ร่องรอยในเมืองร้าง

“รอยเกวียนเหล่านี้... ลึกเกินกว่าจะบรรทุกเพียงฟางข้าว” ซูเหม่ยหลินคุกเข่าลงบนพื้นดินที่แห้งกรังจนแตกระแหง ปลายนิ้วเรียวสัมผัสรอยบุ๋มลึกของล้อไม้ที่ฝังแน่นอยู่ในชั้นดินเหนียวของเมืองร้างแห่งนี้ ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อยท่ามกลางความมืดมัวของโพล้เพล้ กลิ่นอับชื้นของซากปรักหักพังโชยมาปะทะจมูก แต่นั่นยังไม่น่ารังเกียจเท่ากลิ่นคาวสนิมเหล็กที่เจือจางอยู่ในอากาศ หลี่จวินหรงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเงาของเขาทอดยาวทาบทับร่างบอบบางของนาง มือหนากระชับดาบข้างกายแน่น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบอาคารที่เคยเป็นโกดังพักสินค้ากลางทาง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบไม่แพ้กัน “เจ้ากำลังบอกว่า ข้อมูลในบัญชีหลวงที่ข้าถืออยู่ในมือคือเรื่องโกหกงั้นหรือ?” ซูเหม่ยหลินลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นออกจากชายกระโปรงด้วยท่วงท่าสง่างามแม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขัน นางหันกลับมาสบตากับบุรุษผู้เป็นดั่งหมากตัวสำคัญบนกระดานที่นางพยายามทำลาย “ใต้เท้าหลี่ ท่านยึดถือตัวเลขในม้วนกระดาษจนลืมสังเกตความจริงใต้ฝ่าเท้าหรือคะ? บัญชีระบุว่าเสบียงชุดนี้ถูกขนส่งโดยเกวียนม้าปกติ แต่รอยกดลึกขนาดนี้... หากไม่ใช่ทองคำแท่งที่หนาแน่นกว่าข้าวสาร ก็ต้องเป็นอาวุธสงครามที่ถูกดัดแปลงน้ำหนักไว้” หลี่จวินหรงก้าวเข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ต่างฝ่ายต่างผ่อนออกมาด้วยความระแวดระวัง “ถ้าเป็นอาวุธ... ใครคือคนเซ็นอนุมัติการขนส่งผ่านเส้นทางทุรกันดารที่ตัดขาดจากสายตาตรวจการ?” “นั่นคือสิ่งที่ท่านต้องหาคำตอบ มิใช่ข้า” ซูเหม่ยหลินยิ้มบาง แต่มิใช่ยิ้มที่เป็นมิตร หากเป็นยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่า “เพราะคนที่จะกล้าข้ามหัวราชเลขาธิการผู้คุมกฎหมายอย่างท่านไปได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาที่กินข้าวแกงในตลาดแน่ๆ” เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหักราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณคนตาย หลี่จวินหรงไม่ตอบโต้ด้วยวาจา แต่เขาสังเกตเห็นจุดผิดปกติบางอย่างที่ผนังด้านหลังของโกดัง ผนังหินที่ดูธรรมดานั้นมีรอยคราบน้ำมันผิดธรรมชาติ เขาเดินเข้าไปใกล้ ผลักแรงไปที่บล็อกหินก้อนหนึ่ง กลไกไม้ซ่อนภายในส่งเสียง ‘คลิก’ แผ่วเบา ก่อนที่ผนังครึ่งหนึ่งจะเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นห้องลับที่ซ่อนอยู่ ทั้งสองก้าวเข้าสู่ความมืดภายใน กลิ่นฉุนของขี้ผึ้งและฝุ่นคลุ้งกระจาย ซูเหม่ยหลินหยิบหินไฟขึ้นมาจุดคบเพลิง แสงสีส้มวูบไหวเผยให้เห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน—ลังไม้ขนาดใหญ่หลายสิบลังวางซ้อนกันเป็นชั้นๆ บนลังเหล่านั้นประทับตราสัญลักษณ์ที่ทำให้นางถึงกับหยุดหายใจ “ตราประทับกระทรวงกลาโหม... แต่นี่คือรอยนิ้วมือของกรมคลังหลวง” นางพึมพำ มือสั่นเทาขณะเปิดฝาลังหนึ่งออก สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่ข้าวสารอย่างที่บัญชีลวงเขียนไว้ แต่มันคือตราประทับเหล็กและม้วนบัญชีลับที่ระบุรายชื่อเมืองหน้าด่านทั้งหมดที่ถูก ‘ตัดขาด’ โดยเจตนา หลี่จวินหรงหยิบม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน คิ้วหนาของเขาขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม “พวกมันกำลังถ่ายโอนอำนาจผ่านเสบียงทหาร เปลี่ยนคลังหลวงให้กลายเป็นขุมทรัพย์ส่วนตัวเพื่อสะสมกำลังพล... ซูเหม่ยหลิน นี่ไม่ใช่แค่การคอร์รัปชัน แต่นี่คือการซ่องสุมกบฏโดยใช้ตราของทางการบังหน้า” “กบฏ...” ซูเหม่ยหลินทวนคำเบาๆ “แล้วท่านจะทำอย่างไรคะใต้เท้า? ในเมื่อมือนึงถือบัญชีความผิดของตระกูลข้า อีกมือนึงถือหลักฐานที่อาจทำลายบัลลังก์ของคนที่ท่านซื่อสัตย์มาตลอดชีวิต” หลี่จวินหรงหันกลับมามองนาง แววตาของเขาในยามนี้ไม่ได้มีความเย็นชาดั่งเช่นทุกครั้งที่อยู่ในศาลฎีกา แต่มันมีความสับสนและเคารพในตัวสตรีตรงหน้าอย่างประหลาด “เจ้าเป็นคนดึงข้าเข้ามาในโคลนตมนี้ เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าเดินออกไปมือเปล่าหรือ?” “ข้าไม่เคยคิดจะเดินออกไปมือเปล่าอยู่แล้วค่ะ เพราะสิ่งที่ข้าต้องการ... ไม่ใช่แค่ความจริง แต่คือการชำระแค้นให้เลือดของตระกูลข้าที่หลั่งรินเพื่อปกป้องบ้านเมืองที่พวกมันกำลังทรยศ!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางด้านนอกโกดัง เสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะบ่งบอกถึงกลุ่มคนที่ติดอาวุธครบมือ ล้อมรอบเมืองร้างแห่งนี้ไว้ทุกทิศทาง หลี่จวินหรงรีบดับคบเพลิงทันที ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั้งคู่ในชั่วพริบตา เขารวบเอวบางของซูเหม่ยหลินเข้ามาชิดอกแน่นก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางขนลุกซู่ “มีคนรู้ว่าเรามาที่นี่... และดูเหมือนว่าคนที่สั่งปิดปากพวกเรา จะไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เจ้าและข้ารู้จักดีที่สุด” ปลายดาบของหลี่จวินหรงถูกชักออกมาเพียงครึ่งเล่ม เสียงโลหะเสียดสีกันฟังดูบาดลึกในความเงียบ ก่อนที่เสียงเคาะประตูดังปังจากภายนอกจะหยุดลง และเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูของ ‘องค์ชายรัชทายาท’ จะดังก้องเข้ามาในโกดัง “ใต้เท้าหลี่... ดูเหมือนท่านจะขยันเกินหน้าที่ไปหน่อยนะ หวังว่าของในนั้นจะไม่มีอะไรที่ทำให้ข้าต้องเสียเวลาเก็บกวาดเพิ่มหรอกนะ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับหมอกเหมยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