คนใจร้ายกลายเป็นโบ้

"อ้าว... ก็น้องพิมพ์เขาเพิ่งโทรหาผมเมื่อกี้เองนี่ครับ ว่าให้ลงมาช่วยเคลียร์ให้หน่อย..." ประโยคหน้าตายของธามที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ทำให้โลกทั้งใบของคีรินทร์เหมือนดิ่งวูบลงไปในหลุมดำ สติสัมปชัญญะที่เคยสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับเดือนวิศวะขาดผึ่งลงตรงนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเลือดหมูเปื้อนคราบฝุ่นจากการทำงานโปรเจกต์ไม่ได้อยู่ในโหมดระวังหล่ออีกต่อไป เขาก้าวเข้าไปกระชากคอเสื้อรุ่นพี่ต่างคณะทันทีโดยไม่สนสายตาของใครหน้าไหนทั้งสิ้น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ—กลัว... กลัวว่าผู้หญิงปากเก่งคนนั้นจะหลุดมือไปจริงๆ "มึงพูดว่าอะไรนะ!" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันอย่างน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว "พิมพ์ไม่ได้โทรหามึง! มึงโกหก!" "เฮ้ยๆ ใจเย็นไอ้คีย์! มีอะไรค่อยๆ พูดกันวะ!" เพื่อนสนิทฝั่งวิศวะพากันวิ่งเข้ามารั้งตัวเขาไว้แทบไม่ทัน ธามเองก็หน้าถอดสีเมื่อเจอแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานเกินขีดจำกัดของเสือซึนอย่างคีรินทร์ แต่คีย์ไม่สนใจเสียงห้ามปรามใดๆ ทั้งสิ้น ภาพรอยยิ้มหยันและท่าทีเย็นชาของพิมพ์ใสเมื่อไม่กี่นาทีก่อนย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ เขาจำสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังคู่นั้นได้แม่นยำ... สายตาที่บอกว่าเธอ ‘พอแล้ว’ กับความงี่เง่าและความปากแข็งของเขา *โง่... มึงมันไอ้โง่คีย์!* คีย์สะบัดตัวจากการจับกุมของเพื่อนแล้วออกวิ่งทันที วิ่งฝ่าฝูงชนในคณะสถาปัตย์ที่มองมาด้วยความตกใจ รองเท้าผ้าใบยี่ห้อดังเหยียบย่ำลงบนพื้นคอนกรีตโดยไม่คิดชีวิต ขาวยาวก้าวฉับๆ ไปทุกซอกทุกมุมที่คิดว่าคนตัวเล็กจะหลบไปซ่อนตัว "พิมพ์!" เสียงตะโกนเรียกชื่อเธอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ ริมฝีปากแห้งผากหัวใจเต้นกระหน่ำจนจุกที่ลิ้นปี่ คีย์วิ่งขึ้นบันไดตึกคณะสถาปัตย์ทีละสามขั้น สตูดิโอออกแบบ ห้องโมเดล ลานเกียร์ หรือแม้แต่ร้านกาแฟใต้ตึก เขารื้อค้นหาทุกตารางเมตร แต่ว่างเปล่า... ไม่มีแม้แต่เงาของร่างบางในชุดนิสิตยับๆ กับผมยาวประบ้าที่มักจะเหน็บไว้หลังหูเวลาหงุดหงิด ความกลัวเกาะกุมขั้วหัวใจจนมือไม้เย็นเฉียบ ภาพตอนที่พิมพ์ใสบอกเลิกราและเดินหันหลังให้วนเวียนซ้ำๆ ในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง เพิ่งรู้ซึ้งก็วันนี้... วันที่ไม่มีผู้หญิงคนคอยมาบ่นเรื่องเขาเสียงดัง วันที่ไม่มีสายตารำคาญปนเอ็นดูส่งมาให้ คีรินทร์คนเก่งผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กำลังจะกลายเป็นหมาบ้ารuที่สูญเสียเจ้าของไปอย่างแท้จริง "โธ่เว้ย! พิมพ์อยู่ไหนวะ..." คีย์หยุดยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่กลางสนามหญ้าระหว่างสองคณะ หยาดเหงื่อไหลซกปะปนกับความรู้สึกเคว้งคว้างที่ถาโถมเข้ามาจนจุกอก ลมหายใจร้อนผ่าวติดขัด เขากุมขมับแน่น มือหนาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ความหยิ่งทะนงตนทั้งหมดถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อตระหนักได้ว่าความปากร้ายและฟอร์มจัดของตัวเอง เกือบจะทำให้เขาต้องเสียผู้หญิงที่รักที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปก็แผדเสียงกรีดร้องขึ้นมา คีย์สะดุ้งสุดตัว รีบควักมันออกมาด้วยความหวังอันริบหรี่ หน้าจอแสดงชื่อที่ทำให้หัวใจที่เกือบหยุดเต้นกลับมากระตุกวูบอีกครั้ง... *มีน (เพื่อนสนิทพิมพ์)* กดรับสายด้วยความเร็วแสงโดยแทบไม่ต้องคิด "มีน! พิมพ์อยู่ไหน! บอกกูทีว่าพิมพ์อยู่ไหน!" *(เสียงปลายสายถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด)* "เบาได้เบาไอ้คุณชายวิศวะ! แกทำเพื่อนฉันร้องไห้จนตาบวมเป่งไปหมดแล้วนะยะ! รู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป..." "กูขอโทษ... กูผิดเองทุกอย่าง มีนบอกกูมาเถอะว่าพิมพ์อยู่ที่ไหน กูยอมทุกอย่างแล้ว ขอแค่ได้เจอหน้าเขา..." น้ำเสียงของเดือนวิศวะผู้หยิ่งผยองพังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเว้าวอนและแตกสลายของคนที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งราวกับเวทนา "สวนหลังคณะสถาปัตย์... ตรงม้าหินอ่อนใต้ต้นพะยอม บรรยากาศเงียบๆ ไม่มีใคร แกมีเวลาเคลียร์แค่สิบนาทีเท่านั้นนะไอ้คีย์ ถ้ายังโง่ทำทรงซึนใส่ยัยพิมพ์อีกรอบ... แม่จะเอาสกัดคอนกรีตฟาดหัวนายวิศวะให้กะโหลกยุบแน่!" ยังไม่ทันที่ปลายสายจะพูดจบ คีย์ก็ตัดสายแล้วพุ่งตัวออกวิ่งไปยังจุดหมายปลายทางทันทีด้วยความเร็วสูงสุด หัวใจเต้นรัวเร็วดั่งกลองศึก ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะแก้ไขความผิดพลาด *รอฉันก่อนนะพิมพ์...* ฝณรงค์ก้าวฉับๆ เลี้ยวโค้งผ่านมุมตึกเข้าสู่โซนสวนหย่อมร่ม ใต้ร่มเงาของต้นพะยอมใหญ่... ภาพของร่างบางในชุดนิสิตกำลังนั่งกอดเข่าซบหน้าลงกับแขนตัวเองบนม้าหินอ่อน ไหล่บางสั่นเทาดิกตามแรงสะอื้น ฝีเท้าของคีย์ชะงักกึกลงทันที หัวใจกระหน่ำซัดด้วยความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง ภาพผู้หญิงที่เคยสตรองและเถียงเขาฉอดๆ กำลังนั่งร้องไห้เงียบๆ คนเดียวเพราะความงี่เง่าของเขา มันตอกย้ำให้เห็นชัดเจนว่า... เขาคือคนใจร้ายที่ทำร้ายคนที่รักมากที่สุดด้วยมือของตัวเอง คีรินทร์ก้าวเท้าเข้าไปหาช้าๆ ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเสียงสะอื้นเบาๆ ลอยมาแตะโสตประสาท เขาคุกเข่าลงช้าๆ ตรงหน้าม้าหินอ่อน ปลายน้อยๆ ที่สั่นเทายื่นออกไปแตะเบาๆ ที่ข้อศอกของคนตัวเล็กที่กำลังขดตัวอยู่ ทันทีที่สัมผัสโดน พิมพ์ใสสะดุ้งสุดตัวแล้วเงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมอง... ดวงตากลมโตแดงก่ำ บวมช้ำ และเต็มไปด้วยร่องรอยความผิดหวังระคนตกใจ เมื่อสบเข้ากับแววตาที่พังทลายและเต็มไปด้วยความสำนึกผิดของคีรินทร์ ลมหายใจของทั้งคู่ก็เหมือนจะขาดห้วงไปพร้อมๆ กัน "พ...พิมพ์" เสียงของคีย์แหบพร่าจนแทบไม่เป็นเสียงคน ร่างสูงยื่นมือสั่นเทาออกไปหมายจะเกลี่ยหยาดน้ำตาบนแก้มใส แต่พิมพ์ใสกลับเบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตัดพ้อรุนแรงจนหัวใจคนมองแทบสลาย "อย่ามาแตะต้องฉัน... คนใจร้าย" เสียงหวานแหบแห้งเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวถอยหลังหนีราวกับรังเกียจ "เดี๋ยว... พิมพ์ใส ฟังฉันก่อน!" คีย์ผุดลุกขึ้นคว้าข้อมือเล็กไว้แน่นด้วยความร้อนรน กลัวเหลือเกินว่าเธอจะเดินหนีหายไปจากชีวิตเขาอีก "เรื่องทั้งหมดมันเข้าใจผิด! ธามมัน..." "พอทีเถอะคีย์!" พิมพ์ใสสะบัดข้อมือออกสุดแรง เกิดเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ น้ำตาใสๆเอ่อล้นคลอเบ้าตาก่อนจะร่วงหล่นลงมาอีกระลอก เธอยกมือขึ้นปาดมันทิ้งลวกๆ ด้วยความเจ็บใจ "นายไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นแหละ... เพราะต่อจากนี้ ระหว่างเรามันไม่มีอะไรต้องเคลียร์กันอีกแล้ว!" สิ้นคำพูดนั้น พิมพ์ใสก็หันหลังกลับและก้าวเดินหนีทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเขาอีกเลย "พิมพ์!" คีย์พุ่งเข้าไปจะคว้าตัวเธอไว้ แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังพุ่มไม้ใหญ่ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ทำให้เกมพลิกคว่ำในพริบตา "อ้าว คีย์... ยังเคลียร์กันไม่เสร็จเหรอ เห็นรอนาน นึกว่าเลิกกันไปตั้งแต่ชาติที่แล้วซะอีก" คีย์ชะงักกึก หันขวับไปมองต้นตอของเสียงด้วยแววตาวาวโรจน์ดั่งซาตานร้ายที่พร้อมจะฉีกร่างใครเป็นชิ้นๆ เมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ก้าวเข้ามาขวางจังหวะชีวิตเขาในวินาทีเป็นตายเท่ากันนี้! เกียร์เปื้อนกาวใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอินและฟินไปกับความโบ้ของพี่คีย์ในตอนนี้นะคะ!