ข้อความปริศนาในยามวิกาล

"นายบ้าหรือเปล่าเนี่ย!" เสียงอุทานของพิมพ์ใสดังขึ้นในห้องสตูดิโอคณะสถาปัตย์ที่เงียบสงบ หลังคาโค้งสูงและกลิ่นฉุนจางๆ ของกาวลาเท็กซ์ผสมกับกลิ่นกระดาษคานซอนยังคงลอยอบอวล แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความร้อนบนพวงแก้มของเธอจางลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงของคีรินทร์ที่เพิ่งทิ้งคำพูดกำกวมทิ้งไว้ก่อนจะเดินสาวเท้ายาวๆ ออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เธอยืนอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดเผด็จการแต่แฝงความเปราะบางอย่างประหลาดของคนตรงหน้า รอยสัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือใหญ่ที่เคยแตะอยู่บน1กลุ่มผมและแววตาจริงจังที่ไร้ซึ่งความล้อเล่นในวินาทีนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว รบกวนสมาธิในการตัดโมเดลมาสเตอร์พีซส่งอาจารย์สถาปัตย์อย่างแรงจนคัตเตอร์เกือบจะเฉือนโดนนิ้วตัวเองเข้าจริงๆ "ยายพิมพ์! เหม่ออะไรย่ะ โมเดลตึกระฟ้าของเธอจะกลายเป็นหอคอยเอียงกิซาอยู่แล้วนะ" มีนเพื่อนสนิทสาวแซ่บเดินถือแก้วชานมไข่มุกเข้ามาตบโต๊ะเบาๆ พร้อมกับหรี่ตามองด้วยความจับผิด "ว่าแต่... เมื่อกี้คุณชายวิศวะเขาเดินหน้าเครียดออกไปจากตึกเรา ทำไมยะ? ไปกินรังแตนมาจากไหน หรือว่าเธอไปทำอะไรเขาอีก?" "เปล่าสักหน่อย ยัยมีนบ้า!" พิมพ์ใสรีบแก้ตัวเสียงสูง พยายามซ่อนพิรุธด้วยการก้มหน้าก้มตาใช้ไม้บรรทัดเหล็กกดทาบลงบนโฟมบอร์ด "ฉันจะไปทำอะไรเขาได้ คนปากจัดแบบนั้น... มีแต่จะมาหาเรื่องฉันมากกว่า" "ปากจัดแต่หน้าแดงเนี่ยนะ?" มีนหัวเราะคิกคักอย่างรู้ทัน "แหม สังเกตมาหลายทีละ คู่นี่มันเคมีทะลุจอ ยิ่งกว่าซีรีส์เกาหลีอีกนะแก ระวังเถอะ... ปากบอกเกลียดๆ ระวังจะตกหลุมพรางวิศวกรสายซึนเข้าสักวัน" "ไม่มีทาง!" พิมพ์ใสปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตาคู่สวยไหววูบเล็กน้อยยามนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีสีหน้าเรียบเฉยใส่เธอเสมอ ใครจะไปรู้ล่ะว่าภายใต้เสื้อช็อปสีเลือดหมูที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องและกลิ่นบุหรี่จางๆ นั้น จะซ่อนความรู้สึกอะไรเอาไว้บ้าง... แล้วทำไมเธอต้องไปสนใจเขาด้วยเล่า! เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งเข็มนาฬิกาบนผนังห้องนอนเคลื่อนตัวเข้าใกล้เลขสองในยามวิกาล ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วบริเวณ หอพักนักศึกษาหญิงยามดึกสงัดมีเพียงแสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงสีส้มสลัวที่ส่องสว่างสะท้อนกับกองหนังสือและกระดาษไขร่างแบบ พิมพ์ใสพลิกตัวไปมาบนเตียงนอนนุ่มอย่างกระสับกระส่าย ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันควรจะทำให้เธอดำดิ่งสู่ห้วงนิท్రాไปนานแล้ว แต่ทว่าสมองเจ้ากรรมกลับไม่ยอมหยุดทำงาน ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นในสตูดิโอสถาปัตย์ยังคงวนเวียนกลับมาฉายซ้ำ รarำพึงรำพันถึงคำพูดแปลกๆ ของคีย์ที่ยังหาคำตอบไม่ได้ *‘เลิกสนใจไอ้ธามมันสักทีได้ไหม... ฉันหวง’* เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างหูในวันนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ พิมพ์ใสยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามสะบัดไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาดูเวลา หน้าจอสว่างวาบขึ้นแสดงเวลา 02:15 น. นิ้วเรียวเล็กกดเข้าไปเช็กโซเชียลมีเดียตามความเคยชินยามนอนไม่หลับ ไทม์ไลน์เงียบเหงา ไม่มีอะไรน่าสนใจ... จนกระทั่งจู่ๆ หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากแอปพลิเคชันยอดฮิตที่เธอมั่นใจว่าปิดการแจ้งเตือนไปแล้ว แต่มันกลับเด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างเด่นชัด ชื่อผู้ส่งทำเอาพิมพ์ใสถึงกับตาสว่างวาบ สมองที่สะลึมสะลือตื่นเต็มตาในเสี้ยววินาที **'Key'** ส่งข้อความถึงคุณ: *คิดถึง...* ข้อความสั้นๆ ห้วนๆ แต่กลับทรงพลังทำเอาห้องนอนทั้งห้องเหมือนอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้สาเหตุ พิมพ์ใสจ้องมองหน้าจอตาค้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวรากับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างในอก ความคิดร้อยแปดพันประการพรูเข้ามาในหัว นี่เธอกำลังฝันไปใช่ไหม? เดือนวิศวะคณะสายซึน ปากร้าย ระดับคีรินทร์เนี่ยนะ ส่งข้อความมาบอกว่า... *คิดถึง* ตอนตีสอง! นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเธอกำลังจะยกมือขึ้นพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อถามให้แน่ใจว่านี่คือเรื่องจริงหรือแค่ระบบรวน แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วจะทันได้แตะแป้นพิมพ์เพื่อถามไถ่หรือด่าทอแก้เขิน สถานการณ์กลับพลิกผันอย่างรวดเร็ว สัญลักษณ์การพิมพ์ข้อความ (...) ที่เคยขึ้นโชว์หราอยู่บนหน้าจอหายวับไปในพริบตา พร้อมกับข้อความนั้นที่ถูกลบออกไปจากแชทอย่างไร้ร่องรอย เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าและประโยคแจ้งเตือนระบบเย็นชาว่า *'คุณคีย์ได้ยกเลิกข้อความแล้ว'* พิมพ์ใสเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความงุนงงขั้นสุด สมองประมวลผลไม่ทันกับการกระทำตัดฉับอย่างไร้เยื่อใยของอีกฝ่าย นายบ้านี่... ส่งมาแล้วก็ลบหนีเนี่ยนะ! คิดจะปั่นหัวเธอกลางดึกแล้วชิ่งหนีไปดื้อๆ แบบนี้มันหมายความว่ายังไงกันเล่า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