ปาร์ตี้วันเกิดเพื่อนสนิท

“ถ้าแกยังมองหน้าแฟนฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกทีเดียว ฉันจะเอาประแจเบอร์สิบยัดใส่ปากแก, ธาม” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้ติดตลกเลยสักนิด แถมรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งมาจากร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์ยังทำเอาอุณหภูมิในห้องสตูดิโอออกแบบสถาปัตย์ลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว ธาม รุ่นพี่วิศวะตัวแสบที่ตั้งใจแวะมาส่งขนมและหยอกล้อพิมพ์ใสตามประสาคนเจ้าชู้ ถึงกับต้องชะงักรอยยิ้มค้าง เจ้าตัวยกมือขึ้นยอมแพ้ระดับหัวไหล่ ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ แล้วถอยกรูดออกไปจากรัศมีพิฆาตของเดือนวิศวะปีสามอย่างรู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี พิมพ์ใสลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ นึกหมั่นไส้คนขี้หวงที่ยืนตีหน้ายักษ์อยู่ข้างโต๊ะทำงาน เธอปัดเศษยางลบออกจากกระดาษไขตรงหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยังคงยืนกอดอกแน่น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบได้อยู่แล้ว “เวอร์ไปแล้วนะคีย์ ธามเขาก็แค่แวะมาทักทายตามประสาคนรู้จัก ฉันบอกตอนไหนว่าเป็นแฟนคุณห๊ะ?” พิมพ์ใสแกล้งลอยหน้าลอยตาเถียงกลับ ทั้งที่หัวใจดวงน้อยกลับเต้นโครมครามด้วยความเขินอายกับคำว่า ‘แฟน’ ที่อีกฝ่ายหลุดปากออกมาเมื่อครู่ “หึ ปากบอกไม่ได้เป็น แต่ตอนไอ้ธามมันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แกก็ยืนนิ่งให้มันมองอยู่ได้ ตั้งใจจะให้มันจูบโชว์กลางสตูดิโอรึไง” คีรินทร์แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะเขียนแบบจนพิมพ์ใสต้องเอนตัวหนี ร่างสูงโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม “จำเอาไว้.. แกเป็นของฉัน พิมพ์ใส ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มามอง” “คนพาล!” พิมพ์ใสค้อนปะเหลือกใส่ แก้դใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขิน “นี่มันงานวันเกิดมีนนะ คีย์ควรจะอารมณ์ดีกว่านี้สิคะ ไม่ใช่มาทำหน้ายักษ์ใส่แขกเหรื่อในงานแบบนี้” “ฉันสนใจแค่แกคนเดียวก็พอแล้ว” คีรินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนคนฟังแทบสำลายน้ำลายตัวเอง มือหนาเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างเบามือ ความอ่อนโยนที่ขัดกับลุคดุๆ นั้นทำเอาพิมพ์ใสใจสั่นไหววูบวาบจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้ม เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานจากห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองดังเล็ดลอดเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว บรรยากาศงานวันเกิดครบรอบยี่สิบสองปีของมีน เพื่อนสนิทสายแซ่บของพิมพ์ใสเต็มไปด้วยความครึกครื้น เสียงหัวoาะและเสียงพูดคุยของเพื่อนๆ ทั้งคณะสถาปัตย์และวิศวะดังเคล้าคลอไปทั่วทิศทาง “เสร็จรึยัง คุณสถาปนิกตัวแสบ เพื่อนแกออกไปเป่าเค้กข้างนอกโน่นแล้ว ปล่อยให้ฉันมานั่งเฝ้าอยู่ในห้องนี้จนมดจะกัดตายอยู่แล้วนะ” คีรินทร์บ่นอุบ แต่ยอมลดตัวลงนั่งยองๆ ข้างเก้าอี้ที่พิมพ์ใสกำลังเก็บอุปกรณ์วาดรูป เพื่อช่วยรวบรวมปากกาและสีลงกระเป๋าให้อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางที่ดูขัดแย้งกับมาดนิ่งขรึมของเดือนวิศวะทำให้พิมพ์ใสอดอมยิ้มไม่ได้ “บ่นเก่งเป็นคนแก่ไปได้นะคีย์ เป็นวิศวะหรือเป็นแม่ฉันกันแน่เนี่ย” “อยากเป็นผัวมากกว่าเป็นแม่ แกก็รู้” “ไอ้คนฉวยโอกาส!” พิมพ์ใสฟาดเพียะลงบนลาดไหล่กว้างด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่คีรินทร์กลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันแถมยังฉวยโอกาสกดจูบเบาๆ ลงบนหลังมือเรียวอย่างถือวิสาสะ “ไปกันเถอะ เดี๋ยวมีนมันจะหาว่าเราแอบมาสวีทกันสองต่อสองในห้องน้ำ เอ๊ย.. ในห้องทำงาน” คีรินทร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะยื่นมือหนาออกมาตรงหน้า พิมพ์ใสลังเลอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะวางมือลงในอุ้งมืออุ่นและแข็งแรงนั้นอย่างยอมจำนน ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเดินออกมาจากห้องทำงาน