ก้าวแรกสู่ตลาดมืด

"หากเจ้ายังเดินหมากตานี้ผิดแม้แต่ตาเดียว ข้าเกรงว่าหัวบนบ่าของคนสกุลหลี่คงอยู่ได้ไม่พ้นรุ่งสางวันพรุ่งนี้หรอกนะ ลี่เหมย" มือเรียวยาวของท่านอ๋องค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระทบเบาหูแต่น่าสะพรึงกลัวราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย ภายในห้องหนังสือทึบแสงของจวนทหารรักษาการณ์ บรรยากาศอึมครึมราวกับถูกกดทับด้วยภูเขาทั้งลูก กลิ่นอายความตายจากสมรภูมิรบที่หลี่จวินหรงสะสมมานานปีแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าสตรีเบื้องหน้าเขากลับมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ลี่เหมยในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมปักลายเมฆสีนวลสะอาดตา นางกำลังบรรจงใช้ปลายนิ้วเรียวมนคีบหมากสีดำลงบนกระดานไม้จันทน์หอม แววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึกยามไร้ลมปราณ สติปัญญาที่เฉียบคมและเลือดเย็นไม่แพ้บุรุษเพศฉายชัดผ่านรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "ท่านอ๋องทรงวิตกกังวลเกินไปแล้วเพคะ" เสียงหวานใสทว่าหนักแน่นกังวานก้องในความเงียบ "หมากตานี้มิใช่การเดิมพันด้วยชีวิตของสกุลหลี่ แต่เป็นการวางโครงข่ายเศรษฐกิจยุคเปลี่ยนผ่านที่แม้แต่ราชสำนักก็ยังตามไม่ทันต่างหากเล่า" หลี่จวินหรงหรี่ตาลงมองสตรีตรงหน้า สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพญาพยายามทะลวงผ่านจิตใจที่ซ่อนเร้นภายใต้ใบหน้าอันงดงามล่มเมือง เขายอมรับว่าในบรรดายอดกุนซือและแม่ทัพที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่มา ไม่มีผู้ใดมีความกล้าหาญถึงเพียงนี้ นางกล้าใช้ตลาดมืดที่เต็มไปด้วยกลุ่มอิทธิพลเถื่อนและสายสืบทางการเมือง เป็นช่องทางกระจายสินค้าอุปโภคบริโภคที่กำลังขาดแคลนในยุคเปลี่ยนผ่านระบอบ นี่คือ "ก้าวแรกสู่ตลาดมืด" ตามแผนการอันแยབยลของนาง "ตลาดมืดเขตบูรพาอยู่ภายใต้การควบคุมของ 'พยัคฆ์ทมิฬ' ผู้นำกลุ่มนอกกฎหมายที่มีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกับขุนนางกังฉินในเมืองหลวง" หลี่จวินหรงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเต็มไปด้วยรังสีสังหาร "การที่เจ้าต้องการแทรกซึมสินค้าเวชภัณฑ์และใบชาล้ำค่าเข้าไปโดยไม่ให้ทางการหรือฝ่ายตรงข้ามจับได้ เท่ากับการเดินเข้าปากเสือ" "เสือตัวนั้นจะไม่มีวันกัดผู้ที่นำเนื้อชิ้นโตมาถวายถึงปากหรอกเพคะ ท่านอ๋อง" ลี่เหมยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นประกายแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด "สิ่งที่พยัคฆ์ทมิฬต้องการมิใช่เลือด แต่คือผลประโยชน์มหาศาล และอำนาจในการผูกขาดสินค้าที่หาไม่ได้ในตลาดทั่วไป ข้าได้เตรียม 'หมากกล' สามชั้นไว้เรียบร้อยแล้ว" นางผายมือไปยังแผนที่เดินทัพผสมผสานกับแผนผังเส้นทางการค้าที่กางอยู่บนโต๊ะ รายละเอียดของเครื่องแต่งกาย ขนบธรรมเนียมประเพณีของพ่อค้าเร่ ตลอดจนรหัสลับที่ใช้ในการส่งสินค้าถูกจัดเตรียมไว้อย่างไร้ที่ติ ทุกอย่างสะท้อนถึงความประณีตและวิสัยทัศน์ที่มองการณ์ไกลราวกับล่วงรู้อนาคต หลี่จวินหรงมองดูแผนการนั้น ความดุดันในแววตาค่อยๆ เจือจางลงด้วยความทึ่ง สตรีผู้นี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก นางมิได้มีเพียงความงามที่ทำให้บุรุษลุ่มหลง แต่สมองของนางกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากองกำลังทหารนับหมื่นนาย คืนนั้น ภายใต้เงาจันทน์ที่สาดส่องลงมายังกำแพงเมืองโบราณ ขบวนสินค้าลึกลับจำนวนสียหีบเคลื่อนตัวผ่านประตูผี ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างเขตการค้าเสรีและตลาดมืด ลี่เหมยในชุดบุรุษคลุมกายด้วยผ้าไหมสีดำสนิทเพื่ออำพรางตัว ก้าวเดินอย่างมั่นคงเคียงข้างหลี่จวินหรงที่คอยอารักขาอยู่ไม่ห่าง กลิ่นอายของความอันตรายและควันธูปจากศาลเจ้าพ่อเจ้าที่ลอยอบอวลในอากาศ ทว่า ในขณะที่การส่งมอบสินค้าล็อตแรกกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นในตรอกมืดทึบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นล้อมรอบพวกเขาจากทุกทิศทาง พร้อมกับประกายดาบที่สะท้อนแสงจันทร์วับวาว "ใครบังอาจเข้ามาเหยียบคดีย่านนี้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า!" เสียงตะคอกก้องกราบกรรโชก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษร่างใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นน่ากลัวพาดผ่านใบหน้า—หัวหน้ากลุ่มพยัคฆ์ทมิฬ หลี่จวินหรงก้าวขึ้นมาบังหน้าลี่เหมยไว้ทันที รัศมีอำนาจกดดันแผ่ซ่านจนเหล่าโจรป่าชะงักฝีเท้า ทว่าก่อนที่ท่านอ๋องจะได้ชักกระบี่ออกจากฝัก มือเรียวบางของลี่เหมยกลับแตะลงบนแขนแกร่งของเขาเบาๆ เป็นสัญญาณห้าม นางก้าวออกมาจากเงาของท่านอ๋อง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนริมฝีปากท่ามกลางความมืดมิด "คารวะพี่ใหญ่... ข้ามิได้มาเพื่อเป็นศัตรู แต่พกพา 'ของขวัญ' ที่จะทำให้ท่านครอบครองครึ่งเมืองหลวงนี้ไว้ในกำมือ" ลี่เหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย หัวหน้าโจรชะงัก หรี่ตามองสตรีผู้กล้าหาญที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ก่อนที่สายตาของมันจะกวาดไปเห็นป้ายหยกประจำตัวที่นางค่อยๆ หยิบขึ้นมาแสดงช้าๆ ป้ายหยกนั้น... สลักตราสัญลักษณ์ลับของสำนักข่าวกรองที่แม้แต่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ยังต้องตัวสั่นเทา! บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงทันที ลี่เหมยแย้มยิ้มบางเบาในขณะที่หัวใจของหลี่จวินหรงเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความตื่นตะลึงและความพึงพอใจอย่างหาที่สุดมิได้ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