ค่าเสียหายที่เธอต้องจ่ายด้วยร่างกาย... (เอ้ย แรงงาน)

“อุบัติเหตุ... เหรอคะ?” พิมพ์ใสทวนคำ เสียงของเธอดังลอดไรฟันที่ขบเข้าหากันจนแน่น ขณะที่ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปรดของรุ่นพี่ต่างคณะที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องพักฟื้นอย่างถือดี คีรินทร์ในชุดช็อปวิศวกรรมสีเข้มที่เปื้อนคราบฝุ่นปูนเล็กน้อย ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาแบบแบดบอยของเขาลดลงเลยสักนิด ตรงกันข้าม... รังสีความกวนประสาทที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้เธอนึกอยากหยิบเกราะสถาปัตย์ฟาดหน้าเขาให้สติหลุดสักทีสองที “ก็เอarsสิครับ... เอ้ย! ก็ใช่น่ะสิ” คีย์ชะงักไปนิดเมื่อเผลอหลุดสำเนียงยียวน แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึง เย็นชา และน่าหมั่นไส้เหมือนเดิม ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องพยาบาลที่ค่อนข้างวุ่นวาย ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่รอยถลอกและคราบน้ำยาสมานแผลบนเรียวแขนเนียนของคนตัวเล็ก “มอเตอร์ไซค์คันโปรดของผม แฮนด์เบรกหัก กระจกมองข้างร้าว แฟริ่งด้านขวาขูดกับฟุตปาธจนเป็นรอยยาว... ทั้งหมดเนี่ย ฝีมือใครล่ะครับ คุณนักศึกษาสถาปัตย์ตัวแสบ?” “ถ้าคุณไม่ขับรถด้วยความเร็วระดับบินขึ้นสวรรค์ แล้วจอดรถในที่ห้ามจอดขวางทางขึ้นลงสตูดิโอของฉัน ฉันก็คงไม่ต้องถอยรถเข็นขนกระดานมาชนคุณหรอกนะคะ!” พิมพ์ใสสวนกลับทันควัน เสียงหวานใสแต่เฉียบคมบาดใจ ปากเรียวบางเม้มเข้าหากันอย่างไม่ยอมแพ้ “อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจ! อุบัติเหตุก็คืออุบัติเหตุ ประกันก็มีไม่ใช่เหรอคะ ทำไมต้องทำท่าทางเหมือนฉันไปฆ่าใครตายด้วย” “ประกันเหรอ?” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดเตียงผู้ป่วยทีละก้าว จนพิมพ์ใสต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมผู้ชายแบรนด์ดังโชยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้พื้นที่หายใจของเธอแคบลงถางตา “ค่าเสียหายเบื้องต้นจากศูนย์แต่งรถ... ห้าหมื่นบาทถ้วนครับ ประกันชั้นหนึ่งไม่ครอบคลุมกรณีจอดในพื้นที่เสี่ยงส่วนบุคคลแบบนั้น และที่สำคัญ... คุณทำให้ผมเสียเวลาเรียนคาบสำคัญ เสียสุขภาพจิต และที่แย่ที่สุดคือ...” ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนสันจมูกโด่งเกือบจะชนกับกลุ่มผมสีน้ำตาลประกายทองของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มนวล ทำให้หัวใจที่เพิ่งสงบลงไปจากการชนเมื่อครู่ กลับมากระหน่ำรัวราวกับกลองเพลอีกรอบ “ทำให้ผมต้องมาทนเห็นหน้ายัยตัวแสบปากเก่งอย่างคุณนี่แหละ” “นี่คุณ!” พิมพ์ใสสะดุ้งสุดตัว มือเรียวผลักอกแกร่งของเขาออกเต็มแรง แต่คนตัวโตกลับมั่นคงราวกับเสาเข็มคอนกรีตเสริมเหล็ก เขากลับจับข้อมือเธอไว้หลวมๆ ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสโดนผิวเนื้ออ่อน ทำให้กระแสไฟแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง “ถอยออกไปไกลๆ เลยนะ! ใครตัวแสบกันฮะ พูดจาให้มันดีๆ หน่อย!” “ห้าหมื่น... พิมพ์ใส” คีย์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง ดวงตาคมคายมองสำรวจใบหน้าเนียนที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธ (หรือความเขินกันแน่ เจ้าตัวก็ชักจะไม่แน่ใจ) “เงินจำนวนนี้ สำหรับเด็กปีสองที่ต้องซื้อโมเดลซื้อกระดาษอาร์ตแพงๆ ทุกสัปดาห์ คงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะควักจ่ายสดๆ ใช่มั้ยล่ะครับ?” พิมพ์ใสกัดริมฝีปากล่างทันที คำพูดของเขาเหมือนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ แม้ว่าเธอจะมีเงินเก็บจากการรับจ้างวาดรูปและช่วยงานอาจารย์ แต่เงินห้าหมื่นบาทก็ไม่ใช่เศษเงินที่จะเสียไปได้เฉยๆ โดยเฉพาะกับความผิดที่เธอไม่ได้ตั้งใจ “แล้ว... แล้วคุณจะเอายังไงล่ะคะ? จะให้ผ่อนส่งเหรอ?” เธอถามเสียงเบาลงอย่างเสียฟอร์มเล็กน้อย คีย์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้สถาปนิกสาวฝึกหัดรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่กรงขังของซาตานหนุ่ม “ผ่อนส่งเหรอ? ผมไม่ค่อยมีเวลาว่างมาทวงเงินคุณทุกเดือนหรอกนะ... แต่ผมมีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น” “ข้อเสนออะไร?” “มาเป็น ‘เบ๊ส่วนตัว’ ให้ผม... จนกว่าจะครบกำหนดห้าหมื่นบาท” “หหา?!” พิมพ์ใสอุทานลั่น ตาโตเท่าไข่ห่าน แรงอารมณ์พุ่งทะยานจนเกือบจะกระโดดเตะก้านคอคนตรงหน้า “เบ๊เหรอคะ! คุณคิดว่าฉันเป็นใคร ลูกจ้างร้านสะดวกซื้อรึไง ถึงจะมาใช้แรงงานขัดดอกแบบนี้!” “ก็คิดซะว่าเป็นการเรียนรู้งานนอกสถานที่ของเด็กสถาปัตย์ก็แล้วกัน” คีย์ยักไหล่อย่างไม่ยี่ห-ระ น้ำเสียงทุ้มเอ่ยต่อด้วยความเจ้าเล่ห์ “งานบ้าน งานซักรีดเสื้อช็อป งานทำความสะอาดคอนโด หรือแม้แต่... การเป็นคนคอยซื้อกาแฟและข้าวเที่ยงให้ผม ทุกอย่างตีเป็นมูลค่าชั่วโมงละสามร้อยบาท... คำนวณดูเอาเองแล้วกันครับว่าคุณต้องรับใช้ผมกี่ชั่วโมงถึงจะหมดหนี้ก้อนนี้” “ฉันไม่ทำ! ไม่มีวันซะหรอก!” พิมพ์ใสสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแล้วเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างถือศักดิ์ศรี “ฉันจะจ่ายเงินสดให้คุณจบๆ ไปเลย! ส่งเลขบัญชีมา เดี๋ยวฉันโอนให้ตอนนี้แหละ!” คีย์มองท่าทางพยศของเธอด้วยแววตาพึงพอใจระคนเอ็นดู เขารู้ดีว่าเด็กนี่ไม่มีทางยอมใครง่ายๆ แต่เขาก็มีวิธีจัดการคนปากแข็งพวกนี้เสมอ “เชิญโอนเลยครับ...” คีย์ควักสมาร์ตโฟนราคาแพงออกมาจากกระเป๋าช็อปแล้วชูหน้าจอที่มี QR Code ขึ้นมาตรงหน้าเธอ “แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าคุณโอนเงินก้อนนี้ตอนนี้ เดือนนี้คุณจะไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อกระดาษชานอ้อยทำโมเดลโปรเจกต์ใหญ่ของอาจารย์ธน ภัทร... คิดดูเอาเองนะ ว่าระหว่างไปยืนคุกเข่าขอร้องอาจารย์ส่งงานช้า กับมาเป็นเบ๊ซักผ้าให้เดือนวิศวะ อันไหนมันน่าอัปยศกว่ากัน” *กึก!* คำพูดของคีย์ราวกับลูกศgelปักเข้ากลางใจดำ พิมพ์ใสถึงกับหน้าซีดเผือด เธอเพิ่งส่งโปรเจกต์มوديلระยะที่หนึ่งให้อาจารย์ธนภัทรไป และเขาก็ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ถ้าเธอไม่มีเงินซื้อวัสดุน้ำเข้าเกรดเอสำหรับโปรเจกต์ถัดไป คะแนนซีซั่นนี้มีหวังดิ่งลงเหวแน่ๆ! “คุณ... คุณรู้เรื่องโปรเจกต์ฉันได้ยังไง?” เธอถามเสียงสั่น หรี่ตามองเขาอย่างระแวง “วิศวะกับสถาปัตย์ตึกติดกันแค่นี้ ข่าวสารมันเดินเร็วกว่าที่คุณคิดอีกนะเด็กน้อย” คีย์โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและอบอุ่นจนน่ากลัว “ตกลงจะเลือกทางไหนครับ... ยอมเป็นเบ๊ขัดดอกให้ผม หรือจะปล่อยให้เกรดเฉลี่ยของคุณพังไม่เป็นท่า?” พิมพ์ใสกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความคับแค้นใจผสมกับความจนมุมทำให้เธออยากจะร้องไห้แต่ก็ทำได้แค่ส่งสายตาดุร้ายใส่เขา คีรินทร์ไดย์มอนด์บอยแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์กำลังต้อนเธอให้จนมุมอย่างสมบูรณ์แบบ! “ก็ได้...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟันทีละคำด้วยความเจ็บใจ “ฉันยอมเป็นเบ๊ให้คุณก็ได้! แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าคุณใช้งานฉันเกินขอบเขต หรือสั่งอะไรพิเรนทร์ๆ ฉันจะเอาคัตเตอร์กรีดเบาะรถมอเตอร์ไซค์คุณแน่!” “ดุเป็นแมวป่าเลยนะเนี่ย” คีย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะขยี้กลุ่มผมนิ่มของเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัส... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกห้องพยาบาลดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างสูงโปรดของรุ่นพี่หนุ่มคณะวิศวะอีกคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมช่อดอกไม้ในมือ ใบหน้าคมคายเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ “พิมพ์ใส... พี่ได้ยินว่าเธอชนกับเด็กวิศวะ เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ?” เสียงทุ้มคุ้นหูนั้นทำให้คีย์ที่กำลังโน้มตัวอยู่ชะתากึก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเดือนวิศวะเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมปลาทูทันทีเมื่อหันไปมองผู้มาใหม่ และเมื่อพิมพ์ใสเหลือบสายตาไปมองผู้มาใหม่... หัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำอยู่แล้วจากคีย์ ก็ยิ่งกระตุกวูบหนักขึ้นไปอีก เมื่อเธอตระหนักได้ว่า ‘ธาม’ คู่แข่งตัวฉกาจของคีย์ กำลังยืนจ้องมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนความหมายบางอย่างเอาไว้! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกาวใจให้เกียร์ดวงนี้เสมอนะคะ รักกกก!*