บทลงโทษของคนดื้อ

เสียงล็อกประตูรถเบนซ์คันหรูดัง *คลิก* ราวกับเสียงกิโยตินที่ตัดขาดพิมพ์ใสออกจากโลกภายนอกทั้งหมด กลิ่นอายความเป็นระเบียบเรียบร้อยและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์โปรดของผู้ขับขี่อบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ รถคันนี้ไม่ได้เลี้ยวเข้ามหาวิทยาลัยหรือหอพักของเธอ แต่มันจอดสนิทอยู่หน้าโซนลิฟต์ส่วนตัวของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง—คอนโดที่เธอเคยประกาศกร้าวไว้ว่าจะไม่มีทางเหยียบเข้ามาเด็ดขาด "ลงค่ะ" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกุดเอ่ยขึ้น ทว่าแววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เขาใส่เวลาขับรถ) กลับพราวระยับด้วยประกายความดุที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้มิดชิด คีรินทร์ปลดเข็มขัดนิรภัยออกก่อนจะหันมามองร่างบางที่นั่งตัวลีบติดเบาะ พิมพ์ใสเม้มริมฝีปากแน่นอย่างคนฟอร์มจัด แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับความนิ่งขรึมและสันจاوโด่งคมคายนั้น แต่ศักดิ์ศรีของสาวสถาปัตย์ปีสองไม่มีวันยอมจำนนใครง่ายๆ เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขา แม้ฝ่ามือชื้นเหงื่อจะกำชายเสื้อกันเปื้อนสีมอของตัวเองแน่นก็ตาม "นี่! นายคีย์ ฉันบอกแล้วไงว่าฉันแค่ออกไปเคลียร์งานโปรเจกต์กับเพื่อนที่คาเฟ่ ไม่ได้ไปก่อคดีฆาตกรรมนะ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนฉันไปเผาตึกคณะวิศวะของนายด้วยเนี่ย!" พิมพ์ใสแหวใส่เสียงสูงกลบเกลื่อนความกลัว "คาเฟ่เปิดถึงตีสองเหยื่อ..." คีรินทร์ทวนคำเสียงเย็นเยียบ เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์ปะทะเข้ากับแก้มใส "แล้วคาเฟ่ที่ไหนมีผู้ชายหน้าตาคล้ายรุ่นพี่บริหารมานั่งป้อนเค้กให้ แถมยัยตัวแสบยังทำหน้าเคลิ้มซะจนฉันอยากจะเดินไปกระชากคอเสื้อหมอนั่นให้รู้แล้วรู้รอด!" "หึงเหรอ?" พิมพ์ใสสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตเป็นประกายท้าทาย ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุกระดูกซี่โครง "รุ่นพี่ธามเขาแค่น้ำใจงาม ซื้อขนมมาฝากต่างหากเล่า นายต่างหากที่ไม่มีเหตุผล! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันจะเรียกแท็กซี่กลับหอ!" "ฝันไปเถอะค่ะว่าจะได้กลับหอน่ะ" คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของเดือนวิศวะคนดังทำให้บรรยากาศในรถดูอันตรายขึ้นเป็นทวีคูณ "หนีเที่ยวตอนดึก ปล่อยให้ฉันนั่งรอสายตาเป็นห่วงจนแทบคลั่ง คิดเหว่าความผิดแค่นี้จะจบลงง่ายๆ แค่คำแก้ตัวเหรอพิมพ์ใส" "แล้วนายจะให้ฉันทำยังไงเล่ายะ!" "บทลงโทษของคนดื้อ... เริ่มต้น ณ บัดนี้" พูดจบ คีรินทร์ก็ผลักประตูลงไปก่อนจะอ้อมมาเปิดฝั่งที่เธอนั่งแล้วฉุดกระชากลากถู (ด้วยความทะนุถนอมแต่เด็ดขาด) ให้ร่างบางก้าวตามเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัวขึ้นไปยังชั้นบนสุด บรรยากาศภายในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูสไตล์ลอฟท์ปูนเปลือยตอกย้ำรสนิยมอันเนียบกริบของเจ้าของห้อง ทุกอย่างไร้ที่ติและสะอาดสะอ้านจนพิมพ์ใสไม่กล้าแม้แต่จะวางรองเท้าผ้าใบเปื้อนฝุ่นดินโมเดลลงบนพรมสีเทาเข้ม "ถอดรองเท้าแล้วยืนนิ่งๆ ตรงนั้น ห้ามเดินไปไหนเด็ดขาด!" คีรินทร์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด พลางโยนกระเป๋าเป้ของเธอไว้บนโซฟาตัวยาว ก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว พิมพ์ใสพ่นลมหายใจฮึดฮัดด้วยความขัดเคือง เธอทรุดตัวลงนั่งยองๆ กอดเข่าตัวเองอย่างขัดใจ "บ้าที่สุด นายคีย์บ้าอำนาจ! คอยดูเถอะ ถ้าเผลอนะ จะแอบเอาสีสเปรย์ไปพ่นกำแพงห้องรับแขกให้เข็ด!" "อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะพิมพ์ใส" เสียงทุ้มลอยออกมาจากเคาน์เตอร์ครัว พร้อมกับร่างสูงที่เดินกลับมาพร้อมถาดใส่อุปกรณ์บางอย่างในมือ คีรินทร์ถอดเสื้อช็อปช็อปวิศวะสีกรมท่าออกเหลือเพียงเสื้อยืดสีดำสนิทแนบเนื้อ ยิ่งขับเน้นกล้ามเนื้อแกร่งและไหล่กว้างให้ดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น เขาวางถาดลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า พิมพ์ใสชะโงกหน้ามองด้วยความสงสัย สิ่งที่อยู่บนถาดไม่ใช่เครื่องมือทรมานอย่างที่จินตนาการไว้ แต่กลับเป็น... หม้อชาบูไฟฟ้าขนาดพกพา ชุดผักสด เนื้อหมูสไลด์บางเฉียบ และน้ำซุปสีอำพันที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย "ชาบู...?" พิมพ์ใสเผลอหลุดปากอุทาน ตาโตเป็นประกายด้วยความอยากอาหาร ความโกรธเคืองเมื่อครู่ปลิวหายไปในพริบตาเมื่อเจอกลนหอมของอาหารโปรด "อือ ชาบูไถ่โทษ... แต่เธอยังเป็นผู้ต้องหาอยู่ จำไว้" คีรินทร์ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิกับพื้นพรมฝั่งตรงข้าม ใบหล่อเหลายังคงตึงเครียดเล็กน้อย แต่แววตาที่มองเธอนั้นอ่อนแสงลงจนสังเกตได้ "เพราะฉะนั้น กฎของการลงโทษในค่ำคืนนี้คือ... เธอน้องพิมพ์ใส ต้องเป็นคนลวกเนื้อ ปร้อนน้ำจิ้ม และ 'ป้อน' ฉันทุกคำ จนกว่าฉันจะพอใจ" "ห๊ะ! อะไรนะ?!" พิมพ์ใสอ้าปากค้าง ชี้หน้าตัวเองสลับกับหน้าเขา "ทำไมฉันต้องเป็นคนบริการนายด้วยเล่า! ฉันไม่ใช่ทาสนะ!" "หนึ่ง... เถียงเพิ่มเวลาลงโทษอีกสิบนาที" คีรินทร์ยกนิ้วขึ้นนับหน้าตาเฉย "สอง... ถ้าฉันอ้าปากแล้วไม่มีเนื้อหมูจุ่มน้ำจิ้มงาหย่อนลงไปภายในสามวินาที ฉันจะเปลี่ยนวิธีลงโทษจากการกินชาบู... เป็นการกินอย่างอื่นแทน" คำว่า 'กินอย่างอื่น' มาพร้อมกับสายตาคมกริบที่เลื่อนต่ำลงมามองริมฝีปากอิ่มของเธอช้าๆ เป็นนัยยะสื่อความหมายชัดเจนจนเลือดในกายของพิมพ์ใสพุ่งขึ้นมาสูบฉีดบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธอรีบหุบปากฉับ คว้าตะเกียบขึ้นมาคีบหมูสไลด์ลงหม้อแทบไม่ทัน "คนฉวยโอกาส! คนเอาแต่ใจ! คน..." "บ่นมาก