ความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนไป

แรงบีบที่ข้อมือจากเหตุการณ์ชุลมุนที่โรงอาหารยังคงทิ้งร่องรอยความอุ่นร้อนไว้บนผิวเนื้อ แต่สิ่งที่ทำให้พิมพ์ใสหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะยิ่งกว่า คือสายตานับร้อยคู่ที่เหลียวหลังมองตามตอนที่คีรินทร์ลากเธอเดินดุ่มๆ ออกมาอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมูสะบัดชายเสื้อปลิวตามแรงก้าวเดิน โดยที่เจ้าตัวไม่ยอมปริปากพูดสักแอะจนกระทั่งมาหยุดยืนลับตาคนอยู่บริเวณมุมตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ซึ่งเป็นโซนเงียบสงบที่นักศึกษาน้อยคนนักจะเดินผ่านในเวลานี้ "ปล่อยได้แล้วมั้งคะรุ่นพี่คีย์ มือฉันไม่ใช่ข้อต่อท่อประปาที่จะได้มาดึงกระชากตามใจชอบ!" พิมพ์ใสสะบัดข้อมือออกจากการกุมมือของอีกฝ่ายอย่างแรง ใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงด้วยความไม่พอใจระคนฉงน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงยืนกอดอกนิ่ง สีหน้าเรียบตึงจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกับเส้นเลือดปูดโปนบริเวณขมับนั้นฟ้องชัดว่าเจ้าตัวกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์คุกรุ่นบางอย่างไว้ คีรินทร์กวาดสายตาคมกริบมองสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับจะตรวจสอบว่าแม่ตัวแสบของเขาไปทำอีท่าไหนถึงได้ไปยืนตกเป็นเป้าสายตาของไอ้ธามและพวกเด็กวิศวะสายตาหิวกระหายพวกนั้นในโรงอาหาร ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยਨๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมา "รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนจัดหลุดออกมาจากริมฝีปากของหนุ่มวิศวะปีสาม เป็นโทนเสียงที่คนฟังแล้วชวนให้หมั่นไส้จนอยากจะหยิกเนื้อสักที "ฉันไปกินข้าวค่ะ ไม่ได้ไปวางระเบิดตึกคณะใคร ทำไมคะ หรือว่าการที่ฉันนั่งกินข้าวกับใครมันไปหนักส่วนไหนของรุ่นพี่ไม่ทราบ" พิมพ์ใสสวนกลับทันควัน ปากเรียวสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรี ยัยตัวแสบแห่งคณะสถาปัตย์ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร ยิ่งเป็นตาบ้านี่ที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอยิ่งต้องสู้ตาไม่ถอย "ก็ไม่ได้หนักส่วนไหน... แต่รำคาญตา!" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว จนพิมพ์ใสต้องผถอยหลังกรูดไปชนกับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบของตึกคณะ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่โน้มตัวลงมาทำให้พื้นที่รอบตัวเธอดูแคบลงไปถนัดตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก "วันก่อนก็กระดาษไขฉีก วันนี้ยังกล้าไปรับปากกาจากมือไอ้ธามหน้าด้านๆ อีกเหรอ พิมพ์ใส... เธอนี่มันซุ่มซ่ามหรือชอบหาเรื่องใส่ตัวกันแน่ห้ะ" "นี่! ปากกานั่นฉันไม่ได้ขอ เขายื่นให้แล้วมันตกกระแทกโต๊ะต่างหากเล่า แล้วอีกอย่าง กระดาษไขของฉันจะขาดหรือเปล่ามันก็เรื่องของฉัน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับวิศวะปากร้ายอย่างรุ่นพี่สักหน่อย ถอยไปเลยนะ อึดอัด!" พิมพ์ใสใช้สองมือดันอกแกร่งเอาไว้เพื่อรักษาระยะห่าง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาคมคายของคีย์โน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้ดุร้ายอย่างที่ปากพูด แต่กลับมีความห่วงใยเจือความหึงหวงซ่อนอยู่ลึกจนน่ากลัว คีย์จ้องมองดวงตากลมโตที่ไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก มือหนายื่นออกไปราวกับจะเอื้อมมาเคาะหน้าผากมนสักทีข้อหาเถียงคำไม่ตกฟาก แต่สุดท้ายก็ชะงักค้างกลางอากาศแล้วเปลี่ยนเป็นคว้ากระเป๋าเป้สะพายหลังของเธอแทน ก่อนจะควานหาบางอย่างด้วยความรวดเร็ว "อ่ะ... รับไป" กล่องกระดาษแบรนด์นำเข้าสีดำสนิทถูกยัดใส่มือของพิมพ์ใสอย่างกระแทกกระทั้น เจ้าตัวเบิกตากว้างด้วยความงุนงง ก้มมองกล่องในมือสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของรุ่นพี่วิศวะที่ตอนนี้เบือนหน้าหนีไปทางอื่นราวกับไม่อยากสบตา "อะไรคะเนี่ย?" "ก็เห็นบ่นงึมงำเมื่อวานซืนว่าปากกาหัวเข็มรุ่นท็อปหมด แล้วก็กระดาษอาร์ตการ์ดเนื้อหนาสำหรับทำโมเดลใกล้หมดสต็อก... พอดีฉันสั่งของมาเกินแล้วขี้เกียจเอาไปคืน เลยเอามาโยนให้แถวนี้ เผื่อแถวนี้จะมีคนไม่มีปัญญาซื้อใช้เอง" ปากพูดจาถางถางแต่ใบหูข้างที่หันเข้าหาพิมพ์ใสกลับขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด คีย์กระแอมไอเบาๆ กลบเกลื่อนอาการประหม่า แล้วยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจใยดี พิมพ์ใสเปิดฝากล่องออกดู หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง เมื่อพบว่าข้างในนั้นบรรจุชุดปากกาเขียนแบบหัวเข็มครบทุกเบอร์ที่เธออยากได้มานานแต่ตัดใจซื้อไม่ลงเพราะราคาแพงหูฉี่ พร้อมทั้งกระดาษไขนำเข้าเกรดพรีเมียมและคัตเตอร์สถาปนิกด้ามจับเหล็กสลักชื่อย่อตัวอักษร P. ไว้ที่ด้ามอย่างปราณีต ของทุกชิ้นราคาแพงลิบลิ่วและหายากยิ่งกว่างامในหิน นี่ไม่ใช่ของเหลือใช้จากสต็อกอย่างที่ปากเขาอ้างแน่ๆ เพราะมันถูกจัดเตรียมไว้อย่างเจาะจงสำหรับเธอคนนี้ ความอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างกะทันหัน ความขุ่นเคืองเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ... ผู้ชายปากร้าย ใจร้อน และดุยิ่งกว่าเสือดาวอย่างคีรินทร์เนี่ยนะ จะแอบไปซื้อของพวกนี้มาให้เธอโดยไม่ยอมรับตรงๆ "ปากบอกว่าขี้เกียจคืน แต่ข้างด้ามคัตเตอร์นี่สลักตัว P ไว้ด้วยนะคะรุ่นพี่... สต็อกของคณะวิศวะเขามีคนชื่อพิมพ์ใสด้วยเหรอคะ?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอิ่ม พิมพ์ใสเงยหน้าขึ้นสบตากับคนปากแข็ง แววตาคู่สวยเป็นประกายวิบวับด้วยความรู้ทัน คีย์หันขวับกลับมามอง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจเมื่อโดนจับไต๋ได้ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งจนพิมพ์ใสต้องแผ่นหลังแนบติดผนังปูนโดยอัตโนมัติ คราวนี้ไม่มีช่องว่างให้หนีรอด สายตาคมกريบจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเอื้อMเอ่ยคำพูดเย้าแหย่เขาด้วยความหมั่นเขี้ยว "พูดมากจริงนะยัยตัวแสบ ถ้าไม่อยากได้ก็คืนมา ฉันจะได้เอาไปทิ้งถังขยะซะ" คีย์ทำท่าจะแย่งกล่องในมือคืน แต่มีหรือที่พิมพ์ใสจะยอมปล่อย ร่างบางรีบดึงกล่องเก็บเข้าอกทันที พร้อมกับหัวเราะคิกคักออกมาอย่างอารมณ์ดี "ไม่ให้ค่ะ! ของมาถึงมือสถาปนิกแล้วถือเป็นสิทธิ์ขาด ห้ามคืนเด็ดขาดด้วย ขอบคุณนะคะ... รุ่นพี่ซึน" คำว่า 'รุ่นพี่ซึน' หลุดออกจากปากอิ่มพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่นานๆ ทีจะได้เห็น ทำเอาคีรินทร์ถึงกับชะงักงัน หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ภาพรอยยิ้มสดใสของยายเด็กดื้อตรงหน้าสะท้อนอยู่ในดวงตาสีเข้ม ชวนให้รู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างน่ารำคาญน้อยลงไปถนัดตา "ใครซึน... พูดจาไม่รู้เรื่อง" คีย์พึมพำเสียงเบาลงกว่าเดิม มือหนายื่นออกไปหมายจะเคาะหน้าผากมนด้วยความหมั่นไส้จริงๆ สักที แต่ทว่า... "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ แวะมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเอ่ย