ความนิ่งที่ชวนสงสัย

"หากพวกท่านก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว รายงานลับฉบับนี้จะกลายเป็นเถ้าธุลีในเวลาไม่ถึงลมหายใจ" เสียงหวานใสที่กังวานก้องท่ามกลางความมืดของห้องลับ ไม่ได้สั่นพร่าด้วยความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม น้ำเสียงนั้นราบเรียบและเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งบนยอดเขาเหมย ซูเหม่ยหลินยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้จันทน์แดง มือเรียวบางข้างหนึ่งถือแผ่นกระดาษยันต์เพลิงอัคคีที่เตรียมพร้อมจะแปรเปลี่ยนเอกสารราชการชิ้นสำคัญให้มลายหายไปในพริบตา แสงจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องเข้ามาทาบทับเงาร่างระหงของนางให้ทอดยาวราวกับภูตพรายที่พร้อมจะกลืนกินผู้บุกรุก ทหารยามนับสิบชีวิตที่พังประตูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือชะงักกึก ปลายหอกที่แหลมคมนับสิบเล่มต่างลดระดับลงเล็กน้อยด้วยความลังเล ใครเล่าจะกล้าเสี่ยงทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่เบื้องบนต้องการตัวยิ่งกว่าชีวิต? ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง เสียงปรบมือเบาๆ สองครั้งก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังแถวทหาร *แปะ... แปะ...* ฝูงทหารแยกออกเป็นสองทางอย่างเป็นระเบียบ เปิดทางให้ร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางชั้นสูงสีครามเข้มก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน หลี่จวินหรง ราชเลขาธิการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเฉียบขาดและไร้ความปรานี ก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นเรียบเฉยราวยื่นแกะสลักจากหินหยก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยประกายวิเคราะห์ที่ยากจะอ่านออก "แม่นางซูช่างใจกล้าหาญยิ่งนัก" หลี่จวินหรงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่กลับกดดันบรรยากาศในห้องให้หนักอึ้งลงไปอีก "ลักลอบเข้าสู่หอคลังเอกสารหลวงในยามวิกาล ยึดกุมเอกสารลับของราชสำนักไว้ในมือ และยังกล้าต่อรองกับกองกำลังรักษาพระองค์... ข้อหานี้ต่อให้มีเก้าชีวิตก็คงไม่พอจะชดใช้" ซูเหม่ยหลินไม่สะท้านสะเทือน นางแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ใต้เท้าหลี่กล่าวเกินไปแล้ว หม่อมฉันเพียงแต่เข้ามาหา 'ความจริง' ที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้กองธุรการอันเน่าเฟะเหล่านี้ก็เท่านั้น ส่วนข้อหา... หากหม่อมฉันตายที่นี่ในคืนนี้ เอกสารชิ้นนี้ก็จะมอดไหม้ และความจริงที่ท่านเพียรปกปิดมาตลอดหลายปี ก็จะกลายเป็นความลับดำมืดไปชั่วนิรันดร์ ท่านคิดว่าคุ้มกันหรือไม่เล่าคะ" สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ ประหนึ่งประกายไฟที่กระทบเข้ากับน้ำมันดิบ—เงียบเชียบ รุนแรง และเต็มไปด้วยการชิงไหวชิงพริบ หลี่จวินหรงหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักกฎหมายและผู้คุมกฎบอกเขาว่าสตรีผู้นี้ไม่ใช่โจรขโมยเอกสารธรรมดา นางมีการเคลื่อนไหวที่สะอาดหมดจด ล่วงรู้กลไกคลังลับ และที่สำคัญ... นางอ่านเกมของเขาออกทุกย่างก้าว "เจ้าต้องการอะไร" หลี่จวินหรงก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงเหลือเพียงไม่กี่ศอก กลิ่นอายบุรุษปะปนกับกลิ่นหมึกชั้นดีและกลิ่นจันทร์หอมลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส "ความยุติธรรมให้แก่ตระกูลซู และ... รายชื่อผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดที่อยู่เบื้องหลังคดีทุจริตชายแดนใต้" ซูเหม่ยหลินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความแค้นที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน "ท่านมีอำนาจล้นฟ้า ท่านราชเลขาธิการผู้ทรงเกียรติ แต่ท่านกลับเลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่งเพื่อรักษาเสถียรภาพของราชสำนัก... ช่างเป็นความจงรักภักดีที่น่าขันเสียจริงนะคะ" หลี่จวินหรงชะงักไปชั่วขณะ คำพูดของนางราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่เขาพยายามปกปิดไว้ รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเขาหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "เจ้าไม่รู้อะไรเลย ซูเหม่ยหลิน..." หลี่จวินหรงโน้มตัวเข้าไปใกล้กระซิบแผ่วเบา จนปลายเส้นผมของเขาสัมผัสกับพวงแก้มเนียนของนาง "บางครั้ง การรักษาชีวิตคนนับหมื่นไว้ ย่อมต้องยอมเสียสละหมากบางตัวบนกระดาน... รวมถึงตระกูลของเจ้าด้วย" คำพูดนั้นแทงทะลุหัวใจของซูเหม่ยหลินจนเจ็บแปลบ มือที่ถือยันต์เพลิงสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธเกรี้ยว บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงจนแทบหายใจไม่ออก ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด ความเกลียดชัง อุดมการณ์ที่ขัดแย้ง และแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างหลอมรวมกันอยู่ในโถงราชการที่มืดสลัว ทว่า ในขณะที่ซูเหม่ยหลินกำลังจะกล่าวสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือน สายตากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ขอบโต๊ะทำงาน แสงคบเพลิงที่สาดส่องกระทบเข้ากับร่องไม้เผยให้เห็นกลไกซ่อนเร้น—รอยนิ้วมือที่เพิ่งถูกกดลงไป และแผ่นป้ายหยกประจำตัวขุนนางที่ตกอยู่ใต้โต๊ะ ไม่ใช่ป้ายหยกของหลี่จวินหรง... แต่เป็นป้ายหยกของมหาเสนาบดีผู้ทรงอิทธิพลผู้เป็นศัตรูตัวฉกาจของตระกูลนาง! ซูเหม่ยหลินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความตระหนักรู้บางอย่างแล่น뢰บเข้ามาในสมองดั่งสายฟ้าฟาด เอกสารในมือของนางไม่ใช่เป้าหมายเดียวในห้องนี้... แต่ที่แห่งนี้กำลังถูกใช้เป็น "หลุมพราง" เพื่อโยนความผิดให้พวกเขาทั้งสองคนกลายเป็นแพะรับบาปพร้อมกัน! "ใต้เท้าหลี่..." ซูเหม่ยหลินกระซิบเสียงเครียด นัยน์ตาคู่สวยตื่นตัวขึ้นทันที "เราถูกตลบหลังแล้ว" หลี่จวินหรงขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณนักล่าของเขาทำงานทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและเสียงเกือกม้ารadนับร้อยที่กำลังมุ่งตรงมายังโถงราชการแห่งนี้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนก้องจากด้านนอกที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *“มีผู้บุกรุกแอบอลหม่านในคลังหลวง! ล้อมไว้ให้หมด อย่าให้ใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