที่ไซต์งานยังไม่หายเหนื่อยอีกหรือไงวะ" ธามแกล้งหยอกเย้าต่อด้วยน้ำเสียงกวนประสาท คีย์แค่นเสียงทางจมูก เขาเบือนสายตากลับมามองพิมพ์ใสอีกครั้ง จังหวะนั้นเองที่รถตู้เกิดโยกตัวเบาๆ ตามสภาพถนน ทำให้ศีรษะทุยของพิมพ์ใสที่พิงกระจกอยู่เกิดไถลหลุดจากตำแหน่งเดิม ร่างบางเซไปด้านข้างเล็กน้อย ใบหน้าเนียนใสเกือบจะโขกเข้ากับขอบเบาะแข็งๆ ข้างตัว ร่างกายเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด นิ้วมือของคีย์ยื่นออกไปคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของพิมพ์ใส พร้อมกับใช้ฝ่ามืออีกข้างรองรับศีรษะเล็กนั้นไว้ได้อย่างทันท่วงที ก่อนที่เธอจะกระแทกกับขอบเบาะจนเจ็บตัว ลมหายใจอุ่นๆ ของพิมพ์ใสที่เป่ารดอยู่บริเวณข้อมือ ทำให้หัวใจของหนุ่มมานวิศวะผู้ขึ้นชื่อว่านิ่งสนิทและใจแข็งกระด้าง เต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างดื้อๆ คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะประคองศีรษะของเธอให้เอนกลับมาพิงไหล่กว้างของตัวเองแทนที่กระจกเย็นเฉียบอย่างระมัดระวัง กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายแดดจางๆ จากเส้นผมของคนตัวเล็กโชยเข้าจมูก ท่าทางดุดันและปากร้ายเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม คีย์ขยับตัวให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้ปลุกคนที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีก ริมฝีปากหยักลึกเผลอยกยิ้มขึ้นทีละน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความคลั่งรักที่เจ้าตัวพยายามปฏิเสธมาตลอด รอยยิ้มที่ไม่อยากให้ใครหน้าไหนได้เห็น... ยกเว้นเธอคนนี้ "ไอฟาย... ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา ร้ายใส่เขานักไม่ใช่เหรอวะไอ้คีย์" ธามที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ แกล้งแซวเบาๆ ด้วยน้ำเสียงล้อเลียน คีย์ส่งสายตาพิฆาตไปให้ธามทันที เป็นเชิงเตือนว่าถ้ายังไม่หยุดพูด เขานั่นแหละที่จะเป็นคนลากรุ่นพี่ตัวดีลงไปโยนทิ้งไว้ข้างทาง ธามไหวไหล่ด้วยความหมั่นไส้เบาๆ ก่อนจะยอมเอนหลังพิงเบาะหลับตาลงจริงๆ ปล่อยให้เพื่อนรักเผชิญหน้ากับหัวใจตัวเองต่อไป ความเงียบสงบภายในรถตู้กลับมาอีกครั้ง คีย์ก้มมองเสี้ยวหน้าของพิมพ์ใสที่ซบอยู่บนลาดไหล่ของเขา มือหนาข้างที่ว่างค่อยๆ ยกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มใสออกให้อย่างเบามือที่สุด กลัวเหลือเกินว่าความรุนแรงเพียงเล็กน้อยจะทำให้เธอตื่นจากนิทรา ดวงตาคมเข้มทอดมองออกไปนอกหน้าต่างรถที่กำลังเคลื่อนตัวผ่านแสงไฟเมืองในยามค่ำคืน ความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอกตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเริ่มตกตะกอนชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขายอมรับกับตัวเองในความมืดมิดของรถคันนี้แล้วว่า... เขาแพ้ทางยัยตัวแสบสถาปัตย์คนนี้เข้าอย่างจัง ในจังหวะที่รถตู้ชะลอความเร็วเพื่อเตรียมเลี้ยวเข้าสู่ประตูมหาวิทยาลัย พิมพ์ใสส่งเสียงครางอือในลำคอเบาๆ เปลือกตาสีมุกเริ่มขยับไหวราวกับกำลังจะตื่นขึ้นจากการหลับอันยาวนาน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" มา ณ ที่นี้นะคะ