กลลวงในศาลไต่สวน

“มีผู้บุกรุกแอบอลหม่านในคลังหลวง! ล้อมไว้ให้หมด อย่าให้ใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!” เสียงตะโกนกึกก้องพร้อมเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของทหารองครักษ์นับร้อยนายดังระงับไปทั่วเขตพระราชฐานชั้นใน แสงคบเพลิงสีแดงฉานสาดส่องทะลุกรอบหน้าต่างกระดาษสาเข้ามาภายในห้องสอบสวนมืดทึบ ขับเน้นเงาร่างของซูเหม่ยหลินให้ดูโดดเดี่ยวแต่ทว่านิ่งงันดั่งผาหิน นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยังคงเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้จันทน์หอมเป็นจังหวะเชื่องช้า ราวกับเสียงนั้นคือนาฬิกานับถอยหลังที่นางเป็นผู้กำหนดกลไกทั้งหมดด้วยตนเอง ตรงหน้าของนางคือหลี่จวินหรง ราชเลขาธิการผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องสตรีตรงข้ามด้วยความระแวงสงสัย ชุดขุนนางสีเข้มของเขาแนบไปกับแผ่นอกตามจังหวะการหายใจที่ลึกและช้า “เจ้าจงใจสร้างสถานการณ์เบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อให้พยานปากเอกของเจ้าหลบหนีใช่หรือไม่ ซูเหม่ยหลิน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทว่าราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าแฝงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับจนอากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง หลี่จวินหรงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะสอบสวน กลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์ผสมผสานกับกลิ่นหมึกชั้นดีและสนิมเหล็กจางๆ ลอยแตะจมูก นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว “ใต้เท้าหลี่ประเมินข้าต่ำไปแล้วกระมัง พยานปากเอกของท่านผู้นั้น… หาได้หลบหนีไปไหนไม่ แต่กำลังรอเวลาที่จะเดินเข้ามาตบหน้าผู้ที่กล่าวหาต่างหากเล่าเจ้าคะ” คำพูดของนางเฉียบคมราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม ทันใดนั้น ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวเทียนวับแวม ร่างของเฒ่าจาง พยานสำคัญในคดีการยักยอกเสบียงคลังหลวงที่ถูกประกาศว่า “หายสาบสูญ” ไปเมื่อสามวันก่อน ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีมั่นคง โดยมีทหารรักษาราชสำนักคุมเชิงอยู่เบื้องหลัง ทว่าสิ่งที่ทำให้หลี่จวินหรงต้องชะงัก คือร่องรอยคราบหมึกสีชาดบนข้อมือของเฒ่าจาง ซึ่งเป็นหมึกชนิดพิเศษที่มีเพียงสำนักราชเลขานุการใช้งานเท่านั้น! “ใต้เท้า… ข้าไม่ได้หลบหนี แต่ข้าถูกพาตัวไปซ่อนไว้ในห้องใต้ดินของกรมอาญาโดยคำสั่งลับ เพื่อไม่ให้ข้ามาให้การในศาลไต่สวนวันนี้” เฒ่าจางคุกเข่าลงโขกศีรษะเสียงดัง กวาดสายตามองขุนนางใหญ่ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว บรรยากาศในห้องพลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น หลี่จวินหรงหันขวับกลับมามองซูเหม่ยหลินทันที ดวงตาคมปลาบฉายแววระריกของความประหลาดใจเป็นครั้งแรก เขารู้ทันทีว่านี่คือแผนตลบหลังอันแยบยล นางจงใจปล่อยข่าวเรื่องผู้บุกรุกคลังหลวง เพื่อดึงกำลังทหารทั้งหมดออกไปจากเส้นทางลับ ลอบพาพยานคนนี้กลับเข้ามากลางวงล้อมของศาลไต่สวนได้อย่างไร้รอยต่อ “เจ้าช่างกล้าเล่นกับไฟนัก ซูเหม่ยหลิน” หลี่จวินหรงโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากนาง เสียงของเขาต่ำพร่า เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความโกรธเกรี้ยวและความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด “การดึงเฒ่าจางออกมากลางศาลหลวงเช่นนี้ เท่ากับเจ้าประกาศสงครามกับขุนนางครึ่งราชสำนัก” “หากไม่เข้าตาจน แล้วข้าจะมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผู้ที่อยู่เบื้องหลังได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ใต้เท้าหลี่” นางตอบกลับโดยไม่ถอยหนีแม้แต่นเซนติเมตรเดียว ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ เคมีอันตรายระหว่างคนทั้งสองระอุขึ้นท่ามกลางความตึงเครียดของคดีความ ทว่า ในวินาทีที่ความจริงกำลังจะถูกเปิดเผยผ่านคำให้การของเฒ่าจางนั้นเอง เสียงกรับไม้ของขันทีหน้าพระพักตร์ก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันจากด้านนอกห้องโถงใหญ่—สัญญาณของการเสด็จมาเยือนอย่างกะทันหันของ “บุคคลที่สาม” ผู้มีอำนาจเหนือกว่าพวกเขาทั้งคู่ และไม่ควรจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในยามวิกาลเช่นนี้ ประตูห้องถูกเปิดผางอีกครั้งโดยนางกำนัลผู้ตื่นตระหนก พร้อมกับราชโองการสีทองอร่ามที่ถูกชูขึ้นสูง “มีพระราชโองการด่วนจากองค์จักรพรรดิ… ระงับการไต่สวนคดีคลังหลวงในคืนนี้ทันที! และให้ควบคุมตัวซูเหม่ยหลินกับเฒ่าจางไปยังคุกใต้ดินหลวงข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ!” ดวงตาของซูเหม่ยหลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรก แผนการทั้งหมดที่นางร้อยเรียงอย่างรัดกุมกลับถูกตัดตอนด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในพริบตาเดียว นางหันไปสบตากับหลี่จวินหรงที่ยืนนิ่งสนิท ทว่าในแววตาของราชเลขาธิการหนุ่มกลับไม่มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย—ราวกับว่าเขาล่วงรู้ถึงพระราชโองการฉบับนี้อยู่แล้วตั้งแต่ต้น (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับกลลวงครั้งนี้ด้วยกันนะคะ — หมอกเหมยปลายฤดู