เกมจริงใจหรือท้าทายรอบกองไฟ

เสียงหัวing คิกคักและเสียงดีดกีตาร์โปร่งรอบกองไฟสาดประกายสีส้มวับวามกระทบกับใบหน้าของเหล่านักศึกษาค่ายอาสา บรรยากาศยามดึกกลางลานกว้างของโรงเรียนชนบทแห่งนี้ควรจะโรแมนติกและอบอุ่น ถ้าไม่ติดว่าวงเหล้าวงกลมตรงหน้ากำลังคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูงจากสายตาคู่คมของสองหนุ่มที่นั่งมองหน้ากันเหมือนพร้อมจะกระโจนใส่คอหอยกันได้ทุกเมื่อ พิมพ์สayeขยับตัวอึดอัดบนเสื่อกก เธอเบนสายตาหนีจากประกายไฟแลบแปล๊บๆ ระหว่างคีย์ รุ่นพี่เดือนวิศวะสุดซึนผู้เป็นเจ้าของฉายา 'ซาตานล้างผาน' ประจำคณะ กับธาม รุ่นพี่สายเปย์ตัวพ่อที่ขยันหยอดเธอมาตลอดทางเข้าค่าย ภาพของทั้งคู่เมื่อครู่ที่ยืนปะทะคารมกันจนฝุ่นตลบยังติดตา ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว สถาปนิกสาวอย่างเธอแค่อยากมาสร้างตึกอาคารเรียน ไม่ได้สมัครใจมาดูผู้ชายตีกันเพื่อแย่งพื้นที่หัวใจสักหน่อย "เอาล่ะๆ! เกม 'Truth or Dare' รอบกองไฟของเราเดินทางมาถึงตาเด็ดแล้วนะเพื่อนๆ!" เสียงแหลมสูงของมีน เพื่อนสนิทสายแซ่บดังขึ้นท่ามกลางเสียงเชียร์ระงม มีนหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับหมุนขวดแก้วรีไซเคิลตรงกลางวงอย่างรวดเร็ว "หยุดที่ใคร คนนั้นโดน!" ขวดพลาสติกหมุนวนด้วยแรงเหวี่ยง ก่อนจะค่อยๆ ชะลอความเร็วลง และ... ปลายขวดชี้ตรงมาที่พิมพ์ใสพอดิบพอดี ท่ามกลางเสียงโห่ร้องปรบมือชอบใจของชาวคณะ "อุ๊ย! มือขึ้นชะมัด ยัยพิมพ์เพื่อนรัก!" มีนปรบมือแปะๆ แกล้งทำเป็นตกอกตกใจ ทั้งที่สายตานี่เจ้าเล่ห์สุดฤทธิ์ "ในฐานะที่ดวงสมพงษ์กับขวดที่สุด แกเลือกอะไร? ความจริงหรือความท้าทายจ๊ะ" พิมพ์สayeกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา เธอรู้นิสัยมีนดีว่าไม่มีทางปล่อยให้เธอรอดไปง่ายๆ แน่นอน "ท้าทายค่ะ คนอย่างพิมพ์ใสไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว" "โอโห สมเป็นเด็กสถาปัตย์สายสตรอง!" ธามส่งเสียงเชียร์ขึ้นมาทันที พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ส่งตรงมาให้เธอ "พี่ช่วยคิดภารกิจให้เอาไหม น้องพิมพ์ใส" แต่ยังไม่ทันที่ธามจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือกจนน่าขนลุกก็แทรกขึ้นมาจากฝั่งตรงข้าม "เกมมีกฎของมัน อย่าเสือกข้ามขั้นตอน" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่นานๆ จะใส่ที) หันไปมองธามนิ่งๆ ก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าพิมพ์ใส ใบหน้าหล่อเหลานั้นบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด พิมพ์สayeเม้มปากแน่น หมั่นไส้ท่าทีหวงก้างแบบเนียนๆ ของอีกฝ่ายเต็มประดา ทั้งที่ปากบอกว่าไม่ได้คิดอะไร แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขานี่มันทำเอาคนรอบข้างหนาวๆ ร้อนๆ กันหมดแล้ว "ฉันเป็นคนเลือกภารกิจค่ะพี่คีย์" พิมพ์สayeเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตมองกลับอย่างไม่เกรงกลัว "เชิญมีนจัดมาได้เลยค่ะ อยากรู้เหมือนกันว่าจะใจร้ายสักแค่ไหน" มีนยิ้มกริ่ม ขยับเข้าไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมวงอีกสองสามคน ก่อนจะหันกลับมาประกาศิตเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางความเงียบกริบที่จู่ๆ ก็โรยตัวลงมา "ฉันขอท้าให้แก... เดินไปสารภาพรักกับผู้ชายที่หล่อที่สุดในวงนี้ บอกเขาว่า 'ฉันชอบพี่... มานานแล้ว และอยากเป็นแฟนกัน' ต้องพูดด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม ห้ามเขิน ห้ามหลบตา และต้องยืนประชิดตัวในระยะไม่เกินหนึ่งคืบ!" สิ้นเสียงของมีน ทั้งวงส่งเสียงหวีดร้องแซวกันลั่นลานกว้าง บางคนถึงกับเป่าปากหวือ บรรยากาศรอบกองไฟยิ่งร้อนระอุขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว พิมพ์สayeเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผู้ชายที่หล่อที่สุดในวงเหรอ? ถ้ามองด้วยความเป็นกลางและไม่เข้าข้างตัวเอง... ในวงนี้มีทั้งธามรุ่นพี่หนุ่มฮอต มีนที่สวยแซ่บ (แต่เป็นผู้หญิง) และ... คีย์ เดือนวิศวะหน้าดุที่นั่งกอดอกมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกแต่เดาว่าคงอยากจะฆ่าคน