เสียงแซวจากกลุ่มเพื่อนสนิทที่นั่งล้อมวงอยู่รอบเค้กวันเกิดก็ดังขึ้นแซแซ่ทันที โดยมีมีน เจ้าภาพสาวสวยในชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิงเป็นตัวตั้งตัวตีในการจุดประเด็น “อุ๊ยตายแล้ว! นึกว่าคู่นี้แอบไปทำโปรเจกต์ลับอะไรกันสองต่อสองในห้องซะอีก เดินจับมือกันออกมาตาดิ๊กๆ แบบนี้ เปิดตัวเลยไหมล่ะพวกแก” มีนส่งเสียงแซوพร้อมกับปรบมือชอบใจ จนเพื่อนๆ ในวงหันมามองเป็นตาเดียว พิมพ์ใสรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า รีบดึงมือออกจากอุ้งมือของคีรินทร์แทบไม่ทัน แต่มีหรือที่คนหน้ามึนอย่างคีรินทร์จะสะเทือน ร่างสูงกลับสอดแขนแกร่งโอบรอบเอวบางของเธอไว้แนบชิด แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผยจนคนรอบข้างส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดแซวกันยกใหญ่ “เปิดตัวอะไรของแกมีน ฉันกับคีย์ก็แค่...” พิมพ์ใสพยายามแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม “ก็แค่แฟนกัน... ใช่ไหมล่ะคีย์” มีนหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่พ่อหนุ่มวิศวะปากร้ายที่ยืนยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี ผิดกับมาดนิ่งดุเมื่อครู่ลิบลับ “อืม ตามนั้น” คีรินทร์ตอบหน้าตาย สายตาคมกริบกวาดมองเพื่อนๆ ในวงก่อนจะก้มลงมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำเหมือนลูกตำลึงสุก “ฉันจองแล้ว ห้ามใครแย่ง” เสียงโห่ร้องแซวด้วยความหมั่นไส้ดังลั่นห้อง มีนทำท่าทางขนลุกขนพองแต่ก็แอบอมยิ้มด้วยความยินดีที่เห็นเพื่อนรักของเธอยอมเปิดใจให้พ่อหนุ่มซึนคนนี้เสียที บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ เค้กชิ้นโตถูกตัดแบ่งออกแจกจ่าย ทุกคนต่างดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุขในค่ำคืนนี้ พิมพ์ใสรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เธอแอบซบศีรษะลงกับไหล่กว้างของคีรินทร์ที่นั่งโอบเธออยู่บนโซฟาตัวยาว ขณะที่เขากำลังคอยตักขนมและส่งน้ำให้เธอไม่ขาดมือ ความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายทำให้หัวใจของเธอลองละลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า “อร่อยไหม?” คีรินทร์กระซิบถามข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มนวลที่ใช้พูดกับเธอสองคนช่างแตกต่างจากยามที่เขาคุยกับคนอื่นราวฟ้ากับเหว “อื้ม อร่อยค่ะ” พิมพ์ใสเงยหน้าขึ้นตอบ ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่ทอประกายความหวานล้ำจนเธอต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง “หวานสู้แกไม่ได้หรอก” “นี่! หยอดมุกเลี่ยนๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ขนลุกนะคีย์” พิมพ์ใสหยิกเข้าที่เอวสอบหมั่นเขี้ยว แต่คีรินทร์กลับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี รวบมือเธอเข้ามากุมไว้แน่นในอุ้งมือใหญ่ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนฝูง เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสุข มีนที่นั่งอยู่ใกล้ประตูมากที่สุดลุกขึ้นเดินไปเปิดรับแขกผู้มาใหม่ด้วยความสงสัย เพราะงานนี้เธอไม่ได้เชิญใครเพิ่มอีกแล้ว “เอ๊ะ... ใครมาวะ” มีนพึมพำกับตัวเองก่อนจะดึงบานประตูให้เปิดออกกว้าง แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งที่ยืนถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่บังหน้าอยู่ รอยยิ้มคุ้นเคยปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอמהทักทายเจ้าของวันเกิด “สุขสันต์วันเกิดนะมีน พอดีฉันเคลียร์งานเสร็จเลยรีบมา ถึงจะดึกไปหน่อยแต่ก็ยังทันใช่ไหม?” พิมพ์ใสที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา เมื่อใบหน้าของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนั้นชัดเจนเต็มสองตา ธาม... กลับมาอีกแล้ว! และครั้งนี้เขากลับมาพร้อมกับสายตาที่พุ่งตรงมายังพิมพ์ใสโดยเฉพาะ คีรินทร์ที่นั่งข้างๆ สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของบรรยากาศ ร่างสูงหันขวับไปมองที่หน้าประตู รังสีอำมหิตที่เพิ่งจางหายไปกลับแผ่พุ่งขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงและน่ากลัวกว่าเดิมหลายเท่าตัว! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟินจิกหมอนไปกับความคลั่งรักของคีย์และพิมพ์ใสนะคะ!