คลื่นลมสงบ กลับมารักกันหวานชื่น

“ถ้ายังกล้าขู่ฉันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนั้นอีกครั้งเดียว... คีย์ นายโดนดีแน่” พิมพ์ใสกดเสียงต่ำจนเกือบเป็นกระซิบ ดวงตากลมโตฉายแวววาววับด้วยความดื้อรั้น เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย แม้ว่าแผ่นหลังจะชนเข้ากับผนังห้องสตูดิโอออกแบบของคณะสถาปัตย์จนไร้ทางหนี โดยมีร่างสูงใหญ่ของคีรินทร์กักตัวเธอเอาไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนของคนตัวโตเป่ารดอยู่บริเวณซอกคอระหง ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่พร้อมจะสปาร์กได้ทุกเมื่อ มรสุมชีวิตเรื่องคำขู่ปริศนาและเรื่องราววุ่นวายเมื่อปีก่อนถูกคลี่คลายลงอย่างรวดเร็วด้วยมันสมองและเล่ห์เหลี่ยมของพ่อคุณหนusวิศวะปากร้ายคนนี้ ที่ยอมแม้กระทั่งลุยเดี่ยวไปจัดการเคลียร์ปัญหาสกปรกเบื้องหลังให้เธอ โดยไม่ยอมปริปากบอกล่วงหน้าสักคำ เพราะกลัวเธอจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย “หึ โดนดีนี่หมายถึงแบบไหนล่ะครับคุณสถาปนิกตัวแสบ... จะยอมให้ผมหอมแก้มซ้ายที ขวาอีกที หรือว่าจะยอมให้ผมจองตัวไปทานมื้อค่ำด้วยกันตลอดสัปดาห์ดีล่ะ” คีย์ก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น ปราศจากรังสีความเย็นชาหรือความซึนแตกแบบที่เคยเป็น เหลือเพียงความคลั่งรักแบบไร้ขีดจำกัดที่แผ่ซ่านออกมาจนพิมพ์ใสรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า “คนฉวยโอกาส! ใครเขาจะไปยอมนายกัน” มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างภายใต้เสื้อช็อปสีกรมท่าที่มีคราบกาวอีพ็อกซี่และฝุ่นไม้ติดอยู่จางๆ กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุรุษเฉพาะตัวของเขาทำเอาสติที่ตั้งมั่นไว้แทบจะกระเจิง พิมพ์ใสเม้มริมฝีปากแน่น พยายามซ่อนความหวั่นไหวที่ตีรวนขึ้นมาในอก เธอเกลียดนักเวลาที่ตัวเองแพ้ทางสายตาแพรวพราวคู่นั้นของเขา “อ้าว ไม่ยอมได้ยังไงครับ ในเมื่อผมเหนื่อยแทบตายเพื่อไปกวาดล้างพวกสัตวแพทย์ตัวแสบที่บังaжอาจมาทำลายบรรยากาศความสุขของเราสองคน... รู้ไหมว่าผมต้องทนเห็นสายตาไอ้ธามมันมองคุณตั้งนานขนาดไหน” ประโยคหลังน้ำเสียงของคนตัวโตเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นเล็กน้อย ความหึงหวงที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ท่าทีนิ่งขรึมระเบิดออกมาอย่างปิดไม่มิด คีย์ซุกหน้าลงกับไหล่บาง สูดความหอมจากเรือนผมยาวสลวยเข้าปอดลึกราวกับต้องการชดเชยเวลาที่ต้องห่างกัน “รู้ตัวไหม... ว่าคุณทำให้ผมใจหายใจคว่ำแค่ไหนยัยตัวแสบ” น้ำเสียงที่อ่อนลงและแฝงความห่วงใยอย่างลึกซึ้งทำเอาหัวใจดวงน้อยของพิมพ์ใสกระตุกวูบ ความแข็งกระด้างที่เธอพยายามสร้างขึ้นเพื่อต่อ The Wall ใส่เขาพังทลายลงในพริบตา นิ้วเรียวที่เคยดันแผงอกเขาเปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อช็อปของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดลึกๆ ที่เคยดื้อดึงออกไปเผชิญหน้ากับอันตรายคนเดียวสะท้อนกลับมาในอก “ใครใช้ให้นายทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนั้นเล่า... ฉันดูแลตัวเองได้น่า คีย์” พิมพ์ใสเสียงอ่อนลง ดวงตากลมโตไหวระริกยามเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความรักและความกังวลฉายชัดอยู่ภายในนั้น “แต่ผมดูแลคุณได้ดีกว่า... และไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องคุณเด็ดขาด” คีย์ตอบเสียงหนักแน่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอ มือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าเนียนนุ่ม นิ้วโป้งเกลี่ยพวงแก้มใสแผ่วเบาราวกับเผลอไผล “ไม่เอาแล้วนะ... เลิกทำตัวเป็นฮีโร่หัวรั้นใส่ผมสักที ใจผมรับไม่ไหวหรอกถ้าต้องเห็นคุณเจ็บตัว” ความหวานที่พุ่งทะยานอย่างไร้รอยต่อทำให้ห้องสตูดิโอเงียบงันลงไปถนัดตา เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามประสานกันเป็นจังหวะเดียว คีย์ก้มหน้าลงช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว