ดอกไม้ช่อโตกับคำขอโทษ

"เลิกทำหน้าเหมือนคนกินยาขมได้แล้วยัยสถาปัตย์ จะจ้องให้หน้าฉันทะลุหรือไง?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว พิมพ์ใสที่กำลังก้มหน้าก้มตาสะบัดพู่กันลงบนกระดาษไขชะงักกึก เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงที่ยืนค้ำหัวเธออยู่หน้าตึกคณะฯ ใบหน้าคมสันของคีรินทร์ในชุดช็อปวิศวะตัวเก่งยังคงดูดีจนน่าหมั่นไส้ แต่ที่น่าหมั่นไส้ยิ่งกว่าคือ 'ดอกลิลลี่สีขาวช่อโต' ในมือเขานั่นต่างหาก "คีย์! นายมาทำอะไรที่นี่ แล้วนั่น... ดอกไม้นั่นอีก จะเอามาให้ใคร? อย่าบอกนะว่ามาผิดตึก" พิมพ์ใสวางพู่กันลงพลางเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ทั้งที่ในใจเต้นไม่เป็นจังหวะ คีรินทร์ไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตามองเพื่อนร่วมคณะของพิมพ์ใสที่เริ่มชะเง้อคอมาดู ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนพิมพ์ใสต้องถอยหลังไปชนโต๊ะทำงาน "มาถูกที่แล้วล่ะ ไม่ได้จะเอามาให้ใคร... นอกจากคนที่ปากเก่งที่สุดในตึกนี้" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ รอบตัว พิมพ์ใสหน้าร้อนผ่าว เธอเม้มปากแน่นก่อนจะแค่นหัวเราะ "อย่ามาเล่นตลกนะคีย์ นายมันพวกปากร้ายใจดำ วันก่อนยังตะคอกใส่ฉันอยู่เลย แล้วนี่อะไร? จะมาไม้ไหนอีกล่ะ" คีรินทร์หลุบตาลงมองดอกไม้ในมือก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือความแน่วแน่ที่ทำเอาคนใจแข็งอย่างพิมพ์ใสถึงกับไปไม่เป็น "ขอโทษ... เรื่องวันนั้นที่ฉันพูดไม่ดี เรื่องที่ทำเหมือนไม่แคร์ความรู้สึกเธอ ทั้งที่จริงๆ แล้ว..." "จริงๆ แล้วอะไร?" พิมพ์ใสถามสวนทันควัน พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงไว้ภายใต้หน้ากากความกวนประสาท "จริงๆ แล้วฉันมันขี้หึง" คีรินทร์ลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบ "ขี้หึงจนหน้ามืด หึงแม้กระทั่งไอ้ธามที่ยืนยิ้มให้เธอ... หึงจนลืมไปว่าตัวเองเป็นคนปากหมาแค่ไหน" คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาจนน่าตกใจทำให้รอบข้างเงียบกริบ พิมพ์ใสอ้าปากค้าง เธอไม่เคยคิดว่าคนอย่างคีรินทร์จะยอมลดตัวลงมาพูดอะไรแบบนี้ โดยเฉพาะต่อหน้าผู้คนมากมาย "แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่นายจะมาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของฉันนะ" พิมพ์ใสแสร้งขยับตัวยืนกอดอก แต่ดวงตากลมโตกลับสะท้อนภาพชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังมองเธอด้วยสายตาออดอ้อนแบบที่ไม่มีใครเคยเห็น "ไม่ได้จะทำตัวเป็นเจ้าของ... แต่จะมา 'จีบ' ต่างหาก" คีรินทร์ยื่นช่อดอกไม้ไปตรงหน้าเธอ "นี่คือดอกไม้ช่อแรก และฉันรับรองว่าจะเป็นดอกไม้ช่อสุดท้ายที่เธอได้รับจากผู้ชายคนอื่น เพราะต่อจากนี้ไป... ฉันจะจอง" พิมพ์ใสเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เธอรับช่อดอกไม้นั้นมาอย่างงงๆ กลิ่นหอมจางๆ ของมันเหมือนจะทำให้เธอเมามายมากกว่าเหล้าที่เคยดื่มเสียอีก "นายมันบ้าไปแล้วคีย์..." "บ้าแค่กับเธอคนเดียว" คีรินทร์ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์จนพิมพ์ใสแทบละลาย "พรุ่งนี้เย็น เตรียมตัวไว้เลย ฉันจะมารับไปกินข้าว ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นฉันจะแบกเธอขึ้นรถต่อหน้าคนทั้งตึกจริงๆ ด้วย" "นี่นายขู่เหรอ!" พิมพ์ใสแหวใส่ แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีระเรื่อ "ไม่ได้ขู่... แค่แจ้งให้ทราบ" คีรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ "รับคำท้าแล้วนะ งั้นคืนนี้ฝันถึงฉันด้วย" คีรินทร์หมุนตัวเดินออกไปทิ้งให้พิมพ์ใสยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางเสียงแซวจากบรรดาเพื่อนสนิทที่กรีดร้องกันระงม ทว่าในจังหวะที่คีรินทร์กำลังจะพ้นประตูตึก เสียงเรียกที่คุ้นหูก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "คีรินทร์! ทางนี้!" หญิงสาวในชุดเดรสสวยสง่าเดินตรงเข้ามาหาคีรินทร์ด้วยท่าทางสนิทสนม เธอควงแขนเขาหน้าตาเฉยพร้อมกับหันมามองพิมพ์ใสด้วยสายตาเหยียดหยาม พิมพ์ใสชะงักกึก ช่อดอกไม้ในมือที่เคยสวยงามดูหนักอึ้งขึ้นมาทันที เมื่อเห็นภาพหญิงสาวปริศนาพิงซบไหล่คนที่เพิ่งบอกว่า 'จะจีบ' เธอเมื่อครู่นี้ "นี่ใครเหรอคีย์? เห็นยืนแจกดอกไม้ให้เด็กสถาปัตย์อยู่ตั้งนาน" หญิงสาวคนนั้นถามพร้อมเสียงหัวเราะเยาะ พิมพ์ใสกำช่อดอกไม้แน่นจนกลีบดอกเริ่มช้ำ เธอควรจะเดินเข้าไปกระชากให้หลุด หรือเดินหันหลังกลับไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรักสุดวุ่นวายนี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ เกียร์เปื้อนกาวใจ