ฝนตก รถติด และช็อตสบตา

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวน่าอึดอัดเป็นทวีคูณ หอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยในยามที่ฝนฟ้ากระหน่ำเทลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด กลายเป็นสถานที่ปิดตายที่ฉันไม่อยากอยู่ร่วมกับ "เขา" มากที่สุดในสามโลก *“ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องโปรเจกต์ปีที่แล้วของคณะเธอหลุดออกไป... พรุ่งนี้ห้ามไปเหยียบตึกวิศวะเด็ดขาด ยัยตัวแสบ”* คำขู่หน้าไม่อายนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท ทว่าความเป็นจริงในตอนนี้กลับตลกร้ายยิ่งกว่า... เพราะไอ้คนที่ขู่ฉันไว้เมื่อวาน กลับมายืนกอดอกพิงชั้นหนังสือโซนประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตานิ่งสนิทคู่นั้นไม่ได้มีความสำนึกผิดเลยสักนิด แถมยังแต่งตัวด้วยเสื้อช็อปสีกรมท่าตัวเก่งที่ส่งกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจางๆ ปะปนกับกลิ่นฝน “มองหน้าฉันแบบนี้... อยากได้เกรดเอวิชาคอนกรีตคืน หรืออยากโดนปรับตกวิชาออกแบบกันแน่ครับ ยัยตัวแสบ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มมุมปากของคีรินทร์ช่างน่าหมั่นไส้จนฉันอยากจะหยิบหนังสือประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมกรีก-โรมันหนาเตอะปาใส่หน้าหล่อๆ ของเขาให้รู้แล้วรู้รอด ฉันกอดอกเชิดหน้าขึ้นทันที ไม่มีทางที่คนอย่างพิมพ์ใสจะยอมก้มหัวให้ผู้ชายปากร้ายอย่างเขาเด็ดขาด “ปากดีจริงนะรุ่นพี่คีย์ ว่าแต่ว่างนักหรือไง ถึงมาเดินลอยชายอยู่ในโซนหนังสือเด็กสถาปัตย์ หรือว่าแอบตามฉันมาเพราะคิดถึง... อุ๊ย!” ฉันแกล้งทำเป็นอุทานเสียงสูงอย่างกวนประสาท แต่ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค ร่างสูงใหญ่ของคนตรงหน้าก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วชนิดที่ฉันถอยหลังหนีไม่ทัน แผ่นหลังของฉันชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองเสียงดังทึบ ทว่าคีย์กลับใช้มือข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้เหนือหัวฉัน เป็นการกักตัวฉันให้อยู่ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นฟอมาลีนจางๆ จากช็อปวิศวะผสมกับความเย็นชื้นของเม็ดฝนภายนอก ทำให้หัวใจเจ้ากรรมของฉันเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ... ให้ตายสิ ใกล้เกินไปแล้ว! “คิดถึงเหรอ?” คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน แววตาคมกริบ couched ความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก “เธอคิดไปเองหรือเปล่าพิมพ์ใส... แต่ถ้าอยากให้ฉันคิดถึงเธอจริงๆ เธอก็น่าจะลองทำตัวให้มันน่ารักกว่านี้หน่อยนะ หืม?” “ถอยไปนะ! นายกำลังละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของฉันนะรุ่นพี่!” ฉันพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่กล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้เสื้อช็อปนั่นราวกับกำแพงหิน พลังงานของผู้ชายคณะวิศวะนี่มันเกินมนุษย์จริงๆ ให้ตายเถอะ “สิทธิส่วนบุคคลอะไรกัน ตัวเธอก็แค่นี้... ทำเป็นปากดีไปเถอะ ยัยตัวเล็ก” คีย์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ดวงตาคมทอดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความขัดแย้งของฉัน ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนต่ำลงไปมองเส้นผมที่เปียกชื้นบางส่วนเนื่องจากวิ่งฝ่าฝนเข้ามาในหอสมุดเมื่อครู่ บรรยากาศรอบตัวเงียบลงไปถนัดตา มีเพียงเสียงฝนที่ซัดสาดกระทบกระจกบานใหญ่ด้านนอกเป็นจังหวะต่อเนื่อง คีย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าสีเทาเข้มที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบในกระเป๋าเสื้อช็อปออกมา ฉันชะงัก ลืมแม้แต่จะหายใจ เมื่อเห็นเขากำลังคลี่ผ้าผืนนั้นออก “อย่านิ่งสิ หัวเปียกหมดแล้ว เดี๋ยวก็เป็นไข้หรอก” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย... น้ำเสียงที่แฝงความดุและเจือความห่วงใยแบบเนียนๆ สไตล์คนปากแข็ง “ฉัน... ฉันเช็ดเองได้” ฉันพยายามจะยกมือขึ้นแย่งผ้าเช็ดหน้ามา แต่คีย์กลับตวัดสายตาดุๆ กลับมามองทันที “อยู่นิ่งๆ พิมพ์ใส” คำสั่งนั้นทรงพลังเสียจนฉันเผลอหยุดการเคลื่อนไหวไปดื้อๆ คีย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างเรา มืออุ่นจัดของเขาวางลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความใส่ใจนั้นทำเอาสมองของฉันขาวโพลนไปหมด เขากำลัง... เช็ดผมให้ฉันอย่างนั้นเหรอ? ผู้ชายปากร้าย เย่อหยิ่ง และชอบหาเรื่องแกล้งฉันทุกครั้งที่เจออย่างคีรินทร์เนี่ยนะ กำลังทำท่าทางอบอุ่นหัวใจแบบนี้อยู่? กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึก ทุกครั้งที่ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาปัดผ่านเส้นผมที่เปียกชื้น มันราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลัง จังหวะการเต้นของหัวใจฉันดังโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินมันเข้าจริงๆ ฉันจึงทำได้เพียงก้มมองกระดุมเสื้อช็อปของเขา พยายามควบคุมลมหายใจเข้าออกไม่ให้สั่นไหวไปมากกว่านี้ “ทีหลัง... อย่าวิ่งฝ่าฝนแบบนี้อีกรู้ไหม” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดร่องแก้มทำให้ขนลุกซู่ “รู้ก็ดีแล้ว... เป็นห่วงจนแทบแย่รู้บ้างไหม” ประโยคสุดท้ายเขาพึมพำเบามากจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน แต่เพราะเรายืนใกล้กันมากเสียจนฉันจับใจความได้ทุกคำ ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบกับดวงตาคมกริบของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว... และในวินาทีนั้นเอง ช็อตสบตาก็เกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แววตาที่คีย์ใช้มองฉันในตอนนี้มันไม่ใช่สายตาของคนที่ชอบแกล้งหรือหาเรื่องอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือสายตาร้อนแรงที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและความจริงจัง จนฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นน้ำในอ้อมแขนของเขา “รุ่นพี่...” ฉันหลุดปากเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวราวกับคนหมดแรง “เรียกฉันว่าอะไรนะ?” คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายนี้วของเขายังคงวนเวียนอยู่แถวไรผมข้างขมับของฉัน ดวงตาคมกريบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่าง “ไหนลองเรียกใหม่อีกทีซิ... พิมพ์ใส” บรรยากาศระหว่างเราอบอวลไปด้วยความหวานละมุนที่แปลกประหลาด กลิ่นอายความซึนของเขามลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความคลั่งรักที่ระอุอยู่รอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก ฉันกำลังจะอ้าปากเอ่ยปฏิเสธหรือหาข้อแก้ตัวอะไรสักอย่างเพื่อทำลายสถานการณ์ชวนใจเต้นนี้ แต่ทว่า... *แอ๊ดดด—!* เสียงประตูไม้บานใหญ่ของห้องสมุดโซนในสุดถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงฝีเท้าและน้ำเสียงคุ้นเคยที่ตะโกนแทรกเข้ามาท่ามกลางความเงียบ “ไอ้คีย์! มึงอยู่แถวนี้ไหมวะ อาจารย์เรียกตัวด่วนเรื่องแบบแปลนตึกวิศวะ— เอ้ย! กูไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะนะเว้ย!” เสียงของธาม คู่ปรับตัวฉกาจของคีย์ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาหยุดชะงักอย่างกะทันหัน เมื่อสายตาของรุ่นพี่หนุ่มเจ้าเสน่ห์มองเห็นภาพที่คีย์กำลังกอดประชิดตัวฉันอยู่แนบชิดติดชั้นหนังสือ! คีย์ชะงัก สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดระAขึ้นทันที ดวงตาคมตวัดมองธามด้วยแววตาวาวโรจน์ราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อที่บังហอาจเข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญ และก่อนที่ฉันจะได้ผลักอกคีย์ออกเพื่อตั้งสติ ธามก็ยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบลงในพริบตา “อุ๊ย โทษทีว่ะพิมพ์ใส... ไม่คิดว่าเธอจะมาแอบสวีตกับไอ้เดือนวิศวะคนนี้ ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว... โปรเจกต์วิศวะปีที่แล้วที่เธอกำลังสงสัยอยู่น่ะ ความจริงมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดหรอกนะ” หัวใจของฉันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มทันทีเมื่อได้ยินประโยคบอกใบ้นั้น! โปรเจกต์ปีที่แล้ว? ความจริงคืออะไรกันแน่? *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและส่งกำลังใจให้ยัยตัวแสบกับยศวิศวะปากร้ายนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - เกียร์เปื้อนกาวใจ