วันแรกของการเป็นทาส

สายตาคู่คมของธามไม่ได้มองแค่พิมพ์ใส แต่พินิจลึกซึ้งไปยังปลายนิ้วของคีย์ที่ยังคงกอบกุมข้อมือเรียวเล็กไว้แน่น ราวกับจงใจประกาศอาณาเขตทางสายตา บรรยากาศรอบตัวในโถงทางเดินคณะวิศวะที่เคยจอแจพลันเงียบสงบลงอย่างไร้สาเหตุ เหมือนเสียงรอบข้างถูกกดปุ่มปิดทันที "ปล่อยได้หรือยังคะรุ่นพี่คีย์ หรือต้องให้ดิฉันกราบอัญเชิญก่อนถึงจะยอมคืนอิสรภาพให้ข้อมือ?" พิมพ์ใสเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน รอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบด้วยพิษสงถูกส่งตรงไปให้คนหน้าดึงตึงที่เอาแต่จ้องหน้าเธอไม่วางตา คีรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ยอมคลายปลายนิ้วออกช้าๆ อย่างไม่เต็มใจนัก แต่สายตายังคงกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างท้าทายนั้นด้วยความหมั่นเขี้ยวระคนหงุดหงิด "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะยายตัวแสบ..." คีย์กระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะหันไปปะทะสายตากับธามที่เดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่แฝงความกวนประสาทไม่แพ้กัน "อ้าว ไอ้น้องพิมพ์ใส มาทำอะไรแถวรังเกียร์เหรอครับเนี่ย หรือว่า... ติดใจเด็กแถวนี้เข้าแล้ว" ธามจงใจทิ้งเสียงสูง พร้อมส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้คนที่กำลังยืนกอดอก "พอดีฉันว่างมากค่ะ เลยมาเดินตรวจความเรียบร้อยของพวกสัตว์สงวนแถวนี้ซะหน่อย เผื่อมีตัวไหนหลุดกรงออกมาอาละวาดสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน" พิมพ์ใสสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด รอยยิ้มยียวนปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย คีย์เหลือบมองคนปากกล้าข้างกายแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเล็กน้อยเกือบจะเป็นรอยยิ้ม แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงเครียดตามเดิมอย่างรวดเร็ว—ไอ้เด็กนี่มันน่าตีให้ก้นลายจริงๆ ต่อปากต่อคำไม่เคยยอมแพ้ใครเลยสักครั้ง "ถ้าว่างนักก็ดี..." คีย์หันขวับกลับมามองพิมพ์ใส น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเผด็จการแบบฉบับเดือนวิศวะ "ตามฉันมานี่ มีงาน 'ชดใช้กรรม' รอเธออยู่" พูดจบก็ไม่รอให้เธอได้อ้าปากเถียง คีรินทร์ก็หมุนตัวเดินนำลิ่วไปยังลิฟต์โซนพิเศษทันที พิมพ์ใสเม้มปากแน่นด้วยความขัดเคือง อยากจะแยกเขี้ยวใส่แผ่นหลังกว้างนั่นสักทีสองที แต่เมื่อหันไปเห็นสายตาพินิจพิเคราะห์ของธามที่ยังยืนยันตัวเป็นกามเทพจำเป็นขัดตาทัพ เธอก็รีบสาวเท้าก้าวยาวๆ ตามหลังร่างสูงโปร่งของคีย์ไปทันทีเพื่อตัดปัญหา ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นพื้นที่ชั้นบนสุดของหอพักนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ซึ่งเป็นโซนห้องพักส่วนตัวของเฮดว้ากและเดือนคณะ บรรยากาศภายในห้องของคีย์สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าตกใจ ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเข้าที่เข้าทางราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแต่งบ้าน ไม่มีแม้แต่ฝุ่นละอองสักนิดสมกับที่เป็นคนรักความสะอาดขั้นสุด กึก! คีย์โยนพวงกุญแจห้องลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับร่างบางที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางระแวดระวังภัย "สำรวจพอใจหรือยัง?" คีย์เลิกคิ้วถาม ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำเม็ดบนออกเพื่อความคล่องตัว แผงอกกว้างและกล้ามเนื้อสมส่วนตามแบบฉบับชายหนุ่มออกกำลังกายปรากฏแก่สายตา ทำให้พิมพ์ใสต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นอย่างเสียอาการ "ใครสำรวจกัน... ประสาท! เรียกฉันมาทำไมไม่ทราบ ไหนบอกว่ามีงานชดใช้กรรมอะไรของคุณ" พิมพ์ใสเชิดหน้ากลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็แล่นพล่านขึ้นมาดื้อๆ คีย์เดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นสบู่สะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนพิมพ์ใสต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ และร่างสูงก็ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ไม่เปิดโอกาสให้หนีไปไหนได้เลย "นี่คุณ! ถอยไปเลยนะ ใกล้เกินไปแล้ว!" พิมพ์ใสเอ็ดเสียงเขียว มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกเขาไว้แต่ก็ต้องชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงความแน่นและไออุ่นจากตัวเขา "สัญญาก็คือสัญญา..." คีย์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "เธอทำโต๊ะทำงานฉันพัง... และทำให้ฉันเสียเวลาชีวิตไปครึ่งค่อนวัน เพราะฉะนั้น วันนี้เธอต้องทำความสะอาดห้องนี้ให้เอี่ยมทุกซอกทุกมุม ห้ามมีฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว" "ห๊ะ! ทำความสะอาดห้องเนี่ยนะ? คุณเห็นฉันเป็นแม่บ้านส่วนตัวหรือไง!" พิมพ์ใสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ปากอ้าค้างกับความเผด็จการหน้ามึนของคนตรงหน้า "เป็นทาส... ไม่ใช่แม่บ้าน" คีย์แก้คำให้ถูกต้อง น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนร่างบางสะấuท้านวาบไปทั้งร่าง "และในฐานะ 'ทาส' วันแรก เธอก็ควรจะเริ่มงานได้แล้ว... ไม่งั้นฉันจะคิดดอกเบี้ยเพิ่มด้วยวิธีอื่น" สายตากรุ้มกริ่มที่มองลงมาทำให้พิมพ์ใสรู้สึกลึกๆ ว่าไอ้วิธีอื่นที่ว่ามันต้องไม่เป็นผลดีต่อหัวใจเธอแน่ๆ ยัยตัวแสบเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ ส่งค้อนวงใหญ่ให้พ่อคุณทูนหัวสายซึนไปทีหนึ่งเต็มๆ "ก็ได้! แค่ปัดกวาดเช็ดถูแค่นี้ ขนหน้าแขฉันไม่ร่วงหรอกค่ะคุณชายวิศวะ!" พิมพ์ใสสะบัดตัวหลุดจากการกัก หญิงสาวคว้าไม้ขนไก่และผ้าไมโครไฟเบอร์ที่วางอยู่มุมห้องมาถือไว้ด้วยท่าทางทะมัดทะแมง เริ่มต้นปฏิบัติการล้างหนี้ด้วยความหมั่นไส้ ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้มๆ เงยๆ เช็ดทำความสะอาดชั้นหนังสืออยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของคีย์ก็เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเงาดำที่ทาบทับลงมาบังแสงไฟ "เช็ดตรงนี้ไม่สะอาด..." เสียงทุ้มกระซิบอยู่ใกล้แค่ต้นคอ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวเนียนจนขนลุกซู่ ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาจะเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน เพื่อบังคับให้เธอหันไปมองจุดที่เขาอ้างว่ายังสกปรก ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาพราวระยับที่ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิด หัวใจเจ้ากรรมกระหน่ำเต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ใกล้จนเกินกว่าคำว่าระยะปลอดภัยไปไกลโข ก็อก! ก็อก! ก็อก! จังหวะที่โลกทั้งใบเหมือนจะหยุดหมุน เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนความซึนอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทันทีที่ประตูห้องเปิดผางออกโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'ธาม' ก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนบาทาที่เอ่ยทักทายเสียงดังฟังชัด "อ้าว... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะ 'ทาส' กับ 'นายท่าน' หรือเปล่าพอดีผมผ่านมาแถวนี้..." — ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" เสมอมานะคะ!