เส้นทางสู่แดนไกล

เสียงล้อไม้บด ะเบียนกรวดทรายใต้ท้องรถม้าดังเอี๊ยดอ๊าดประสานกับเสียงสายฝนที่สาดซัดกระทบหลังคาผ้าใบหนาหนัก บรรยากาศภายในห้องโดยสารแคบ ๆ อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอับของความชื้นและกลิ่นหมึกจีนชั้นดีที่เพิ่งฝนเสร็จ ซูเหม่ยหลินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นางกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวไล่ตามรอยหยักของแผนที่หนังแกะที่กางอยู่บนตัก แสงตะเกียงสำริดวับแวมไลมลอดผ่านรอยต่อของตัวรถ สะท้อนเงาใบหน้างดงามที่เรียบนิ่งราบบnผืนน้ำไร้ระลอกคลื่น ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดซ่อนในฝัก "ใต้เท้าหลี่เกรงว่าท่านจะคำนวณระยะเวลาคลาดเคลื่อนไปครึ่งชั่วยาม" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นางปรายตามองบุรุษผู้ดำรงตำแหน่งราชเลขาธิการ ซึ่งกำลังนั่งหลับตาพิงผนังรถม้าอย่างสบายอารมณ์ ทั้งที่สภาพเส้นทางข้างหน้านั้นเต็มไปด้วยโคลนตมและอันตราย "เส้นทางสายนี้ไม่ได้ถูกตัดขาดเพราะฤดูฝนอย่างที่รายงานทางการระบุไว้ แต่มันถูกจงใจทำลายจากระเบิดดินปืนร่องรอยเขม่าดินประสิวที่เชิงเขายังคงสดใหม่... มีคนไม่อยากให้เราไปถึงเมืองเจียงหนานก่อนที่การถ่ายโอนหีบสมบัติจะเสร็จสิ้น" หลี่จวินหรงค่อย ๆ เปลือกตาเปิดขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาสีดำสนิทที่ลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง เขาไม่ตกใจกับการวิเคราะห์ที่แม่นยำของนางแม้แต่น้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกระหว่างความชื่นชมหรือการหยหยัน "คุณหนูซูฉลาดเป็นกรดสมคำร่ำลือ... แต่ท่านมองการณ์ไกลเพียงครึ่งเดียว" หลี่จวินหรงขยับตัวเข้าใกล้แสงไฟเล็กน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศที่สะอาดและทรงอำนาจแผ่ซ่านกดดันบรรยากาศในพื้นที่แคบ ๆ "หากข้าเลือกใช้เส้นทางหลวงที่ปลอดภัย พวกเราคงนอนเป็นผีไร้ญาติอยู่ที่โรงเตี๊ยมกลางทางตั้งแต่เมื่อวานแล้ว การที่เส้นทางถูกทำลาย... แปลว่าหนอนมหึมาตัวนั้นกำลังดิ้นรนอย่างสุดชีวิต และนั่นคือหลักฐานชั้นดีว่าเราเดินมาถูกทาง" เหม่ยหลินแค่นหัวเราะในลำคอ นางขยับตัวถอยห่างเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่างที่เหมาะสม "ถูกทาง? หึ... ใต้เท้าหลี่ ท่านมั่นใจเกินไปกระมัง การที่เราเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงในดงพยัคฆ์แดนใต้เช่นนี้ ไม่ใช่เพราะท่านต้องการกวาดล้างการทุจริตเพื่อราษฎรอย่างที่ปากพูดหรอกกระมัง แต่เพราะท่านต้องการใช้คดีนี้เป็นข้ออ้างในการรวบอำนาจคลังค้ำจุนราชสำนักไว้ในมือตระกูลหลี่ของท่านต่างหาก" บรรยากาศในรถม้าพลันเย็นเยียบลงทันchiv หลี่จวินหรงไม่โกรธเคือง ทว่าแววตากลับพินิจพิเคราะห์นางลึกซึ้งยิ่งขึ้น สตรีผู้นี้ช่างน่ากลัว นางมองทะลุปรุโปร่งถึงเกมการเมืองเบื้องหลัง แต่นางก็ยังยอมก้าวขึ้นมาบนเรือลำเดียวกันกับเขา เพียงเพราะต้องการแฟ้มคดีลับที่จะล้างมลทินให้ตระกูลซู "แล้วอย่างไรเล่า?" หลี่จวินหรงโน้มตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นปะทะเข้ากับกรอบหน้าของนาง "ต่อให้เป้าหมายของเราจะแตกต่างกัน แต่ตราบใดที่ดาบในมือของข้าฟันลงบนคอของคนกลุ่มเดียวกัน... ความร่วมมือครั้งนี้ก็ถือว่าคุ้มค่ามิใช่หรือ หรือว่าคุณหนูซูเกิดใจอ่อน สงสารขุนนางชั่วพวกนั้นขึ้นมาแล้ว?" "ข้าไม่เคยสงสารใคร ทั้งชีวิตของข้ามีไว้เพื่อทวงความยุติธรรมให้คนตาย ไม่ใช่เพื่อต่อรองผลประโยชน์บนคราบน้ำตาของใคร" เหม่ยหลินตอบกลับทันควัน สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "จำไว้ใต้เท้าหลี่ ข้าเป็นพันธมิตรของท่านในยามนี้ แต่มิใช่เบี้ยบนกระดานที่ท่านจะเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" ก่อนที่หลี่จวินหรงจะได้เอ่ยคำใดโต้แย้ง รถม้าก็สะดุดกึกอย่างรุนแรงจนร่างทั้งสองเซเข้าหาโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงฝีเท้าของม้าหลายสิบตัวควบเข้ามาล้อมรอบรถม้าไว้ พร้อมกับเสียงคมดาบกระทบฝักที่ดังระงับมาจากด้านนอก ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่เสียงแหบพร่าของมือสังหารจะดังขึ้นทะลุผนังไม้เข้ามา "ใต้เท้าหลี่... ทางข้างหน้าไม่มีทางให้ท่านไปต่อแล้ว จงมอบบัญชีลับแล้วยอมจำนนแต่โดยดี มิฉะนั้นศพของพวกท่านจะไม่มีแม้แต่แผ่นดินกลบหน้า!" หลี่จวินหรงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขากวาดสายตามองซูเหม่ยหลินที่ตอนนี้ดึงกริชเล่มงามออกจากสาบเสื้ออย่างเงียบงبا รอยยิ้มเยnเยือกปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของราชเลขาธิการ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาต้อนรับเราเร็วกว่าที่คิดนะคุณหนูซู" เหม่ยหลินไม่ได้ตอบคำถาม นางเพียงปรายตามองรอยแยกของผ้าม่านหน้าต่างที่ถูกลมพัดปลิวเผยให้เห็นเงาร่างทะมึนของมือสังหารนับสิบที่ถือคันศลง้างรออยู่ภายนอก ทว่า ในจังหวะที่นางกวาดสายตาผ่านพื้นไม้ใต้เบาะที่นั่ง สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับรอยสลักสัญลักษณ์ประจำตระกูลเก่าแก่—สัญลักษณ์ที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับการล่มสลายของตระกูลซูเมื่อสิบปีก่อน หัวใจของนางกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงกระดูกสันหลัง หรือว่า... เบาะแสการล้างบางตระกูลซูไม่ได้อยู่ที่เมืองเจียงหนาน แต่แท้จริงแล้วมันถูกซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้มาโดยตลอด! "ใต้เท้าหลี่..." เหม่ยหลินเอ่ยเสียงแผ่วเบา ทว่าแววตาที่มองบุรุษข้างกายเปลี่ยนไปเป็นความหวาดระแวงและรtงเกียจถึงขีดสุด "สัญลักษณ์บนพื้นรถม้านี้... ท่านเอามาจากที่ใด?" หลี่จวินหรงชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไปในความมืด พร้อมกับที่คมดาบเล่มแรกแทงทะลุผนังไม้เข้ามาเฉียดปลายจมูกของเขาพอดี! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับหมากตานนี้ด้วยกันนะคะ — หมอกเหมยปลายฤดู