แผนป่วนครัวของยัยสถาปัตย์

เสียงระเบิดตูมตามในจินตนาการของคีรินทร์คงไม่น่ากลัวเท่าสภาพครัวปูนเปลือยสไตล์ลอฟท์ของเขาในตอนนี้ ที่กำลังกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ควันสีขาวพวยพุ่งออกจากกระทะเทฟลอนราคาแพงราวกับไฟไหม้โรงงานอุตสาหกรรม ขณะที่ยัยตัวแสบประจำคณะสถาปัตย์กำลังยืนไอโขลงๆ ถือตะหลิวโบกสะบัดปัดป้องอากาศอย่างลนลาน "บอกแล้วว่าให้เบาไฟไงยัยเตี้ย! นี่กะจะเผาคอนโดฉันเอาประกันใช่ไหม" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดแต่แฝงความตื่นตระหนกดังขึ้นทันทีที่ร่างสูงโปรดของเดือนวิศวะปี 3 พุ่งพรวดเข้ามาในครัว ขายาวก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวร่างบางแล้วคว้าข้อมือเล็กให้ถอยห่างจากเตาแก๊ส ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดวาล์วแก๊สอย่างคล่องแคล่ว พิมพ์ใสสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงกลองเพล เธอนิ่วหน้าสะบัดข้อมือออกจากการกุมยึดพร้อมกับเชิดปลายคางขึ้นตามสัญชาตญาณความปากเก่ง "ใครว่าฉันจะเผาเล่า! แค่... แค่กะระยะความร้อนผิดพลาดทางเทคนิคต่างหาก วิศวกรอย่างนายไม่เคยเจอความผิดพลาดระดับดีไซน์ฟาเรนไฮต์หรือไงคะ" "วิศวะเขาคำนวณความปลอดภัยเว้ย ไม่ใช่ทำอาหารแล้วเกือบทำให้ห้องครัวกลายเป็นเตาเผาศพแบบนี้" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพความพินาศตรงหน้าด้วยความระอาผสมเอ็นดู ไข่เจียวในกระทะกลายเป็นสีดำสนิทราวกับเศษถ่าน กลิ่นไหม้คละคลุ้งจนต้องรีบเปิดเครื่องดูดควันอัตโนมัติ ให้ตายเถอะ... นี่น่ะเหรอคือผลงานของยัยตัวแสบที่อุตส่าห์ปากดีท้าทายเขาไว้เมื่อวานซืน ว่าจะโชว์ฝีมือทำอาหารมื้อเย็นให้กินเป็นการใช้หนี้ที่ทำเสื้อช็อปเขาเปื้อนสี "ก็บอกแล้วว่าฉันถนัดจับดินสอเขียนแบบ จับมีดจับตะหลิวที่ไหนเล่า" พิมพ์ใสบ่นพึมพำเสียงเบatลงเมื่อหันไปเห็นผลงานชิ้นโบว์แดงของตัวเอง พวงแก้มเนียนใสเปื้อนเขม่าควันสีดำเป็นปื้นเล็กๆ ยิ่งทำให้เธอดูเหมือนลูกแมวตกน้ำที่พยายามทำตัวดุ คีย์ชะงักไปนิด ดวงตาคมเข้มที่เคยฉายแววดุดันอ่อนแสงลงวูบหนึ่งเมื่อมองเห็นรอยเปื้อนบนแก้มนวลนั้น ความหงุดหงิดที่อุตส่าห์สะสมมาตลอดทางเดินเข้าห้องถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก... ความรู้สึกที่เรียกว่า 'แพ้ทาง' ยัยเด็กนี่ราบคาบ ร่างสูงถอนหายใจยาวเหยียด ยื่นมือหนาออกไปโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ปลายนิ้วอุ่นจัดเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนเพื่อปัดคราบเขม่าควันออกให้อย่างเบามือ พิมพ์ใสตัวแข็งทื่อ ลลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วหยาบกร้านของคนตรงหน้าทำเอาสมองที่เคยแล่นฉิวเรื่องดีไซน์ตึกรามบ้านช่องพลันชัตดาวน์ไปชั่วขณะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเข้าจมูกจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ซุ่มซ่ามชะมัด หน้าตาเลอะเป็นแมวเหมียวไปหมดแล้ว" เสียงทุ้มเอ็ดเบาๆ แต่ไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราด มีแต่ความอบอุ่นที่แฝงอยู่จนน่าหมั่นไส้ "อ๊ะ... นาย... ถอยไปเลยนะ ใครใช้ให้มาแตะเนื้อต้องตัวเล่า" พิมพ์ใสรีบยกมือขึ้นผลักอกแกร่งของเขาออกเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู เธอก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวอย่างจัง คีย์ไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนี กลับก้าวเท้าตามเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ใช้แขนข้างหนึ่งยันเคาน์เตอร์ครัวไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนกด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "ทำไม? กลัวหรือไง หรือว่าใจเต้นแรงเกินพิกัดโครงสร้างตึกจะรับไหวแล้ว?" คีย์กระเซ้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้เหนือกว่า "ใครกลัวกัน! แค่... แค่อากาศในห้องมันร้อนต่างหากเล่า ปล่อยเลยนะ ฉันจะทำความสะอาดให้" พิมพ์ใสเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความหวั่นไหวด้วยการเชิดหน้าสู้ แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม "ไม่ต้องทำแล้ว สภาพนี้ขืนให้เธอทำต่อ ห้องฉันคงกลายเป็นจุลจริงๆ" คีย์หัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู ก่อนจะผละตัวออกห่างอย่างเสียดาย ปล่อยให้ร่างบางได้สูดอากาศหายใจเต็มปอดอีกครั้ง "ฮึ่ย! ปากร้ายชะมัด นึกว่าหล่อแล้วจะพูดจาแซะใครก็ได้เหรอ" พิมพ์ใสลอยหน้าลอยตาบ่นอุบอายๆ พลาญหยิบผ้ากันเปื้อนลายการ์ตูนสุดแบ๊วถอดออกโยนใส่หน้าอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ คีย์รับผ้ากันเปื้อนไว้ทันด้วยมือข้างเดียว เขายกยิ้มมุมปาก สายตาพินิจพิเคราะห์มองคนตัวเล็กที่กำลังยืนกอดอกทำแก่งอน "ไม่หล่อแล้วเธอจะหน้าแดงทำไมล่ะ หือ?" "ใครหน้าแดง! นายตาฝาดแล้วคุณชายวิศวะ!" "ปากแข็งเก่งเป็นที่หนึ่ง... งั้นเปลี่ยนจากกินฝีมือเธอ มาเป็นการทำโทษแทนดีไหม?" คีย์หรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ท่าทางคุกคามแบบนั้นทำเอาพิมพ์ใสผวาถอยกรูด "ทะ... ทำโทษอะไรของนาย อย่าเข้ามานะ!" "ทำโทษที่เกือบเผาครัวฉัน..." คีย์โน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง กระซิบชิดริมหูแผ่วเบาจนขนลุกซู่ "ด้วยการเป็นลูกมือช่วยฉันทำความสะอาด... แล้วก็อยู่ทานมื้อเย็นฝีมือฉันแทน" ขณะที่พิมพ์ใสกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบ เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศชวนใจเต้นรัวเสียก่อน *กริ่งงงง!* ทั้งสองคนชะงัก คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกมารผจญมาขัดจังหวะเวลาสำคัญ ส่วนพิมพ์ใสแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก (ปนเสียดายเล็กน้อย?) ร่างสูงยอมผละออกจากเคาน์เตอร์ เดินหัวเสียออกไปที่หน้าประตูก่อนจะกระชากเปิดออกด้วยใบหน้าบึ้งตึง พร้อมที่จะเหวี่ยงใส่คนที่บังaอาจมาขัดจังหวะ แต่ทว่า... ร่างสูงโปรดที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าประตูพร้อมกับถุงกระดาษแบรนด์ดังในมือ กลับทำให้คีย์ต้องหุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร "อ้าว คีย์... อยู่ห้องพอดีเลย พอดีฉันซื้อของโปรดมาฝากพิมพ์ใส... เอ๊ะ พิมพ์ใสก็อยู่ด้วยเหรอเนี่ย" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'ธาม' รุ่นพี่คณะวิศวะคู่แข่งหัวใจดังขึ้น พร้อมกับก้าวล่วงล้ำเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย โดยมีสายตาคมดุราวกับใบมีดของคีย์จ้องมองทะลุร่างอีกฝ่ายจนแทบพรุน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของพี่คีย์นะคะ!