กฎเหล็ก 3 ข้อของท่านประธานคีย์

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นเปปเปอร์มินต์เย็นยะเยือกในห้องซ้อมเชียร์ตึกวิศวะ มันช่างเป็นบรรยากาศที่ชวนให้คนประสาทกินเสียจริง ยิ่งมีร่างสูงของประธานสโมสรนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวยาวด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นก็จ้องมองมาที่ฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ยิ่งทำให้ฉันอยากจะคว้าไม้บรรทัดทีสเกลฟาดหน้าหล่อๆ ของเขาให้หายหมั่นไส้สักที "มองหน้าฉันแบบนี้... อยากโดนจูบซ้ำอีกรอบหรือไง ยัยตัวแสบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ คีรินทร์ หรือที่ใครๆ ต่างก็เรียกเขาว่า 'ท่านประธานคีย์' ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวฉันที่กำลังยืนกอดอกพิงโต๊ะเขียนแบบอย่างไม่เกรงกลัว แรงกดดันจากส่วนสูงเกรี้ยวกราดและกลิ่นกายหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้ฉันต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่มีหรือที่คนอย่างพิมพ์ใสคนนี้จะยอมก้มหัวให้เขาง่ายๆ ฉันเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบาง "มั่นหน้าเกินไปหน่อยไหมคะรุ่นพี่คีย์ คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลหรือไง ฉันแค่มองหน้าคนประสาทต่างหาก ไม่ได้อยากพิศวาสอะไรคุณสักนิด!" "ปากเก่ง..." คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่เพิ่งเถียงเขาฉอดๆ ด้วยประกายไฟบางอย่างที่วับวามน่ากลัว "ปากดีแบบนี้แหละ ที่ฉันอยากจะจัดการให้มันหยุดพูดถาวร... แต่เอาเถอะ วันนี้ฉันไม่ได้จะมาต่อปากต่อคำกับเธอเรื่องจูบอุบาทว์อะไรนั่นหรอกนะพิมพ์ใส" เขาผละออกไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งจากบนโต๊ะทำงานมาก드กแกว่งไปมาตรงหน้าฉัน "นี่คือสัญญาใช้หนี้ฉบับปรับปรุงใหม่... สำหรับค่าเสียหายที่เธอทำโปรเจกต์โมเดลตึกคณะฉันพังเมื่อวาน รวมกับค่าที่เธอทำให้ฉันต้องเสียเวลามานั่งตามเช็ดตามล้างความซุ่มซ่ามของเธอ" ฉันคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาอ่านด้วยความหงุดหงิด กวาดสายตาไล่ดูข้อความด้านในอย่างรวดเร็ว แต่พออ่านถึงบรรทัดสำคัญ สมองฉันก็แทบจะระเบิดเป็นจุล *“กฎเหล็ก 3 ข้อในการใช้หนี้ของนางสาวพิมพ์ใส (สถาปัตยกรรมศาสตร์ ปี 2)”* *ข้อ 1: ห้ามเข้าใกล้ รับของ หรือพูดคุยกับผู้ชายคนอื่น (โดยเฉพาะไอ้ธามปีสาม) ในระยะรัศมี 3 เมตรเด็ดขาด หากฝ่าฝืน... จะต้องถูกเพิ่มชั่วโมงทำงานใช้หนี้เป็นสองเท่า* *ข้อ 2: ต้องมารายงานตัวกับประธานคีย์ทุกวันหลังเลิกเรียน ห้ามกลับก่อนได้รับอนุญาต* *ข้อ 3: ห้ามปฏิเสธคำสั่งใดๆ ของเจ้าหนี้ ไม่ว่ากรณี JOD ทั้งปวง* "นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" ฉันโพล่งออกมาอย่างเหลืออด ขยำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่แล้วปาใส่หน้าอกกว้างของเขาเต็มแรง "นี่มันสัญญาใช้หนี้หรือสัญญาทาสวะเนี่ย! ห้ามเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่น? คุณมีสิทธิ์อะไรมาบงการชีวิตส่วนตัวของฉันไม่ทราบ!" คีย์รับกระดาษแผ่นนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย เขาคลี่มันออกช้าๆ สายตาคมกริบมองเศษกระดาษที่ยับยู่ยี่ก่อนจะเงยขึ้นมาสบตากันตรงๆ ใบหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้ม มีเพียงความจริงจังและดื้อรั้นที่แผ่ซ่านออกมาจนน่ากลัว "ฉันไม่มีสิทธิ์... แต่ไอ้ธามมันมีสิทธิ์เหรอ?" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉันอีกครั้งจนแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับขอบโต๊ะเขียนแบบอย่างไร้ทางหนี ร่างสูงทาบทับลงมา กักขังฉันไว้ในอ้อมแขนแกร่งที่วางยันโต๊ะไว้ทั้งสองข้าง "เธอกล้าดียังไงไปรับลูกอมจากมัน หน้าตาเธอมันดูหิวน้ำตาลมากนักหรือไงถึงต้องไปขอของกินจากผู้ชายหน้าหม้อแบบนั้น!" "เขาก็แค่รุ่นพี่ที่หวังดี!" ฉันเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามดันอกกว้างของเขาให้ออกห่างแต่ก็เหมือนผลักกำแพงหิน "แล้วมันก็เรื่องของฉันด้วย คุณเป็นแค่เจ้าหนี้ ไม่ใช่พ่อ ไม่ใช่แฟน เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของฉันสักที!" คำว่า *'ไม่ใช่แฟน'* หลุดปากออกไปพร้อมกับจังหวะที่คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนพวงแก้มทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบอย่างไม่รักดี "งั้นก็เป็นแฟนกันซะสิ... จะได้มีสิทธิ์ขาดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงของเขาไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว มันจริงจัง หนักแน่น และเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดเอาไว้ภายใต้ท่าทีปากร้ายมานานนับเดือน ฉันชะงักค้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท กลิ่นน้ำหอมผู้ชายบนตัวเขายิ่งทำให้ฉันสูญเสียการควบคุมสติสัมปชัญญะไปทีละน้อย มือที่เคยผลักอกเขากลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อผ้าหนาๆ ของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย..." ฉันพยายามเค้นเสียงปฏิเสธออกไปให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดอยู่แล้วก็ตาม "ฉันไม่ได้บ้า..." คีย์เลื่อนใบหน้ามาใกล้ริมฝีปากฉันอีกนิด ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์แต่ก็ล3มละลายหัวใจคนมอง "และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธกฎ 3 ข้อนั้นด้วย เพราะถ้าเธอฝ่าฝืน... รู้ใช่ไหมว่าฉันจะลงโทษเธอยังไง" เขากดสายตามองริมฝีปากฉันอย่างจงใจ ความหมายในแววตานั้นชัดเจนเสียจนฉันต้องรีบเม้มปากแน่นด้วยความเขินอายปนหมั่นไส้ "คุณมันเผด็จการที่สุด!" "รู้ตัวก็ดี..." คีย์ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มฉันแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับบุคลิกดุๆ นั้นทำเอาฉันแทบละลายคาที่ "จำไว้ว่าพรุ่งนี้... เลิกเรียนแล้วห้ามไปไหน รอฉันมารับที่คณะสถาปัตย์ฯ เข้าใจไหมพิมพ์ใส" ติ๊ด! เสียงเปิดประตูห้องซ้อมเชียร์ดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของมีน เพื่อนสนิทสาวแซ่บที่ถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้เคาะ พร้อมกับส่งเสียงแซวเสียงดังลั่น "ยัยพิมพ์! แกอยู่หนายยย อาจารย์เรียกประชุมด่วน—อุ๊ย!" มีนเบรกเอี๊ยดจนตัวโก่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพที่ท่านประธานวิศวะสุดโหดกำลังกักขังเพื่อนรักของเธอไว้ที่โต๊ะเขียนแบบในระยะประชิดชนิดที่จมูกจะชนกันอยู่แล้ว คีย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจที่ถูกมารผจญขัดจังหวะ เขายืดตัวตรงอย่างเสียดาย แต่ไม่วายก้มลงมา กระซิบข้างหูฉันเบาๆ ด้วยประโยคที่ทำให้ฉันต้องขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่... ตัวแสบ" พูดจบเขาก็เดินสวนทางกับมีนออกไปจากห้องทันท่ามกลางสายตาอ้าปากค้างของเพื่อนสนิท "กรี๊ดดดด! นังพิมพ์! นี่แกแอบไปได้กัน... หมายถึงไปเคลียร์อีท่าไหนวะ ทำไมท่านประธานถึงได้อยู่ใกล้แกขนาดนั้น!" มีนพุ่งเข้ามาเขย่าแขนฉันทันทีที่ประตูห้องปิดลง ฉันยืนนิ่ง ใบหน้าร้อนผ่าว หัวใจยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะกับสัมผัสและคำพูดเมื่อครู่ แต่ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากตอบอะไรเพื่อนสนิท *กริ๊งงงง!* โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ก็สั่นครืนขึ้นมา พร้อมกับหน้าจอที่แสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่พอกดรับ... เสียงทุ้มต่ำลึกลับที่ดังลอดออกมาจากปลายสาย กลับทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบลงชั่วขณะ *(“ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องโปรเจกต์ปีที่แล้วของคณะเธอหลุดออกไป... พรุ่งนี้ห้ามไปเหยียบตึกวิศวะเด็ดขาด ยัยตัวแสบ”)* —————————— 🙏 ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดนัทความฟินและหัวใจให้ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ รักนะคะ!