ท่านอ๋องผู้แฝงกาย

กาน้ำชาเคลือบกระเบื้องลายครามส่งไอระเหยกรุ่น กลิ่นหอมของใบชาอู๋หลงชั้นดีลอยอวลตัดกับกลิ่นอับชื้นของคลังพัสดุกองทัพยุคเปลี่ยนผ่านที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่าคร่ำคร่า ลี่เหมยตวัดพู่กันขนกระต่ายป่าลงบนกระดาษสาด้วยความเร็วและแม่นยำ น้ำหมึกสีดำสนิทร้อยเรียงเป็นตัวอักษรจีนโบราณที่ทรงพลังและเป็นระเบียบ ทว่าเนื้อหาภายในกลับเต็มไปด้วยตัวเลขทางบัญชีและการกระจายเสบียงอาหารยุคใหม่ที่ชาญฉลาด เกินกว่าที่หญิงสาวชาวบ้านธรรมดาจะพึงมี "บัญชีคลังเสบียงสามร้อยหีบนี้ เจ้าจัดสรรตามคำสั่งของผู้ตรวจการกรมพลาธิการ... แต่เหตุใดสัดส่วนการกระจายสินค้าถึงได้เหลือรอดถึงมือประชาชนในเขตอุตสาหกรรมเก่าได้เล่าแม่นางลี่" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ยามหลับใหลดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง หลี่เหมยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นนั้น นางเพียงหยุดปลายพู่กันชั่วขณะ ปล่อยให้หยดน้ำหมึกสีดำซึมลงสู่เนื้อกระดาษอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ "เรียนท่านรองแม่ทัพหลี่ หากเสบียงทั้งหมดถูกส่งตรงไปยังกองทัพตามคำสั่งเบื้องบนอย่างแข็งทื่อ ชาวบ้านในเขตปฏิรูปย่อมอดอยาก และเมื่อความอดอยากมาถึง จุดจบคือการจลาจล ข้าเพียงแค่เกลี่ยตัวเลขในบัญชีให้สมดุล ยืมมือพ่อค้าคนกลางมาพยุงสถานการณ์ เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวายที่ท่านจะต้องปราบปรามด้วยกำลังทหาร... ข้าคิดว่า วิธีนี้ประหยัดทั้งกระสุนดินปืนและหยาดเลือดของทหารใต้บังคับบัญชาของท่านนะครับ" หลี่จวินหรงก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาไม้เนื้อแข็ง ชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกเข้มเข้ารูปประดับอินทรธนูบ่งบอกยศนายพลระดับสูง ร่างกายกำยำสูงใหญ่แผ่รังสีความน่าเกรงขามจนอากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงวูบหนึ่ง ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวทะเลทรายจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง เขายังจำภาพสตรีผู้นี้ในวันแรกที่ก้าวเข้ามาในเขตทหารด้วยชุดกี่เพ้าผ้าไหมปักลายดอกเหมยสีขาวบริสุทธิ์ แม้ภายนอกจะดูอ่อนหวานบอบบางราวกับตุ๊กตาหยก แต่ยามที่นางเอ่ยปากวิเคราะห์โครงสร้างเศรษฐกิจและการขนส่งเสบียง แววตาคู่นั้นกลับคมปลาบราวกับกระบี่ที่ซ่อนฝัก เขานึกระแวงว่านางอาจเป็นสายลับจากฝ่ายตรงข้าม ทว่าผ่านไปหลายสัปดาห์ สิ่งที่นางทำมีเพียงการกอบกู้สถานการณ์การคลังที่กำลังจะล่มสลายของกองทัพให้กลับมารุ่งเรืองได้อย่างน่าอัศจรรย์ หลี่จวินหรงก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้เก่าๆ จนได้กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของลี่เหมย กลิ่นอายความสะอาดบริสุทธิ์ที่ตัดกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กและดินปืนในค่ายทหารอย่างสิ้นเชิง เขายื่นมือหนาที่มีรอยด้านจากการจับดาบและปืนยาวมาสัมผัสขอบโต๊ะไม้เบาๆ โน้มใบหน้าคมคายลงไปกระซิบชิดริมหูของนาง "เจ้าช่างกล้าหาญนัก... กล้าแม้กระทั่งแก้ไขตัวเลขเบื้องบนลับหลังข้า เจ้าไม่กลัวหรือว่า หากข้าส่งตัวเจ้าให้ศาลทหารในข้อหายักยอกเสบียงหลวง หัวของเจ้าจะหลุดออกจากบ่าในยามตะวันตกดิน" ลี่เหมยค่อยๆ วางพู่กันลงในแท่นหินฝนหมึก นางหันกลับมาสบตาหลี่จวินหรงอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ใบหน้างดงามระเรื่อด้วยเลือดฝาดตามธรรมชาติ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด นางยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง "ท่านอ๋อง... หากข้ากลัวตาย ข้าคงไม่เลือกเดินเข้ามาในเขตทหารที่มีอำนาจล้นฟ้าของท่านตั้งแต่แรกหรอครับ อีกอย่าง ข้าเดิมพันด้วยชีวิตของตนเองก็จริง แต่ข้าก็รู้ว่าบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดอย่างท่าน ไม่ใช่คนโง่เขลาที่จะทำลาย 'สมบัติล้ำค่าที่สุด' ที่กำลังช่วยชีวิตกองทัพของท่านอยู่ในยามนี้" คำพูดที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและวาจาเชือดเฉือนนี้ ทำให้หลี่จวินหรงถึงกับนิ่งงวดไปชั่วขณะ หัวใจในอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ในสนามรบ เขาสั่งฆ่าคนมานับไม่ถ้วน สตรีสูงศักดิ์นับร้อยต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา มีเพียงสตรีผู้นี้ สตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดเสื้อผ้าเรียบง่าย แต่งกายด้วยความประณีตตามแบบฉบับสตรีผู้ดีเก่าที่ยังหลงเหลือความหยิ่งทะนง นางกล้าต่อรอง กล้าท้าทาย และที่สำคัญที่สุด... นางมองทะลุปรุโปร่งถึงตัวตนที่แท้จริงภายใต้หน้ากากนายทหารผู้เย็นชาของเขา สายตาของหลี่จวินหรงกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามเข้ม แม้จะไม่ใช่ชุดแพรพรรณชั้นสูง แต่มันกลับขับเน้นให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่งดงามและท่าทางที่สง่างามราวกับองค์หญิงผู้สูงศักดิ์พลัดถิ่น ข้อมือเรียวขาวที่โผล่พ้นแขนเสื้อมีผิวเนียนละเอียดดั่งหยกมันวัว ทำให้อารมณ์บางอย่างที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเคร่งเครียดของศึกสงครามเริ่มไหววูบ "เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว ลี่เหมย" หลี่จวินหรงเอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมไปสัมผัสปอยผมสีดำขลับที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "ความฉลาดของเจ้า... อาจนำภัยมาสู่ตัว หากวันหนึ่งข้าไม่ได้เป็นคนปกป้องเจ้า" ลี่เหมยไม่หลบเลี่ยงสัมผัสนนั้น นางเพียงเงยหน้าขึ้นรับความอบอุ่นจากปลายนิ้วหยาบกร้านนั้นด้วยแววตานิ่งสงบ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ข้าไม่เคยฝากอนาคตไว้กับใคร ท่านอ๋อง... แต่หากท่านต้องการให้ข้าอยู่เคียงข้างเพื่อตบตาและจัดการหมากกระดานนี้ร่วมกับท่าน ข้าก็ยินดีเป็นกุนซือให้... ด้วยเงื่อนไขเดียว คือความไว้วางใจ" บรรยากาศภายในห้องเก็บเสบียงเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกัน ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์บ้านเมืองที่กำลังจะเปลี่ยนผ่าน หลี่จวินหรงพบว่าหัวใจที่ด้านชามานานนับปีของตนเองกำลังถูกสตรีผู้นี้สั่นคลอนอย่างรุนแรง ทว่า ก่อนที่หลี่จวินหรงจะได้เอ่ยคำใดตอบรับ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของทหารยามก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังรัวสามครั้งอย่างเร่งรีบ "เรียนท่านรองแม่ทัพ! มีโทรเลขด่วนพิเศษจากเมืองหลวงส่งตรงถึงห้องทำงานท่านครับ!" หลี่จวินหรงชักมือกลับอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับคืนสู่ความเยือกเย็นดุร้ายดังเดิม เขาสบตาลี่เหมยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินไปเปิดประตูรับซองเอกสารสีน้ำตาลประทับตราลับสุดยอดจากมือทหารยาม นิ้วแกร่งฉีกซองเอกสารออกอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนแผ่นกระดาษเพียงไม่กี่วินาที ทว่าสีหน้าของท่านอ๋องผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด กลับแปรเปลี่ยนเป็นความมืดทะมึนน่ากลัว ดวงตาลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ ลี่เหมยสังเกตเห็นความผิดปกติ นางก้าวเข้าไปใกล้เงียบๆ และกวาดตามองข้อความบนกระดาษที่หลี่จวินหรงถือไว้โดยสัญชาตญาณ ข้อความนั้นระบุสั้นๆ แต่เฉียบคมดั่งคมมีด: *[พระราชโองการลับ: ปลดรองแม่ทัพหลี่จวินหรงจากตำแหน่งพลาธิการ และส่งตัว 'ลี่เหมย' เข้าวังหลวงในฐานะเชลยการเมืองภายในสามวัน]* ก่อนที่หลี่จวินหรงจะทันได้ขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งด้วยความโกรธ ประตูหน้าต่างห้องเก็บเสบียงก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกพร้อมกัน! เงาร่างสีดำนับสิบในชุดนินจาพร้อมอาวุธครบมือพุ่งทะยานเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งสองไว้ในพริบตา พร้อมกับคมดาบประกายวาววับที่จ่อตรงมาที่ลำคอของลี่เหมย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เฉินเว่ยสายลุย" ครับ