สายตาของทุกคนในวงเริ่มหันรีหันขวาง มองสลับระหว่างธามกับคีย์อย่างรอคอยการตัดสินใจ ธามทำท่าจะลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มมั่นใจ เขารอจังหวะนี้มานานแล้วที่จะได้รุกจีบพิมพ์ใสอย่างเปิดเผยต่อหน้าทุกคน แต่พิมพ์ใสเร็วกว่า เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษดินออกจากกางเกงยีนส์ยืดหยุ่นด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทั้งที่ในอกข้างซ้ายกำลังเต้นโครมครามเหมือนกลองเพล เธอมองข้ามหัวธามไปสบตากับร่างสูงใหญ่ของคนที่นั่งหน้าตึงอยู่หลังกองไฟ เกมนี่มันจัดฉากชัดๆ! มีนกับเพื่อนร่วมก๊วนต้องฮั้วกันมาแน่ๆ และเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายก็ไม่ใช่ใครที่ไหน พิมพ์สayeสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า ก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปหาร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้สนาม ยิ่งเดินเข้าใกล้ รังสีความเย็นชาและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นควันไฟจางๆ ก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ คีย์ไม่ได้ลุกหนี เขานั่งนิ่งเป็นหิน ปล่อยให้ร่างบางก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด ตามเงื่อนไขของเกมพอดิบพอดี ระยะห่างระหว่างกันตอนนี้แทบไม่มีเหลือ พิมพ์ใสต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองสบตากับดวงตาคู่คมที่ดุราวกับเหยี่ยวคู่นั้น รอบข้างเงียบกริบลงทันที ทุกคนกลั้นหายใจรอฟังประโยคเด็ด พิมพ์สayeกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเล็กกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระงับความสั่นเทา เธอเกลียดเกมนี้ เกลียดสายตากรุ้มกริ่มของคนรอบข้าง และเกลียดหัวใจตัวเองที่ดันทรยศเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอกยามที่ได้กลิ่นอายความเป็นผู้ชายจากคนตรงหน้า แต่ในเมื่อรับคำท้าแล้ว พิมพ์ใสก็ไม่เคยคิดจะถอยหลัง "ก็ได้ค่ะ..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบา แต่ก้องกังวานพอที่จะให้ทุกคนในวงได้ยินชัดเจน เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สบตากับคนหล่อที่สุดในวงที่นั่งตีหน้ายักษ์ใส่เธอ "ฉันชอบพี่... มานานแล้วนะคะ" พิมพ์ใสแกล้งเว้นจังหวะกระซิบเสียงพร่า แกล้งทำเป็นดัดเสียงให้หวานหยดย้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ "และอยากเป็น... แฟนกันค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงหวีดร้องแซวและเสียงปรบมือก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับพลุแตก ธามหน้าเสียลงทันทีในขณะที่เพื่อนๆ ต่างพากันปรบมือชอบใจกับความสปอร์ตของแม่ตัวแสบแห่งคณะสถาปัตย์ แต่ทว่า... รอยยิ้มพอใจบนใบหน้าของมีนกลับค้างเติ่ง เมื่อจู่ๆ ร่างสูงของคีย์ที่นั่งนิ่งมาตลอดก็ขยับตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของพิมพ์ใสอย่างรวดเร็วและแม่นยำ แรงดึงมหาศาลทำให้พิมพ์ใสตั้งตัวไม่ทัน ร่างเพรียวเซถลำเข้าไปชนอกแกร่งของเขาอย่างจัง จนใบหน้าของเธอฝังอยู่กับลาดไหล่กว้าง ท่ามกลางเสียงโห่แซ่บที่ดังยิ่งกว่าเดิม คีย์ไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลยสักนิด ปลายจมูกโด่งรั้นของเขาฝังลงข้างขมับของคนตัวเล็กที่กำลังตกใจตาโต ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนพิมพ์ใสขนลุกซู่ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะกระซิบชิดใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทุ้มต่ำ และจริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่การเล่นเกม "เกมจบแล้ว... แต่คนพูดต้องรับผิดชอบคำพูดตัวเองด้วยนะ เด็กดื้อ" ตอนที่ 15 : จบตอน (Cliffhanger) ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความหมั่นไส้ของยัยตัวแสบกับพี่วศวะปากร้ายในตอนนี้ด้วยนะคะ! มาลุ้นกันต่อค่ะว่าแม่สาวสถาปัตย์ของเราจะแก้ตัวยังไงเมื่อพี่คีย์เขาเอาจริงขึ้นมาจริงๆ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ!