แผนการง้อฉบับวิศวะสายมึน

กล่องกระดาษลูกฟูกขนาดกลางสามกล่องถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องซ้อมเชียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ จนฝุ่นผงที่เกาะตามซอกมุมฟุ้งกระจายขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าไม่มีใครสนใจละอองพวกนั้นเลยสักคน เมื่อเป้าสายตาของสี่หนุ่มวิศวะปีสามกำลังจดจ่ออยู่กับร่างสูงโปร่งของเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมสันบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด "กูถามจริง... มึงจะเอาจริงดิไอ้คีย์?" กรณ์ เอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นมาเปิด เสียง *ฟิบ* ดังเบาๆ ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด ก่อนที่เจ้าตัวจะโยนซองลูกอมรสสตอเบอร์รี่กลิ่นสังเคราะห์ลงไปในกล่องแรกที่มีตุ๊กตาหมีตัวโตนอนแอ้งแม้งอยู่ คีรินทร์ หรือ 'คีย์' ปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาดุๆ ที่ถ้าเป็นน้องปีหนึ่งคงวิ่งหนีไปซ่อนใต้โต๊ะแล้ว แต่สำหรับเพื่อนร่วมรุ่นที่คบกันมานานอย่างกรณ์ เตชินท์ และพงศกร มันใช้ไม่ได้ผลหรอกค่ะ "แล้วมึงเห็นกูเล่นละครอยู่หรือไง" คีย์สวนกลับเสียงห้วน ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงกว่าเดิม "ถ้ากูไม่ทำ... ยัยตัวแสบนั้นก็คงคิดว่ากูง้อไม่เป็น แล้วระเหجไปกินข้าวกับไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อคณะสถาปัตย์นั่นอีกรอบ วันก่อนเดินยิ้มหัวเราะกันกระหนุงกระหนิงที่โรงอาหาร คิ้วกูเนี่ยกระตุกจนเกือบจะเดินไปกระชากคอเสื้อไอ้ธามมาต่อยหน้าอยู่แล้ว!" "อุ๊ย หึงแรงว่ะเพื่อน" เตชินท์แซวทันที รอยยิ้มกริ่มปรากฏบนมุมปากหนา "แต่ก็นะ... ไปงอนเขาเรื่องอะไรก่อนล่ะ ก็มึงปากหมาใส่เขาก่อนนี่หว่า บอกว่าเขาไปเดินกับผู้ชายคนอื่นอย่างไร้สาระ ยัยพิมพ์ใสก็สตรองระดับสิบ ไม่ยอมก้มหัวให้มึงหรอก ดีแค่ไหนแล้วที่เขายังไม่เอาทีสตรูฟาดหัวมึงแตก" คีย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มลวกๆ อย่างขัดใจ ความหงุดหงิดระคนร้อนรนตีรวนอยู่ในอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง จริงอย่างที่เตชินท์ว่า... เขานั่นแหละที่เป็นฝ่ายปากพาจน พูดจาถางถางออกไปเพราะความหึงที่พุ่งปรี๊ดจนควบคุมสติไม่ได้ พิมพ์ใสไม่ได้ทำอะไรผิด เธอแค่ไปปรึกษางานกับรุ่นพี่ปีสี่ตามหน้าที่ แต่ภาพที่เห็นมันบาดตาบาดใจเขานี่คะ! สถาปัตย์กับวิศวะตึกมันก็ใกล้กันแค่นี้ ทำไมต้องไปสนิทสนมกับไอ้หน้าหล่อนั่นนักหนาด้วยเล่า "แล้วในกล่องนี่มีอะไรวะ มึงไปกวาดมาจากไหนหมดเนี่ย" พงศกรที่เงียบอยู่พักใหญ่ เอื้อมมือไปคุ้ยๆ ของในกล่องที่สอง "ช็อกโกแลตนำเข้า? ตุ๊กตาหมี? โน้ตบุ๊กเพ้นท์ลายพิเศษ? เห้ย... คีย์ มึงลงทุนเกินเบอร์ไปป่ะวะ ปกติมึงเกลียดของพวกนี้จะตาย บอกว่าไร้สาระรกห้อง" "กูไม่ได้ซื้อเอง ยัยมีนเพื่อนสนิทพิมพ์มันลิสต์มาให้" คีย์ตอบเสียงอ่อยลงนิดหน่อย ยอมรับความจริงอย่างจำยอม "มันบอกว่าถ้าอยากให้พิมพ์หายงอน ต้องทำตามนี้ทุกขั้นตอน... ห้ามขาด ห้ามเกิน และที่สำคัญ ห้ามทำหน้ายักษ์ใส่พิมพ์เด็ดขาด" เตชินท์กลั้นขำจนตัวโยน "ฮ่าๆๆๆ มีนเนี่ยนะเป็นกามเทพ? กูว่าแม่นี่ตัวแสบพอๆ กับพิมพ์ใสเลยว่ะ มันแกล้งมึงหรือเปล่าไอ้คีย์ ดูทรงแล้วเหมือนส่งมึงไปเข้าสนามประลองชัดๆ" "จะแกล้งหรือไม่แกล้งกูก็ต้องทำ!" คีย์ประกาศกร้าว ดวงตาคมกริบฉายแววแนיแน่วแต่ก็แฝงความกังวลไว้ลึกๆ "กูไม่ยอมปล่อยให้ยัยนั่นเมินใส่กูเกินสามวันหรอก... วันนี้แหละ กูจะเอาพวกนี้ไปเคลียร์ให้จบ" บรรยากาศในห้องซ้อมเชียร์เงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่เตชินท์จะตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ "เอ้า ลุยเว้ยไอ้เสือ! เสียชื่อเดือนวิศวะหมดถ้าตื๊อเด็กสถาปัตย์ไม่สำเร็จ ให้มันรู้ซะบ้างว่าเกียร์ที่ว่าแข็ง ยังต้องยอมแพ้ให้รอยยิ้มยัยตัวแสบเลย" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ แต่ยอมก้มลงปิดฝากล่องกระดาษทั้งสามกล่องด้วยความระมัดระวัง หัวใจดวงโตเต้นรัวเร็วกว่าตอนขึ้นไปยืนคุมเชียร์น้องปีหนึ่งเสียอีก ความซึนและฟอร์มจัดที่เคยมีถูกพับเก็บใส่ลิ้นชักไปชั่วคราว เพราะเป้าหมายในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว... คือการไปยืนอยู่ตรงหน้าพิมพ์ใส และง้อผู้หญิงคนนั้นด้วยวิธีที่คนอย่างคีรินทร์ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต ขาวยาวก้าวฉับๆ ออกจากห้องซ้อมเชียร์ มุ่งตรงไปยังคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ซึ่งตั้งอยู่ถัดไปอีกตึกทันที โดยมีเสียงเชียร์ไล่หลังของสามหนุ่มเพื่อนสนิทดังแว่วๆ ตามมา "สู้ตายนะเว้ยเพื่อน! ระวังโดนสถาปัตย์ไล่ตะเพิดกลับมาล่ะ!" คีย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาผ่อนลมหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ขณะที่สองมือกระชับกล่องของขวัญในอ้อมแขนแน่น กลิ่นอายความตึงเครียดของความสัมพันธ์ผสมผสานกับความคลั่งรักที่ล้นปรี่ ทำให้ก้าวเดินของชายหนุ่มมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางแดดบ่ายยามที่เงาทอดยาว ตึกสถาปัตย์ในยามบ่ายค่อนข้างเงียบสงบเนื่องจากเป็นเวลาเรียนแลป พิมพ์ใสคงจะนั่งง่วนอยู่กับโมเดลตึกหรือกระดานวาดรูปที่สตูดิโอชั้นสามเหมือนเคย ภาพใบหน้าสวยเฉี่ยวที่มักจะเชิดขึ้นเวลาเถียงเขาผุดขึ้นมาในหัว ทำเอา corners ปากของหนุ่มวิศวะกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว *รอแป๊บนะยัยตัวแสบ... คราวนี้ต่อให้เธอจะปากแข็งแค่ไหน พี่ก็จะง้อจนกว่าเธอจะยอมใจอ่อนให้ได้เลยคري* คีย์เดินเลี้ยวเข้าสู่โถงทางเดินของตึกสถาปัตย์ สายตากวาดมองหาป้ายบอกทางไปยังสตูดิโอปีสอง แต่แล้วฝีเท้าของเขาก็ต้องชะงักกึก เมื่อภาพตรงหน้าคือร่างบางของพิมพ์ใสกำลังยืนคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง... ผู้ชายที่เขากำลังหงุดหงิดใส่มาตลอดหลายวัน *ไอ้ธาม!* มือหนาที่ถือกล่องของขวัญอยู่กำแน่นจนสันมือขึ้นข้อขาว ความหึงหวงที่เพิ่งพยายามกดไว้ระเบิดปะทุขึ้นมาอีกรอบในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นโดยไม่ทันรู้ตัว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังคนทั้งคู่ที่กำลังส่งยิ้มให้กันอย่างสนิทสนม พิมพ์ใสเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยืนขวางทางเดินอยู่พอดี รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหุบฉับทันที ดวงตากลมโตฉายแววตกใจระคนแปลกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉย เย็นชา และไร้อารมณ์อย่างสิ้นเชิง ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทันที ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงแรงกดดันประหลาดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ คีย์อ้าปากจะพูดประโยคที่เตรียมมาซ้อมกับเพื่อนเมื่อครู่ แต่ทว่า... "มาทำอะไรที่นี่คะ... คุณคีรินทร์" พิมพ์ใสเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน น้ำเสียงหวานใสแต่เชือดเฉือนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ พร้อมกับก้าวถอยหลังไปยืนเคียงข้างธามอย่างจงใจ -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาเติมพลังใจให้กันเสมอนะคะ มาลุ้นไปพร้อมๆ กันว่าแผนง้อฉบับวิศวะมึนครั้งนี้จะรอดหรือจะร่วงค่ะ!