พิมพ์ใสหลับตาลงอย่างยินยอมพร้อมใจ ปล่อยให้ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาด้วยความนุ่มนวลและโหยหา ความหวานล้ำที่เคลือบความขมขื่นจากมรสุมที่ผ่านมาถูกชะล้างจนหมดสิ้น เหลือเพียงรสชาติของความรักที่หอมหวานละมุนละไมจนแทบละลายคาอ้อมแขน “แฮื่อ! ขัดจังหวะความสวีตแป๊บนะจ๊ะเพื่อนรัก พอดีกาวตราช้างที่แปะหน้าพวกแกมันเหนียวเกินไปจนฉันทนดูไม่ได้แล้ว!” เสียงแหลมใสของมีนดังแทรกขึ้นมาทันทีพร้อมกับเสียงเคาะประตูห้องสตูดิโอดังป้าบๆ ทำเอาทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานของพิมพ์ใสแดงก่ำด้วยความเขินอาย ส่วนคีย์ขมวดคิ้วมุ่น ส่งสายตาพิฆาตไปให้เพื่อนสนิทของแฟนสาวที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มล้อเลียน “มีน! แกนี่นะ ขัดจังหวะตลอด!” พิมพ์ใสโวยวายแก้เขิน รีบยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อกลบเกลื่อนรอยยิ้มกว้างที่หุบไม่ลง “อุ๊ย โทษทีๆ พอดีฉันเห็นว่าพวกแกตัวติดกันจนเป็นเนื้อเดียว 38 ตอนรวดแล้วเนี่ย นึกว่าร่างทรงวิศวะกับสถาปัตย์จะหลอมรวมกันไปเลยซะอีก” มีนหัวคิกคัก เดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนซี้เบาๆ ก่อนจะหันไปเลิกคิ้วใส่เดือนวิศวะหนุ่มที่ยืนทำหน้ายักษ์ใส่ “เบาได้เบานะคะท่านประธานค่าย คลั่งรักขนาดนี้ระวังน้ำตาลขึ้นตา” “รู้ดีนักนะยัยตัวแสบเบอร์สอง” คีย์สวนกลับเสียงนิ่ง แต่ก็ไม่ได้หัวเสียอะไรมากนัก เพราะอารมณ์ตอนนี้ดีเกินกว่าจะมาหงุดหงิดกับเพื่อนสนิทของแฟน “ไหนๆ ก็มาขัดจังหวะแล้ว ก็ช่วยไสมือถือของเธอออกไปไกลๆ ด้วย เพราะหน้าจอนั่นกำลังสั่นเตือนเรื่องงานโปรเจกต์ที่เธอต้องส่งฉันพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือไง” “อ้าว! ไอ้คุณคีรินทร์! นี่แกทòiงานฉันเหรอเนี่ย!” มีนโวยวายเสียงหลง รีบควานหากระเป๋าเอกสารทันที พิมพ์ใสหลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ความตึงเครียด ความหวาดระแวง และปัญหาทั้งหมดทั้งมวลที่เคยถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นลมมรสุมเมื่อหลายวันก่อน บัดนี้สงบลงอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงความอบอุ่นในหัวใจและการได้กลับมาอยู่ข้างกายผู้ชายปากร้ายแต่ใจคลั่งรักคนนี้อย่างเต็มภาคภูมิ มือเรียวเล็กถูกกอบกุมไว้ด้วยมือหนาที่อบอุ่นและมั่นคง คีย์กระชับมือเธอแน่นขึ้นราวกับจะยืนยันว่าทุกอย่างต่อจากนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ทั้งคู่สบตากันด้วยรอยยิ้มที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยาย แต่ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของความสุขนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อช็อปของคีย์ก็แผדเสียงสั่นครืนยาวนานทำลายความเงียบขึ้นมา คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพื่อจะกดตัดสาย แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกริบกวาดมองชื่อและเบอร์แปลกหน้าที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ร่างสูงก็ชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที พิมพ์ใสสังเกตเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย “ใครเหรอคีย์... เบอร์ใครโทรมาดึกดื่นแบบนี้?” คีย์ไม่ตอบทันที เขากลืนน้ำลายลงคออื้ออึง ดวงตาคมกริบมองตัวเลขบนหน้าจอที่กำลังกระพริบเตือน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและระแวงระวังอย่างที่สุด “ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก...” คีย์พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ประโยคถัดมาทำเอาหัวใจของพิมพ์ใสหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “...แต่เป็นสายตรงจาก 'คนที่ตายไปแล้ว' เมื่อสัปดาห์ก่อน ที่เพิ่งส่งข้อความทิ้งท้ายปริศนาไว้ให้เราอ่านเมื่อตอนที่แล้วต่างหากล่ะ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ความรักของคีย์และยัยตัวแสบของเราเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ!