ภัยคุกคามจากอำนาจมืด

เสียงกระเบื้องเคลือบแตกละเอียดกระจายเต็มพื้นห้องโถง เป็นสัญญาณเตือนขั้นเด็ดขาดว่า ความอดทนของฝ่ายอำนาจมืดในยุคเปลี่ยนผ่านนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว "ลี่เหมย เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าสัญญาสิทธิ์การผลิตจักรยานยนต์และเครื่องจักรกลการเกษตรชุดนี้ จะเป็นของตระกูลลี่ไปได้ตลอดรอดฝั่ง?" น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารของเฒ่าแก่จาง ผู้กุมอำนาจเครือข่ายสหกรณ์การค้าภาคเหนือดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เงาร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีเทาเข้มแบบทหารรับจ้างนับสิบชีวิต ยืนปิดล้อมเรือนพักไม้โบราณที่ถูกดัดแปลงเป็นสำนักงานการผลิตของนางในยุค 70 เอาไว้ทุกด้าน กลิ่นอายของความรุนแรงและกลิ่นไอมรณะลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นดินและน้ำมันเครื่อง ลี่เหมยไม่ได้ขยับเขยื้อnกายหนี นางยังคงนั่งนิ่งสงอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง สวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามเข้มปักลายเมฆมงคลเรียบง่ายตามธรรมเนียมสตรีผู้มีการศึกษา เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างประณีตด้วยปิ่นไม้จันทน์ ปลายเลิกลงเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็งบนยอดเขาไท่ซาน นางกำลังใช้พู่กันขนกระต่ายแตะหมึกจีนอย่างบรรจง บันทึกบัญชีรายรับรายจ่ายของโรงงานโดยไม่สะดุดแม้แต่น้อย ราวกับเสียงข่มขู่เมื่อครู่เป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านชายคา "ความโลภไม่เคยปรานีผู้ใด เฒ่าแก่จาง..." ลี่เหมยเอ่ยขึ้นแผ่วเบา น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้บุกรุกชะงักฝีเท้า "ท่านกล้าใช้กำลังบีบคั้นถึงเรือนพักของข้า ในยุคที่ระเบียบข้อบังคับกำลังเปลี่ยนผ่านเช่นนี้ ท่านคิดว่าเบื้องบนจะนิ่งดูดายปล่อยให้โจรปล้นกลางวันแสกๆ ลอยนวลหรือ?" "กฎหมายหรือ? ฮ่าๆๆๆ!" เฒ่าแก่จางหัวเราะลั่นด้วยความเย้ยหยัน ก้าวเท้าเหยียบย่ำเศษกระเบื้องแตกเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว "ในยุคสมัยที่บ้านเมืองกำลังผลัดใบ อำนาจในมือใครยาวสาวได้สาวเอา ผู้ใดมีกำลังทหารและเงินตราผู้นั้นคือผู้บัญญัติกฎหมาย แผนการผลิตเครื่องจักรกลและสูตรโลหะผสมของเจ้า หากมอบให้ข้าแต่โดยดี เจ้ายังคงมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายในฐานะที่ปรึกษา แต่ถ้าดึงดันปฏิเสธ... เกรงว่าโรงงานแห่งนี้รวมถึงคนในตระกูลของเจ้า อาจจะมลายหายไปในกองเพลิงคืนนี้อย่างไร้ร่องรอย" สิ้นคำขู่ เหล่าชายฉกรรจ์ด้านหลังก็ชักดาบปลายปืนขึ้นพร้อมกัน เสียงเหล็กกระทบกันดังคมกริบ บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ลี่เหมยค่อยๆ วางพู่กันลงในแท่นหมึกอย่างใจเย็น นางเงยหน้าขึ้นสบตาเฒ่าแก่จางโดยไม่มีรอยย่นบนหน้าผากแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับทำให้ผู้เฒ่าจางรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "ท่านมั่นใจนักหรือ... ว่าคืนนี้ข้าอยู่ตัวคนเดียว?" *ปัง!* เสียงประตูไม้บานใหญ่ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยพลังอันมหาศาล แรงลมกรรโชกวูบหนึ่งพัดพาเอาไอหนาวเย็นยะเยือกของค่ำคืนฤดูหนาวทะลักเข้ามาในห้อง ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกเข้มประดับอินทรธนูทองคำ บ่ากว้างและแผ่นหลังที่ตรงแน่วดุจสนลู่ลมปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด หลี่จวินหรงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองกลุ่มคนร้ายด้วยแววตาดุร้าย เย็นชา และไร้ความปรานี รัศมีกดดันระดับแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบนองเลือดแผ่ซ่านออกไปจนเหล่าสมุนของเฒ่าแก่จางถึงกับเข่าอ่อน มือที่ถืออาวุธสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว "กล้าดียังไง... ถึงมารังแกคนของเปิ่นหวาง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ ทว่ากลับหนักแน่นราวน้ำหนักภูเขาไท่ซาน เฒ่าแก่จางหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพภาคเหนือหาใช่ข่าวลือ แต่มารออยู่ ณ ที่แห่งนี้แล้ว ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังพลิกผันและฝ่ายอำนาจมืดกำลังจะพ่ายแพ้นั้นเอง ทหารยามหน้าประตูเรือนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด พร้อมกับยื่นซองจดหมายประทับตราลับสุดยอดส่งให้หลี่จวินหรง "ท่านอ๋อง! ด่วนครับ! มีพระราชโองการลับและรายงานด่วนจากเมืองหลวง... กองกำลังปฏิวัติอีกฝ่ายเข้ายึดเส้นทางลำเลียงเสบียงและปิดล้อมค่ายทหารหลักของเราไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลี่จวินหรงรับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่านด้วยสีหน้านิ่งสงบ แต่ดวงตากลับหรี่ลงวูบอย่างน่ากลัว ในขณะเดียวกัน เฒ่าแก่จางที่เคยตัวสั่นกลับแอบยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นที่มุมปาก พร้อมกับควักถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสีขาวที่ซ่อนยาพิษไร้สีไร้กลิ่นขึ้นมาจิบต่อหน้าต่อตา ทั้งยังส่งสายตาเยาะเย้ยมายังลี่เหมยที่กำลังยืนขึ้นประจันหน้ากับวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