ระวังหมูจะไหม้นะครับ... อ้อ" คีรินทร์ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเองเผลอใช้คำพูดติดปาก ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ "เอ้ย... เผลอพูดคำสุภาพกับเด็กดื้อซะได้ อ้าปากสิครับ... รอให้ฉันต้องกินเองหรือไง" พิมพ์ใสค้อนขวับวงใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ยอมจุ่มเนื้อหมูนุ่มๆ ลงในถ้วยน้ำจิ้มสูตรเด็ดก่อนจะยื่นไปจ่อที่ปากหยักของอีกฝ่ายอย่างจำยอม คีรินทร์เคี้ยวช้าๆ สายตาคมปลาบยังคงจ้องมองใบหน้าเนียนใสของเธอไม่วางตา บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความหวานละมุนอบอวลท่ามกลางไอน้ำร้อนจากหม้อชาบู เวลาล่วงเลยไปจนน้ำซุปงวดลง ความเงียบสงบที่เต็มไปด้วยเสียงหัวใจเต้นระส่ำเข้าปกคลุมพื้นที่ ทว่าในจังหวะที่พิมพ์ใสกำลังเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำดื่มบนโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวของเธอก็แตะเข้ากับปลายนิ้วอุ่นจัดของคีรินทร์ที่เอื้อมมาหยิบพร้อมกันพอดี ไฟฟ้าสถิตบางอย่างแล่นแปล๊บไปทั่วร่าง ทั้งคู่ชะงักค้าง พิมพ์ใสเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่ลึกล้ำราวกับหลุมดำ คีรินทร์เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้ม แววตาซึนๆ เมื่อครู่วันนี้เปลี่ยนเป็นความคลั่งรักแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม "พิมพ์..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบแผ่วเบารemริมฝีปากห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร "รู้ตัวไหม... ว่าเธอดื้อจนฉันแทบจะทนเก็บอาการไว้ไม่ไหวแล้วนะ" หัวใจของพิมพ์ใสเต้นแรงจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ปลายจมูกของเขากับเธอเกือบจะชนกันอยู่แล้วในวินาทีที่ความหวานกำลังจะถึงจุดไคลแม็กซ์ *กริ๊งงงง!* เสียงกริ่งหน้าห้องเพนต์เฮาส์ดังขึ้นแทรกบรรยากาศโรแมนติกแบบไม่รู้กาลเทศะ คีรินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ส่วนพิมพ์ใสสะดุ้งสุดตัวผละถอยหลังแทบไม่ทัน ประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับร่างสูงโปรดของ 'ธาม' ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทและเอกสารในมือ ก่อนที่รุ่นพี่ตัวแสบจะชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพของคนทั้งคู่ที่นั่งล้อมหม้อชาบูอยู่กลางห้องนอนส่วนตัว "อุ๊ย... กูมาขัดจังหวะอะไรมึงรึเปล่าคิว? พอดีกูเอาแบบแปลนตึกวิศวะมาให้เซ็นด่วน... เอ๊ะ! น้องพิมพ์ใสก็อยู่ด้วยเหรอเนี่ย!" คีรินทร์หันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่บังอาจมาขัดเวลาสวีทด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงติดลบในพริบตาเดียว! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความฟินและความหวานให้หัวใจยัยตัวแสบกับนายวิศวะคนซึนด้วยกันเสมอนะคะ!