ขุนนางผู้เสียสละ

“ฝ่าบาท... ข้าพระองค์เป็นผู้ลงมือเพียงลำพัง มิได้เกี่ยวข้องกับท่านราชเลขาธิการแม้แต่น้อย” เสียงของซูเหม่ยหลินก้องสะท้อนอยู่ในโถงท้องพระโรงที่เงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง นางคุกเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ แผ่นหลังตั้งตรงตระหง่านดุจต้นไผ่ท่ามกลางพายุฝน ดวงตาหงส์คู่สวยที่เคยเย็นชาและไร้ความรู้สึก บัดนี้สั่นไหวเพียงชั่ววูบเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มก้าวออกมาจากแถวขุนนางด้านข้าง หลี่จวินหรง... ชายผู้ที่นางพยายามถอยห่างเพื่อรักษาภารกิจของตระกูลไว้ กำลังเดินเข้ามาขวางระหว่างนางกับบัลลังก์มังกร “พะยะค่ะฝ่าบาท” จวินหรงประสานมือคำนับ ท่าทีของเขาสงบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายหนักอึ้ง “แผนผังคลังลับที่พบในตัวนาง... เป็นข้าเองที่เป็นคนมอบให้ เพื่อให้นางใช้เป็นเหยื่อล่อจับกุมหนอนบ่อนไส้ในกรมอาญา หากจะมีความผิดฐานละเมิดกฎมณเฑียรบาล ข้าในฐานะผู้บังคับบัญชาสมควรรับโทษทัณฑ์แต่เพียงผู้เดียว” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ราวกับมีคนกั้นหายใจกันทั้งโถง เหม่ยหลินเบิกตากว้าง นางเงยหน้าขึ้นมองจวินหรงที่ยืนบังสายตาคนทั้งราชสำนักไว้ คำโกหกที่แนบเนียนและทรงพลังนี้... เขาทำลายเกียรติภูมิและอนาคตทางการเมืองของตนเองเพียงเพื่อรักษาชีวิตนางไว้รึ? “เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร จวินหรง!” จักรพรรดิหนุ่มผู้ทรงอำนาจตบโต๊ะทรงพระอักษรเสียงดังสนั่น “เจ้าเป็นถึงราชเลขาธิการ ผู้คุมกฎหมายสูงสุดของแผ่นดิน กลับจะเอาความผิดมาทิ้งไว้ที่ตัวเพื่อปกป้องนักโทษการเมืองอย่างนางงั้นหรือ? เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร!” “ข้ามิได้บ้า แต่ข้าเห็นแจ้งในสถานการณ์พะยะค่ะ” จวินหรงตอบกลับน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าในดวงตาคมกริบนั้นกลับมีความรวดร้าวที่ไม่มีใครอ่านออก “หลักฐานที่ท่านเห็น มิใช่การทรยศต่อแผ่นดิน แต่เป็นกลอุบายที่ข้าออกแบบมาเพื่อขุดรากถอนโคนกลุ่มอำนาจมืด หากท่านต้องการผู้รับผิดชอบ ข้าพร้อมน้อมรับอาญาไม่ว่าจะเป็นการโบยหรือการคุมขัง... แต่ขอฝ่าบาทโปรดปล่อยตัวนาง นางเป็นเพียงหมากที่ข้าใช้เดินเท่านั้น” เหม่ยหลินรู้สึกเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ นางรู้ดีว่าจวินหรงกำลังเสี่ยงดวงครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต การยอมรับความผิดนี้หมายถึงการสูญเสียความไว้วางพระทัยจากองค์จักรพรรดิ และอาจหมายถึงการถูกปลดจากตำแหน่งที่เขาเฝ้าเพียรสร้างมาตลอดหลายปี “ท่าน... