เผชิญหน้ากับแม่

กลิ่นหอมกรุ่นของชาเอิร์ลเกรย์ผสมความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศราคาแพงในห้องรับแขกเรือนรับรองหลังใหญ่ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับกดดันจนกระทั่งปลายนิ้วของพิมพ์ใสที่วางประสานกันบนตักเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงยังคงสั่นเตือนเบาๆ จากข้อความปริศนาที่ส่งภาพถ่ายเอกสารลับและคำขู่เรื่องคดีฆาตกรรมเมื่อปีที่แล้วเข้ามา แต่วินาทีนี้... เงามืดของอดีตพวกนั้นยังไม่น่ากลัวเท่าสายตาคมปลาบของหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไทยตัดเย็บประณีตที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า คุณหญิงกานดา... มารดาบังเกิดเกล้าของคีรินทร์ "เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเด็กกะโปโลที่เรียนออกแบบตึกสี่เหลี่ยมไปวันๆ จะยืนเคียงข้างลูกชายฉันในวันที่เขาต้องรับช่วงต่ออาณาจักรธุรกิจทั้งหมดได้?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกอณูเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมนานนับนาที พิมพ์ใสเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มีพระคุณของคนรักอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระส่ำด้วยความโกรธที่ถูกดูแคลน แต่ใบหน้าสวยเฉี่ยวกลับเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทายตามประสาคนไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "หนูไม่ได้อยากเป็นสถาปนิกที่ออกแบบแค่ตึกสี่เหลี่ยมค่ะคุณหญิง... และที่สำคัญ หนูไม่ได้อยากยืนเคียงข้างพี่คีย์ในฐานะประดับบารมีให้ใครดูด้วย แต่หนูจะยืนอยู่ข้างเขาในฐานะคนที่เดินจับมือกันไป ไม่ใช่คนที่ก้มหัวรับคำสั่งใครค่ะ" เพล้ง! เสียงถ้วยชากระทบกับจานรองดังลั่นด้วยความไม่พอใจของคุณหญิงกานดา แต่ก่อนที่บรรยากาศจะระอุไปมากกว่านั้น ประตูบานไม้สักทองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาของใครบางคน "พอแค่นี้เถอะครับแม่!" คีรินทร์ก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางระหว่างมารดากับหญิงสาวที่ตนรัก ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะที่ยังมีคราบฝุ่นปูนและกลิ่นเหงื่อจากการคุมไซต์งานก่อสร้างไม่ได้ลดทอนความน่าเกรงขามของเขาลงเลย สายตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนเวลาอยู่กับพิมพ์ใส กลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองผู้ให้กำเนิด "คีร์! แกเสียมารยาทใหญ่แล้วนะ พาเด็กนี่เข้ามาในบ้านไม่พอ ยังกล้าขึ้นเสียงใส่แม่เหรอ" คุณหญิงกานดาลุกขึ้นยืน ใบหน้าเรียบตึงด้วยความโกรธ "ผมไม่ได้เสียมารยาทครับ แต่ผมมาเพื่อเคลียร์ให้มันชัดเจน" คีย์เอื้อมมือไปคว้ามือบางของพิมพ์ใสที่วางอยู่บนตักขึ้นมาบีบกระชับแน่น ฝ่ามือหนาที่อบอุ่นและคุ้นเคยส่งผ่านความมั่น and ความปลอดภัยมาให้จนพิมพ์ใสรู้สึกคลายความกังวลลงไปครึ่งหนึ่ง "ผมบอกแม่หลายครั้งแล้วว่าผมเลือกพิมพ์ และวันนี้... ผมพาเขามาเพื่อบอกให้แม่รู้ว่า ต่อให้ใครหน้าไหนจะส่งรูปบ้าๆ หรือกุเรื่องอะไรสกปรกมาขู่ ผมก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด" พิมพ์ใสชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคหลัง ดวงตากลมโตมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของแฟนหนุ่มที่ขบกรามแน่นด้วยความเครียด... นี่เขาเองก็ได้รับข้อความขู่นั้นเหมือนกันสินะ "แกหมายถึงเรื่องอะไร คีรินทร์?" คุณหญิงกานดาขมวดคิ้วอย่างสงสัย "เรื่องที่แม่พยายามใช้มือที่สามส่งคนมาขุดคุ้ยอดีตของผม เพื่อให้ผมเลิกกับพิมพ์ยังไงล่ะครับ!" คีย์หันกลับมามองมารดาด้วยแววตาตัดพ้อ "แม่คิดว่าผมไม่รู้เหรอว่าใครเป็นคนส่งเอกสารบ้าๆ นั่นให้พิมพ์ใสเมื่อคืนนี้?" บรรยากาศในห้องหยุดชะงักลงทันที คุณหญิงกานดาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้แววตาจะไหววูบไปชั่วขณะ "แกกำลังกล่าวหาแม่นะคีร์ แม่จะทำลายชื่อเสียงลูกตัวเองไปทำไม!" "เพราะแม่กลัวว่าความลับเรื่องอุบัติเหตุเมื่อปีที่แล้วจะทำให้ผมมีมลทินใช่ไหมครับ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แม่กลัวว่าถ้าคนอื่นรู้ความจริงว่าผมไม่ได้ตั้งใจ... แม่กลัวว่าตระกูลเราจะเสื่อมเสีย มากกว่าจะสนใจว่าลูกชายคนนี้ต้องทนจมอยู่กับความรู้สึกผิดมานานแค่ไหน!" พิมพ์ใสเม้มปากแน่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความเจ็บปวดแทนชายหนุ่ม เธอยื่นมืออีกข้างไปแตะแขนแกร่งของเขาเบาๆ เชิงปลอบโยน คีย์หันมามองเธอก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว แววตาที่ดุดันเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเหลือเพียงความอ่อนโยนยามที่มองสบตาเธอ "กลับกันเถอะพิมพ์ อยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น" คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม "เดี๋ยวก่อน!" คุณหญิงกานดาเสียงแข็งขึ้นเมื่อเห็นลูกชายกำลังจะพาตัวต้นเหตุเดินหนี "แกคิดว่าพาเด็กนี่หนีปัญหาแล้วทุกอย่างจะจบเหรอคีร์? ถ้าข่าวเรื่องคดีฆาตกรรม... เอ้ย อุบัติเหตุบ้าบออะไรนั่นหลุดออกไปถึงหูอธิการบดี หรือนักข่าวสายอาชญากรรม อนาคตวิศวกรของแก รวมทั้งอนาคตสถาปนิกฝึกหัดของยัยนี่ พังพินาศแน่!" คีย์หยุดเดิน แต่ไม่ได้หันกลับไปมองมารดา เขาเพียงแค่กระชับมือที่กุมมือพิมพ์ใสให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการบอกเธอว่า *'ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ตรงนี้'* "ถ้าอนาคตของผมมันแลกมากับการต้องทิ้งคนที่ผมรักเพื่อให้แม่สบายใจ... ผมยอมเป็นไอ้คนล้มเหลวดีกว่าครับ" คีย์กล่าวเสียงเรียบ นิ่งสนิทแต่มั่น2คง "และต่อให้ใครหน้าไหนจะเอาเรื่องอดีตมาขู่... พิมพ์เขารู้ความจริงทั้งหมดจากปากผมแล้ว และเขาก็ยังเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้กับผม เพราะฉะนั้น... ไม่มีใครหน้าไหนแยกเราออกจากกันได้ห้ามอีกแล้วครับคุณแม่" พูดจบ คีย์ก็จูงมือพิมพ์ใสเดินออกจากเรือนรับรองท่ามกลางสายตากราดเกรี้ยวของคุณหญิงกานดาที่ทำได้เพียงยืนกำมือแน่นด้วยความขัดเคือง ลมเย็นยามเย็นปะทะเข้ากับใบหน้าของทั้งคู่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูใหญ่ พิมพ์ใสพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลเรื่องข้อความปริศนากลับยังคงวนเวียนอยู่ในหัว "ไหวไหมคนเก่ง?" คีย์หันมามองเธอ แววตาซุนๆ ปนความเป็นห่วงฉายชัดอยู่หลังกรอบสายตาคม เขายกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกลงแก้มใสอย่างเบามือ "ขอโทษนะที่ทำให้ต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้" "พิมพ์ต่างหากที่ต้องขอโทษ... ที่ทำให้พี่กับคุณแม่ต้องทะเลาะกันรุนแรงขนาดนั้น" พิมพ์ใสสบตาเขา น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "แล้วเรื่องข้อความขู่... พี่รู้จริงๆ เหรอคะว่าใครส่งมา?" คีย์ชะงักไปนิด รอยยิ้มมุมปากที่มักจะใช้กวนประสาทเธอหายวับไปกับตา แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดทันทีเมื่อนึกถึงเบาะแสล่าสุดที่เพิ่งได้รับ "พี่กำลังให้ไอ้ธามช่วยเช็คให้อยู่..." คีย์ตอบเสียงเบา ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น "แต่ดูเหมือนว่า คนที่ส่งมันมาจะไม่ได้อยู่ไกลตัวอย่างที่คิด... และที่สำคัญที่สุด..." คีย์เว้นวรรคไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองเลยผ่านไหล่บางของพิมพ์ใสไปยังลานจอดรถด้านหน้า ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลจะซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาจากเสาต้นใหญ่ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมาให้พวกเขา "พี่คีย์? เป็นอะไรไปคะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น" พิมพ์ใสขมวดคิ้วด้วยความสงสัย กำลังจะหันหลังกลับไปมองตาม แต่ยังไม่ทันที่เสี้ยววินาทีนั้นจะผ่านพ้น เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็ลอยมาตามลมเข้ามาราวกับกระซิบข้างหูของทั้งคู่ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่ากลัว *"ไม่ต้องหันไปมองหาสัตวแพทย์ที่ไหนหรอกครับ... เพราะความลับที่แท้จริงของ 'การตาย' เมื่อปีก่อนน่ะ มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ"* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความรักปนความแสบของพวกเขานะคะ!