ร่องรอยแห่งอดีต

"บัญชีรายชื่อโรงงานทอผ้าฝ้ายเขตสามเมื่อปี ค.ศ. 1974 เหตุใดจึงถูกบันทึกด้วยตัวอักษรย่อแบบโบราณที่ใช้กันในกองทัพพยัคฆ์พิทักษ์บูรพาเมื่อสามสิบปีก่อน... สตรีผู้เติบโตมาในหมู่บ้านชนบทห่างไกลเช่นเจ้า ไปร่ำเรียนรหัสลับทางทหารนี้มาจากที่ใดกันแน่, ลี่เหมย?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนหินกระทบกันในลำธารน้ำแข็งเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานคับแคบที่มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสาดส่องให้เห็นเงาทอดยาว หลี่จวินหรงในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกเข้มกระดุมทองเหลืองขัดเงับวับไร้ที่ติ เขากำลังยืนค้ำโต๊ะไม้สนเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยเอกสารบัญชีการค้าและแผนผังเศรษฐกิจยุคเปลี่ยนผ่าน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายจดจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ ราวกับต้องการแหวกร่างกายและจิตวิญญาณของนางออกมาดูให้รู้สิ้นซาก ลี่เหมยยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่สาน ท่าทีของนางมิได้สะทกสะท้านหรือแสดงพิรุธใดๆ ให้เห็นแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางพู่กันขนกระต่ายป่าลงบนแท่นหินฝนหมึกอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามราวนางพญาผู้สูงศักดิ์ที่กำลังประทับอยู่ในตำหนักทอง ทั้งที่รอบกายคือกลิ่นอายความยากลำบากของยุคสมัย 1980 เสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามเข้มปักลายดอกเหมยวิจิตรประณีตที่นางสวมใส่ ตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบและริมฝีปากอิ่มสีชาดธรรมชาติ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพผู้นี้โดยตรง แววตาคู่สวยนั้นลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึงก้นบึ้ง "ท่านอ๋อง... หรือขuควรเรียกว่า ผู้กองหลี่ กันแน่คะ?" นางเอ่ยทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวคล้ายจะเย็นเยียบลงถนัดตา "คนเราย่อมมีวิธีเรียนรู้สิ่งต่างๆ แตกต่างกันไป ในยุคสมัยที่บ้านเมืองกำลังเปลี่ยนผ่านจากหน้ามือเป็นหลังมือ ผู้คนต่างต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด บัญชีเหล่านั้นข้าเพียงแต่นำรูปแบบการบันทึกเก่าๆ ที่เคยเห็นจากพ่อค้าเร่ชาวโพ้นทะเลมาดัดแปลงให้มันรอบคอบขึ้นเท่านั้น เหตุใดท่านจึงต้องใส่ใจกับรายละเอียดปลีกย่อยของสตรีชาวบ้านธรรมดาๆ เช่นข้าด้วยเล่า?" "สตรีชาวบ้านธรรมดา?" หลี่จวินหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความหยันเย้ย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานไม้สนทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นอายบุรุษเพศที่ผ่านสนามรบและอำนาจอันล้นพ้นแผ่ซ่านกดทับจนบรรยากาศแทบหยุดหายใจ เขายื่นมือหนาที่มีรอยแผลเป็นจากคมดาบและปืนผาเข้าใกล้ใบหน้างาม ปลายนิ้วหยาบกร้านเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนนุ่มของนางเบาๆ สัมผัสนั้นแฝงความคุกคามและเสน่ห์อันตรายในคราเดียวกัน "คนธรรมดาที่ไหนจะรู้ลึกถึงกลยุทธ์การตัดราคาเพื่อทำลายผูกขาดการค้าของสหกรณ์รัฐ? คนธรรมดาที่ไหนจะกล้าต่อรองราคากับพ่อค้าคนกลางระดับมณฑลด้วยสัดส่วนผลกำไรแปดต่อสองอย่างไร้ความเกรงกลัว? และที่สำคัญ... คนธรรมดาที่ไหนจะมีสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่ากุนซือประจำกองทัพเช่นเจ้า?" ความใกล้ชิดทำให้กลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กและบุรุษเพศอบอวลอยู่รอบตัวลี่เหมย นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ หัวใจในอกเต้นรัวระรัวด้วยความตึงเครียด แต่นางไม่อาจแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะหลอกลวงได้โดยง่าย หลี่จวินหรงในภพนี้คือนายทหารผู้เหี้ยมโหดและฉลาดเป็นกรด หากนางพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว ความลับเรื่องการทะลุมิติหรือชาติภพก่อนอาจถูกเปิดเผย