พอดีพี่เดินมาตามไอ้คีย์จะไปเคลียร์แบบโปรเจกต์ตึกคณะซะหน่อย" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'ธาม' รุ่นพี่ปีสี่ตัวอันตรายดังแทรกขึ้นมาจากมุมตึก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ธามกวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดติดผนังด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมายแฝงและประกายตาวับวาวที่มองมายังพิมพ์ใสอย่างเปิดเผย คีรินทร์ชักมือกลับทันที ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาในฉับพลัน รังสีความหึงหวงแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิบริเวณนั้นลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด สันกรามขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีเข้มคมกริบตวัดมองรุ่นพี่ร่วมคณะด้วยแววตาดุดันราวกับเสือหิ้วเหยื่อ พิมพ์ใสเองก็สะดุ้งเล็กน้อย ขยับตัวออกจากอ้อมแขนของคีย์อย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากแก้ตัวใดๆ ธามก็ก้าวเข้ามาใกล้และเอื้อมมือถือวิสาสะจะแตะไหล่บาง "น้องพิมพ์ใสสนใจไปนั่งติวแบบโครงสร้างกับพี่ที่ห้องสมุดหน่อยไหมครับ พอดีพี่มีเรื่องอยากจะปรึกษาเรื่องดีไซน์เรนเดอร์อีกเยอะเลย..." ธามยังพูดไม่ทันจบประโยค ร่างสูงของคีรินทร์ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างคนทั้งคู่ด้วยความเร็วดดุจสายฟ้า มือหนากระชากปกเสื้อช็อปของธามเข้าหาตัวอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาจนแทบระเบิด ประกายตาของคีย์วาวโรจน์ด้วยความโกรธกริ้วและหึงหวงจนฉุดไม่อยู่ "ถอยปากเน่าๆ ของพี่ออกไปจากน้องเขา... แล้วก็ไสหัวไปก่อนที่ผมจะหมดความอดทน!" คีย์คำรามลอดไรฟัน เสียงทุ้มต่ำกดต่ำจนน่ากลัว ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร สงครามประสาทระหว่างเสือสองตัวปะทุขึ้นในเสี้ยววินาที พิมพ์ใสยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความคาดไม่ถึงกับท่าทีคุกคามของคีรินทร์... รุ่นพี่วิศวะสายซึนระเบิดอารมณ์หึงออกมาต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ได้อย่างไร ธามยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ปรายตามองกล่องอุปกรณ์ในมือของพิมพ์ใสแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "หู้ว... ดุจังวะไอ้น้องหนุ่ม หวงก้างขนาดนี้ ระวังเถอะ... ของดีๆ อาจจะโดนคนอื่นคาบไปกินก่อนไม่รู้ตัวนะ" พูดจบ ธามก็ยกมือขึ้นยอมแพ้แล้วเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท ทิ้งให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่คุกกรุ่นไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด คีรินทร์หันขวับกลับมามองหน้าพิมพ์ใสที่ยังคงยืนถือกล่องอุปกรณ์นิ่งอึ้ง ดวงตากลมโตสบตากับดวงตาสีเข้มที่เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งโกรธ หึง และซ่อนความกลัวที่จะสูญเสียเธอไปไว้ลึกสุดซึ้ง มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กของพิมพ์ใสไว้อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีแรงกระชาก มีเพียงความแน่นหนาที่สั่นเทาเล็กน้อยราวกับต้องการยึดเหนี่ยวตัวเธอเอาไว้ไม่ให้หายไปไหน "อย่าไปไหนกับมันอีก..." คีย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของพิมพ์ใสกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น "ไม่ว่ากับใครหน้าไหนทั้งนั้น... เข้าใจไหม?" พิมพ์ใสอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดเผด็จการแต่แฝงความเปราะบางอย่างประหลาดของคนตรงหน้า ดวงตากลมโตสบเข้ากับแววตาจริงจังที่ไร้ซึ่งความล้อเล่นในวินาทีนั้น... - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันนะคะ เลิฟยูค่ะ ❤️ - เกียร์เปื้อนกาวใจ