แผนที่ถูกขัดขวาง

คราบหมึกสีดำสนิทบนกระดาษสาตงหยางยังไม่ทันแห้งสนิทดีด้วยซ้ำ เมื่อปลายพู่กันขนหมาป่าของซูเหม่ยหลินถูกกระชากหยุดกะทันหันจนเส้นสายที่ควรจะลากยาวกลายเป็นรอยปื้นหยาบกร้านบนแผนที่เส้นทางลำเลียงเสบียง ความเงียบงันภายในห้องหนังสือลับใต้เรือนพักรับรองระอุไปด้วยไอความตึงเครียด ชนิดที่แม้แต่เสียงสะท้อนของหยดน้ำที่ซึมผ่านผนังหินยังฟังดูคล้ายเสียงฝีเท้าของมัจจุราช "เจ้าลากเส้นผ่านหุบเขาอู๋เฉิงช้าไปสองชั่วยาม" เสียงทุ้มต่ำของหลี่จวินหรงดังขึ้นท่ามกลางเงาสลัวของเปลวเทียน ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหิมะจ้องมองแผ่นกระดาษตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ชายหนุ่มไม่ได้ขยับกายเข้าไปใกล้ แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ซูเหม่ยหลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องประสานกับเขาโดยไม่หลบเลี่ยง มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่เคลือบไว้ด้วยความหยิ่งทะนง "หากข้าไม่ลากเส้นผ่านหุบเขาอู๋เฉิง แล้วใต้เท้าหลี่คิดว่าตระกูลอวี้จะยอมเปิดช่องให้เราสอดแนมนามสกุลผู้รับสินบนได้ด้วยวิธีใดเล่า? หรือท่านมีวิธีที่ดีกว่าการเอาตัวเข้าแลกเพื่อเปิดประตูเมืองหลวงทิศประจิม?" "วิธีที่ดีกว่าคือการไม่เดินเข้าสู่หลุมพรางที่พวกมันขุดรอไว้ตั้งแต่สามวันก่อน" หลี่จวินหรงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนจุดสีแดงที่นางเพิ่งวาดวงกลมไว้ "เจ้าคิดว่าคนอย่างเสนาบดีอวี้จะโง่เขลาถึงขนาดปล่อยให้เส้นทางลำเลียงลับปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นเดียวที่เจ้าแอบขโมยมาจากห้องสมุดหลวงอย่างนั้นหรือ? เหม่ยหลิน... ของชิ้นนั้นไม่ใช่หลักฐาน แต่มันคือเหยื่อล่อ" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ ซูเหม่ยหลินชะงักไปชั่วลมหายใจ ความตระหนักรู้บางอย่างพุ่งวาบเข้ามาในสมอง นางก้มลงพิจารณาแผนที่ในมืออีกครั้งอย่างละเอียด แสงไฟวับแวบจากเปลวเทียนสะท้อนกับเนื้อกระดาษที่ดูเหมือนจะบางเบาเกินไป—ไม่ใช่กระดาษตงหยางแท้ แต่เป็นกระดาษเลียนแบบจากเมืองหางโจวที่มีราคาถูกและเปียกชื้นได้ง่าย *แย่แล้ว...* นางพลาด ทว่าความเยือกเย็นที่ฝึกฝนมาแรมปีทำให้นางไม่แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาแม้แต่น้อย ซูเหม่ยหลินเพียงแค่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันทั้งต่อตนเองและสถานการณ์ "ดูท่า... เราคงต้องยกเลิกแผนการบุกทลายคลังสินค้าทิศประจิมในคืนนี้สินะคะ?" นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงแค่ช่วงแขน เคมีบางอย่างที่ทั้งอันตรายและดึงดูดใจก่อตัวขึ้นในความมืด อุดมการณ์ที่แตกต่างกันสุดขั้วราวขาวกับดำไม่ได้ผลักไสพวกเขากลับเข้ามุม แต่กลับหลอมรวมให้พวกเขากลายเป็นผู้เล่นสองคนที่กำลังยืนอยู่บนปากเหวเดียวกัน "ถอยหลังหนึ่งก้าว" หลี่จวินหรงเอ่ยเสียงพร่า สายตาของเขาไม่ได้มองที่แผนที่อีกต่อไป หากแต่กวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนละเอียดที่อาบไล้ด้วยแสงไฟสลัวของนาง "ไม่ใช่เพราะเราพ่ายแพ้ แต่เพราะมีคนจ้องจะตัดหัวพวกเราตั้งแต่ออกจากประตูจวนแล้ว" ทันทีที่เขากล่าวจบ ประตูไม้สักหนาหนักด้านนอกก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กรูเข้ามาล้อมรอบเรือนพักรับรองแห่งนี้อย่างไร้ซุ่มเสียง! "ใต้เท้า! ทางออกถูกปิดตายทั้งหมดแล้ว มีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายนับร้อยนายปิดล้อมรอบเรือนไว้!" เสียงรายงานจากองครักษ์เงาที่พุ่งเข้ามาทางหน้าต่างดังขึ้นอย่างร้อนรน หลี่จวินหรงไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขากลับเอื้อมมือออกไปควعيข้อมือเรียวของซูเหม่ยหลินไว้แน่น แรงบิดที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ ซูเหม่ยหลินขมวดคิ้วเล็กน้อยยามที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน "ใต้เท้าหลี่... ท่านคิดจะทำอะไร?" "พาเจ้าหนีรอดไปจากหุบผานี้อย่างไรล่ะ" เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตาที่มองนางกลับลุกโชนด้วยประกายไฟที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน "เพราะหากเจ้าตายที่นี่ แผนล้างมลทินให้ตระกูลซูคงไม่มีวันเกิดขึ้นได้อีก... และข้าเองก็คงไม่มีคู่มือหมากที่ฉลาดพอจะให้เล่นด้วยไปจนจบกระดาน" ทว่า ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้ขยับตัวไปป์ปะทะกับสถานการณ์เบื้องหน้า เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นจนน่าขนลุกก็หยุดลงที่หน้าประตูห้อง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประจบสามครั้งราwithเสียงเคาะโลงศพ และตามมาด้วยเสียงหัวเราะแหברי้วที่คุ้นเคยอย่างยิ่งดังลอดเข้ามา "ฮ่าๆๆ... ราชเลขาธิการหลี่ผู้ทรงคุณธรรม กับคุณหนูซูผู้ปราดเปรื่อง คืนนี้ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังนั่งสุมหัวกันวางแผนกบฏอันใดอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ? เกรงว่า... พวกท่านคงไม่ต้องเหนื่อยเดินทางไปไหนอีกแล้วล่ะกระมัง" ดวงตาของซูเหม่ยหลินหรี่แคบลงทันทีเมื่อจดจำเสียงนั้นได้แม่นยำ—เสียงของคนที่ควรจะตายไปในคดีทุจริตเมื่อสามปีก่อน! หมอกเหมยปลายฤดูขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหนาวเหน็บและกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