และนั่นหมายถึงหายนะของครอบครัวตระกูลลี่ที่นางกำลังพยายามพลิกฟื้นชะตากรรมอยู่ "ท่านกำลังหวาดระแวงข้าเกินไปแล้ว ท่านอ๋อง" ลี่เหมยเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น ดวงตากลมโตเป็นประกายไหวระริกสะท้อนเงาของตะเกียงน้ำมัน "ข้าเป็นเพียงบุตรสาวที่ต้องการให้ครอบครัวมีกินมีใช้ในยุคข้าวยากหมากแพงนี้เท่านั้น หากความเฉลียวฉลาดของข้ามันไปขัดหูขัดตาหรือสร้างความหวาดระแวงให้แก่ท่านผู้ทรงอำนาจแห่งกองทัพ... เช่นนั้นแล้ว ท่านควรจะจับกุมข้า หรือควรจะกำจัดข้าเสียตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าปล่อยให้สตรีผู้ต้อยต่ำคนนี้กลายเป็นเสี้ยนหนามในอนาคต?" คำพูดท้าทายนั้นทำเอาหลี่จวินหรงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้างามที่ไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ความกล้าหาญและความนิ่งสงบราวกับน้ำค้างแข็งท่ามกลางเปลวเพลิงนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกสนใจและอยากเอาชนะนางมากขึ้นไปอีกหลายเท่า สตรีส่วนใหญ่เมื่อเผชิญหน้ากับอำนาจเด็ดขาดของเขา ต่างก็ตัวสั่นเทาและหมอบกราบขอชีวิต แต่นางกลับเชิดหน้าท้าทายราวกับพวกเขากำลังเล่นหมากกระดานเดียวกันอยู่ "กำจัดเจ้าอย่างนั้นหรือ?" หลี่จวินหรงโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนผิวเนื้อเกิดอาการขนลุกชัน "ข้าไม่เคยคิดจะทำลายดอกไม้ที่งดงามและมีพิษสงเช่นเจ้าหรอก... ลี่เหมย เจ้ามีค่าเกินกว่าจะนำไปฝังกลบดิน แต่สิ่งที่ข้าต้องการคือความจริง เจ้าเป็นใครกันแน่? และเหตุใด... ทุกครั้งที่ข้าได้กลิ่นหอมของดอกเหมยจากตัวเจ้า ข้าจึงรู้สึกราวกับว่าเราเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมานานนับชาติ" บรรยากาศภายในห้องเงียบงัดลงทันทีก ารเผชิญหน้าทางจิตวิทยามาถึงจุดที่เปราะบางที่สุด ความลับ ความรู้สึก และชาติภพที่ซ้อนทับกันกำลังจะถูกเปิดเผยผ่านสายตาที่ประสานกันอย่างไม่หลบเลี่ยง ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุดจนแทบจะระเบิด เสียงฝีเท้าหนักอึ้งและเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน ตามด้วยเสียงทุบประตูรัวเร็วและเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกของทหารยามคนสนิท "ท่านผู้กอง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนลอดผ่านประตูไม้เก่าๆ เข้ามาด้วยความร้อนรน "สายลับของเราจากเมืองหลวงส่งโทรเลขด่วนพิเศษ แจ้งว่า... มีพระราชโองการลับจากส่วนกลาง และ... และพัสดุผนึกตราครั่งสีแดงสดถูกส่งตรงมาถึงมือท่านแล้วครับ!" หลี่จวินหรงผละตัวออกจากการประชิดลี่เหมยช้าๆ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความดุดันและเยือกเย็นในทันที เขายืดตัวตรงเต็มความสูง จัดเสื้อคลุมเครื่องแบบให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปมองหน้าประตู แล้วหันกลับมามองสตรีตรงหน้าที่ยังคงนั่งนิ่งสงบด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เก็บงำความลับของเจ้าให้ดี... ลี่เหมย" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำต้อยแต่เฉียบขาด ก่อนจะหันหลังเดินไปกระชากประตูไม้เปิดออก ทหารยามหน้าซีดเผือด ยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลหนาเตอะที่มีตราครั่งประทับรูปอินทรีทองคำให้ท่านอ๋องด้วยมือที่สั่นเทา หลี่จวินหรงรับมาฉีกออกอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ด้านในเพียงแวบเดียว ร่างกายของนายทหารผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดกลับชะงักค้าง นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว ข้อความในโทรเลขและเอกสารลับฉบับนั้นระบุชัดเจนว่า... หญิงสาวที่อยู่เบื้องหลังการผูกขาดการค้าฝ้ายและวางแผนยุทธศาสตร์เศรษฐกิจในเขตชายแดนแห่งนี้ ถูกทางการส่วนกลางตั้งข้อหาว่าเป็น "สายลับฝ่ายตรงข้าม" และมีคำสั่งด่วนที่สุดให้ควบคุมตัวนางไปสอบสวน ณ ค่ายทหารลับกลางเมืองหลวงในทันที! (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกัน ณ ที่นี้นะครับ)