คำสารภาพที่คิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่น

"ถ้าคิดว่ามุกสารภาพรักแบบนี้มันจะทำให้ฉันใจอ่อน ยอมเป็นทาสแมวแล้วก็เป็นแฟนพี่... บอกเลยว่าฝันไปเถอะค่ะ!" เสียงใสๆ ของพิมพ์ใสไม่ได้ลดทอนความกังวาลลงเลยแม้แต่น้อยในห้องสตูดิโอคณะสถาปัตย์ที่เงียบสงบในยามค่ำคืน กลิ่นฉุนจางๆ ของกาวลาเท็กซ์และกระดาษชานอ้อยลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดประจำตัวของคนตัวโตกว่าที่ยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธออยู่ คีรินทร์ หรือ 'คีย์' เดือนวิศวะปีสามที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายและดุยิ่งกว่าเสือโคร่งในกรง ตอนนี้กลับยืนหน้าแดงก่ำ ลามไปถึงใบหูสองข้างที่ขึ้นสีจัดจนตัดกับผิวขาวสะอาด ดวงตาคมกริบที่มักจะมองใครด้วยความเหยียบเย็นและรำคาญใจ ตอนนี้กลับหลบวูบไปมองโมเดลตึกระฟ้าจำลองบนโต๊ะอย่างคนทำอะไรไม่ถูก "ใคร..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเคือง "ใครสารภาพรักเธอ ยัยตัวแสบ มโนไปถึงไหนเนี่ย" "อ้าว?" พิมพ์ใสเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทัน เธอวางคัตเตอร์ในมือลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หมุน กอดอกมองผู้ชายปากแข็งที่ยืนเก๊กท่าตีหน้ายักษ์กลบเกลื่อนความเขินอยู่ตรงหน้า "ก็เมื่อกี้ใครนะที่พูดว่า... *'ถ้าไม่อยากให้ฉันไปหึงเธอกับไอ้ธามนัก ก็มาเป็นแฟนกันซะให้จบเรื่อง'*... เอ๊ะ หรือหูฉันเพี้ยนไปเองคะว่าเสียงใครแถวนี้มันคุ้นๆ เหมือนหมาแถวนี้เลย" "พิมพ์ใส!" คีย์กัดฟันกรอด ขยับตัวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนเธอต้องเอนตัวหนีเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ความปากเก่งไม่เคยลดลงเลยสักนิด "เธอนี่มัน... ปากดีไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ ปากแบบนี้แหละ ถึงน่า..." ประโยคหลังเขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ด้วยความที่ระยะห่างระหว่างกันมันใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่าง พิมพ์ใสจึงได้ยินมันชัดเจนทุกถ้อยคำ แม้เขาจะกลืนมันลงคอไปครึ่งหนึ่งก็ตาม "น่าอะไรคะ? ไหนพูดใหม่อีกทีซิ น่ารักเหรอ?" พิมพ์ใสแกล้งเอียงคอถาม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ "น่ารำคาญ!" คีย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก หัวใจดวงโตของเดือนวิศวะเต้นรัวโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน มันดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้องซะด้วยซ้ำ ยัยนี่มีอิทธิพลกับความรู้สึกเขาเกินไปแล้ว แค่รอยยิ้มเย้าแหย่นั่นรอยเดียว ก็ทำเอาคุมสตูลูกผู้ชายไว้แทบไม่อยู่ "ปากแข็งชะมัด" พิมพ์ใสหมั่นไส้จนทนไม่ไหว มือบางยื่นออกไปหยิกเข้าที่ต้นแขนกำยำภายใต้เสื้อช็อปสีเข้มเต็มแรง "โอ๊ย! ยัยเด็กบ้า มือหนักเป็นบ้าเลยวะ!" คีย์ร้องลั่น สะดุ้งโหยงด้วยความเจ็บแต่ไม่กล้าปัดมือบางนั้นออก ทำได้เพียงเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กไว้หลวมๆ เพื่อไม่ให้เธอหยิกซ้ำสอง "เจ็บสادิจะได้จำค่ะ ว่าอย่ามาปากดีใส่พิมพ์ใสคนนี้" เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ดวงตาสุกใสเป็นประกายท้าทาย "แล้วก็เลิกทำหน้าแดงเป็นกุ้งต้มได้แล้วค่ะ เห็นแล้วมัน..." พิมพ์ใสชะงักไปนิดเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับดวงตาคมที่ตอนนี้ไม่ได้มีความดุร้ายหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความลึกซึ้ง อ่อนโยน และประกายความคลั่งรักที่ฉายชัดจนหัวใจดวงน้อยของเธอกระตุกวูบ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ผสานกันอยู่ในระยะประชิด คีย์ค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนจากตัวเขาลอยมาแตะผิวแก้มจนพิมพ์ใสรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาบ้างเสียเอง ความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอน ปากที่เคยเก่งกาจพาลนึกคำพูดไม่ออกขึ้นมาดื้อๆ "ถ้าคิดว่าฉันล้อเล่น..." เสียงทุ้มต่ำพร่าลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ลົມหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่เหนือริมฝีปากของเธอ "ก็ลองดูสิ ว่าฉันกล้าทำจริงหรือเปล่า..." นิ้วเรียวของคีย์ที่กุมข้อมือเธออยู่เปลี่ยนมาเป็นเกลี่ยไล้หลังมือแผ่วเบਾ สัมผัสวาบหวามที่ไล่ระดับขึ้นมาทำให้ขนลุกซู่ พิมพ์ใสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลช้าลงชั่วขณะเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของเขานั้นอยู่ใกล้เสียจนเธอนับขนตาเขาได้ทีละเส้น *นี่เขาไม่ได้พูดเล่นหรอกเหรอ?* คำถามนี้ดังขึ้นในหัว แต่วินาทีนี้เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหาคำตอบ เพราะสติสัมปชัญญะถูกรุกรานด้วยเสน่ห์อันตรายของผู้ชายสายซึนคนนี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว ทว่า... ในจังหวะที่ริมฝีปากหยักลึกกำลังจะทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างของคนตัวเล็ก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกสตูดิสดุดังขึ้นสองสามครั้งติดต่อกัน พร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'ธาม' รุ่นพี่คณะวิศวะที่เปิดประตูพรวดเข้ามาหน้าตาเฉย โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย "น้องพิมพ์ครับ พี่เอาชานมไข่มุกมาฝาก... เฮ้ย! ขอโทษทีพี่ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย?" ธามชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นความตกใจแกแกมสนุกสนานเมื่อเห็นภาพตรงหน้า คีย์ผละถอยหลังออกมาด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ใบหน้าหล่อเหลากลับมาบึ้งตึงดุจยักษ์มารอีกครั้ง นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ส่วนพิมพ์ใสรีบดึงมือตัวเองกลับ ใบหน้าที่เพิ่งจะแดงเพราะความเขินเมื่อครู่ตอนนี้ร้อนผ่าวด้วยความเก้อเขินและตกใจ เธอถอยกรูดไปติดโต๊ะวาดรูปทันที ดวงตาคู่สวยตวัดมองคีย์ที่ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ข้างๆ สลับกับธามที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ ปมปัญหาและความรู้สึกที่ค้างคาอยู่กลางอากาศเมื่อครู่ถูกดึงกระชากให้ขาดวิ่นลงต่อหน้าต่อตา... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้นะคะ