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้” นางกระซิบถามขณะที่จวินหรงก้มลงมาใกล้เพื่อพยุงตัวนางขึ้น แม้ในยามนี้เขายังคงรักษาท่าทีเย็นชาได้ไร้ที่ติ แต่สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาส่งผ่านแขนเสื้อมานั้น สั่นสะท้านอย่างปิดไม่มิด จวินหรงก้มลงกระซิบตอบเบาจนแทบไม่เข้าหู “เพราะกระดานหมากนี้... หากขาดเจ้าไป ข้าก็ไม่รู้จะเดินหมากตัวต่อไปอย่างไร ชีวิตของเจ้ามีค่ามากกว่าตำแหน่งราชเลขาธิการที่น่าเบื่อหน่ายนี่เสียอีก” น้ำเสียงนั้นไม่ใช่คำบอกรักที่หวานหู แต่มันคือคำสารภาพที่หนักอึ้งด้วยความรับผิดชอบและพันธสัญญาทางวิญญาณที่ทั้งคู่ต่างมีต่อกัน เหม่ยหลินเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้ดีว่าหากนางขัดขืนหรือพยายามแก้ต่างให้ตัวเองในตอนนี้ ทั้งคู่จะต้องตายทั้งคู่ แต่หากนางยอมตามแผนนี้... ความลับเรื่องตระกูลของนางอาจถูกขุดคุ้ยมากกว่าเดิม “นำตัวราชเลขาธิการไปคุมขังไว้ที่คุกหลวงจนกว่าจะมีการไต่สวน!” จักรพรรดิตรัสสั่งด้วยพระสุรเสียงกริ้วโกรธ “ส่วนหญิงผู้นี้... ขังไว้ที่ตำหนักเย็นห้ามผู้ใดเข้าใกล้จนกว่าข้าจะตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรกับ 'หมาก' ที่แสนอันตรายตัวนี้!” ทหารองครักษ์กรูกันเข้ามาลากตัวพวกเขาออกไปจากโถงท้องพระโรง ท่ามกลางสายตาขุนนางที่เต็มไปด้วยความฉงนและหวาดระแวง จวินหรงหันกลับมามองนางเป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้เหม่ยหลินต้องชะงัก ในจังหวะที่ทหารลากแขนเขาสวนกับนาง จวินหรงแอบทิ้งเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ลงในแขนเสื้อของนางอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครสังเกตเห็น เป็นความเร็วที่เหนือชั้นและแม่นยำอย่างมืออาชีพ เมื่อถึงยามค่ำคืนในตำหนักเย็นที่เงียบเหงา เหม่ยหลินนั่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด นางหยิบเศษกระดาษชิ้นนั้นออกมาคลี่ดู แสงจันทร์เลือนรางส่องให้เห็นลายมือที่คุ้นเคย 'หมากที่แท้จริงมิใช่นางหรือข้า แต่คือผู้ที่วางหมากกระดานนี้... ค้นหาตราประทับใต้ฝ่าเท้าของรูปปั้นมังกรในห้องสมุดหลวงเสีย' หัวใจของเหม่ยหลินเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกและยินดีปนกัน ตราประทับนั้น... มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่สามารถล้างมลทินให้ตระกูลของนางได้ และถ้าสิ่งที่จวินหรงเขียนเป็นความจริง นั่นหมายความว่าเขาได้พบกุญแจสำคัญนี้มานานแล้ว แต่เขากลับยอมนิ่งเฉยเพื่อปกป้องนางมาตลอด! ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง นางรีบซ่อนกระดาษไว้ในอกเสื้อและแสร้งทำเป็นนั่งกอดเข่าพิงผนัง "ใครน่ะ?" นางถามออกไป แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเงาร่างหนึ่งที่ทาบทับลงบนบานประตูไม้ กระดาษที่ปนกับแสงเทียนวูบไหวด้านนอกเผยให้เห็นรูปร่างของชายผู้หนึ่งที่นางไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ บานประตูค่อยๆ แง้มออก... และเมื่อใบหน้าของผู้มาเยือนปรากฏชัดในความมืด เหม่ยหลินก็ถึงกับกลั้นหายใจด้วยความตกตะลึง "เจ้า... เจ้ากลับมาได้อย่างไร!" ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมห้องพักที่เย็นเยือก เมื่อบุคคลตรงหน้าก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูราวกับหายนะกำลังจะมาเยือน หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเหม่ยหลินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - หมอกเหมยปลายฤดู -