คืนที่ความจริงปรากฏ

“ท่านกำลังเล่นกับไฟ, ใต้เท้าหลี่” น้ำเสียงของซูเหม่ยหลินราบเรียบ ทว่าสั่นระริกด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น เทียนไขบนโต๊ะไม้จันทน์หอมวูบไหวตามกระแสลมที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลักที่ปิดไม่สนิท เงาของร่างสองร่างทาบทับกันบนผนังห้องหนังสือลับ ประสานกันราวกับไม่สามารถแยกออกจากกันได้ แม้ในความเป็นจริงแล้ว เส้นแบ่งระหว่างความถูกต้องตามกฎหมายกับวิถีแห่งความอยู่รอดของตระกูลพวกเขานั้นอยู่คนละฟากฝั่งของเหวลึก หลี่จวินหรงไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงนั่งหลังตรงอยู่หลังโต๊ะทำงาน กลิ่นอายความน่าเกรงขามแผ่ซ่านรอบตัวเช่นเคย แต่ดวงตาคมกริบภายใต้ขนตาดกหนานั้นไม่ได้ทอดมองไปที่ฎีกาหรือเอกสารลับตรงหน้า กลับจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของนาง “ไฟกองนี้ไม่ได้เพิ่งเริ่มลุก, แม่นางซู” เขากล่าวเสียงทุ้มต่ำ กังวานและทรงอำนาจพอที่จะกดดันให้คนใจเสาะคุกเข่า “แต่มันลุกโชนมาตั้งแต่คืนที่เจ้าก้าวเข้ามาในห้องทำงานของข้าเพื่อขโมยบัญชีลับฉบับนั้นแล้ว... และข้าก็ปล่อยให้มันไหม้ลามเลียมาจนถึงตอนนี้ โดยไม่เคยคิดจะดับมันเลยต่างหาก” หัวใจของเหม่ยหลินกระตุกวูบ คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่หนักหน่วงราวกับภูเขาตกลงมาทับทรวงอก นางแค่นยิ้มหยันออกมาเล็กน้อยเพื่อปกปิดความปั่นป่วนที่กำลังตีรวนในช่องท้อง พยายามดึงสติและเกราะกำบังทางจิตวิญญาณกลับคืนมา “ใต้เท้าหลี่ช่างใจกว้างเหลือเกิน... หรือท่านแค่วางแผนจะใช้ข้าเป็นหมากตัวหนึ่งเพื่อล่อปลาตัวใหญ่ในราชสำนักกันแน่?” “ถ้าเจ้าเป็นแค่หมาก... ข้าคงสั่งประหารหรือส่งตัวเจ้าให้หน่วยองครักษ์เสื้อแพรไปตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้ว” หลี่จวินหรงลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเขาทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่นางยืนอยู่ทีละก้าวอย่างจงใจ “มีแต่คนโง่เท่านั้นที่เก็บมีดปลายแหลมไว้ใกล้หัวใจตัวเองโดยไม่ระวัง... แต่ข้าเลือกที่จะยอมเจ็บตัว หากมีดเล่มนั้นคือสิ่งเดียวที่ทำให้ข้ารู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่” คำพูดของเขาไม่ใช่สำนวนเกี้ยวพาราสีไร้สาระ มันคือการเปิดเผยความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากขุนนางผู้ไร้หัวใจ และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุดสำหรับซูเหม่ยหลิน นางถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นตำราหนักอึ้ง หลี่จวินหรงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขายื่นมือข้างหนึ่งไปทาบกับชั้นไม้ข้างศีรษะของนาง กักขังร่างเพรียวบางไว้ในอาณาเขตของเขา กลิ่นอายบุรุษผสมกับกลิ่นหมึกจีนและจันทร์หอมโชยเข้าจมูกจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดทำให้สติของนางพร่าเลือนมากกว่ากัน “ท่านถอยไป...” นางกระซิบ เตือนด้วยเสียงที่ขาดความมั่นคงอย่างสิ้นเชิง “ข้าถอยไม่ได้อีกแล้ว, หลินเอ๋อร์” เสียงเรียกชื่อจริงของนางที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั้นเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมฤดูใบไม้ร่วง แต่มันกลับทรงพลังยิ่งกว่าเสียงคำรามของฟ้าผ่า นี่คือครั้งแรกที่เขาละทิ้งยศถาบรรดาศักดิ์และพิธีรีตองทั้งหมด หลี่จวินหรงก้มหน้าลงมองนาง แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ บัดนี้กลับสะท้อนภาพเงาของนางเพียงผู้เดียว เต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกกดทับมาเนิ่นนาน “เราต่างฝ่ายต่างปกป้องเป้าหมายของตัวเอง” นางพยายามงัดเอาเหตุผลขึ้นมาสู้ แม้ว่ามือที่กำชายเสื้อคลุมแน่นจะสั่นเทา “ท่านมีแผ่นดินที่ต้องค้ำ ข้ามีหนี้เลือดที่ต้องชำระ... เส้นทางของเราไม่มีวันบรรจบกัน ใต้เท้า ท่านก็รู้ดีแก่ใจ” “ถ้าเส้นทางมันขนานกันไม่ได้... เราก็แค่สร้างทางเดินใหม่ขึ้นมาด้วยกัน” นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมออกไป ปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของนางให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วที่แตะโดนผิวแก้มทำให้ลมหายใจของเหม่ยหลินสะดุด “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเอกสารที่เจ้าพยายามหา ไม่ได้มีแค่เรื่องล้างมลทินตระกูลซู... แต่มันโยงใยถึงหลักฐานการทุจริตของตระกูลอัครเสนาบดี ซึ่งเป็นคนเดียวกับที่สั่งฆ่าล้างโคตรเจ้าเมื่อสิบปีก่อน” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง นางจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขารู้... เขารู้ทุกอย่างมาตลอด และยังคงปล่อยให้นางเดินหน้าค้นหาความจริง โดยที่เขาคอยกางปีกปกป้องเงาอันตรายที่พุ่งเป้ามาที่นางอย่างเงียบเชียบ “ท่าน... ทำไมถึง...” “เพราะข้าทนเห็นเจ้าเดินเข้าสู่ความตายโดยลำพังไม่ได้” คำตอบของเขาหนักแน่นและจริงจังจนไม่มีช่องให้สงสัย “ข้าอาจจะเป็นขุนนางหน้าตายที่ยึดมั่นในกฎหมาย แต่ข้าก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง... ที่รู้จักเจ็บปวดเป็น เมื่อเห็นผู้หญิงที่ข้าปรารถนาจะปกป้อง กำลังเอาชีวิตเข้าแลกกับความยุติธรรมที่เน่าเฟะ” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสองชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับจังหวะการหายใจที่สอดประสานกัน ความรู้สึกที่เกินเลยกว่าคำว่า "พันธมิตร" หรือ "ผู้ร่วมมือ" ได้พังทลายกำแพงที่พวกเขาสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากจนหมดสิ้น นี่ไม่ใช่แค่ความหลงใหลชั่ววูบ แต่มันคือการผูกAร0จิตวิญญาณของสองคนที่ฉลาดและโดดเดี่ยวที่สุดในเมืองหลวง เข้าหากันด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงบาดแผลของกันและกัน เหม่ยหลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและกำแพงน้ำแข็ง บัดนี้ยอมจำนนต่อความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก นางเอื้อมมือขึ้นสัมผัสลาดไหล่กว้างของเขาเบาๆ เป็นการยอมรับความจริงที่ไม่อาจหลีก ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะขยับเข้าหาเพื่อปิดระยะห่างอันยาวนาน... *กริ๊ก!* เสียงโลหะกระทบกันเบามากๆ ดังมาจากด้านหลังฉากกั้นลายปักรูปพยัคฆ์คำรามที่ตั้งอยู่มุมห้อง! หลี่จวินหรงเปลี่ยนสีหน้าในเสี้ยววินาที ร่างกายพุ่งตัวออกไปคว้ากระบี่ที่แขวนอยู่บนผนังด้วยความเร็วระดับพายุหมุน พร้อมกับใช้แขนอีกข้างโอบกอดร่างของเหม่ยหลินให้หลบมาอยู่ด้านหลังเขาทันที “ใครอยู่ตรงนั้น!” เสียงคำรามต่ำของราชเลขาธิการดังขึ้น พร้อมๆ กับที่ปลายกระบี่คมกริบพุ่งทะลุผ่านผ้าไหมปักราคาแพงจนขาดวิ่น ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลปริศนา มีเพียงเงาสودสายหนึ่งที่พุ่งทะยานผ่านหน้าต่างออกไปในความมืดมิดของราตรี แต่สิ่งที่ทิ้งไว้บนพื้นห้องเบื้องหน้าพวกเขา ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องหยุดชะงักลง มันคือ "ป้ายหยกประจำตัว" ของขันทีคนสนิทแห่งตำหนักใน... ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดที่พวกเขากำลังตามหาเพื่อเชื่อมโยงคดีฆาตกรรมขุนนางคลังเมื่อปีก่อน! หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเหม่ยหลินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - หมอกเหมยปลายฤดู -