สัญญาณเตือนจากระบบ

"เจ้าไม่ได้เชิญ... แต่มันก็ยินดีจะเข้ามาเองสินะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาเล็ดลอดผ่านไรฟันของเรน ในเสี้ยววินาทีที่บานประตูไม้เก่าคร่ำครึแง้มเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ความมืดมิดภายในห้องพักแรมยามวิกาลไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่ควรจะเป็น มันถูกแทนที่ด้วยมวลความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านผ่านพื้นผิวไม้จนเกิดผลึกน้ำแข็งบางเฉียบ ลูมิน่าที่นอนหลับพักผ่อนอยู่บนเตียงมุมห้องดีดตัวตระหนักรู้ขึ้นมาในทันที สัญชาตญาณนักดาบเอลฟ์ทำให้มือเรียวบางคว้าด้ามจับธนูเวทมนตร์ข้างกายโดยอัตโนมัติ นัยน์ตาสีมรกตคู่สวยกวาดตามองรอบกายด้วยความตื่นตัวเต็มพิกัด ไม่มีเงาร่างของสิ่งมีชีวิต... มีเพียงความว่างเปล่าและละอองแสงสีครามจางๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับฝุ่นผงแห่งกาลเวลา "เรน ระวังตัวด้วยครับ... พลังงานรอบตัวเรากำลังผิดปกติอย่างรุนแรง" เสียงหวานเจือความกังวลของลูมิน่าดังขึ้นเบาๆ นางขยับเข้ามาประชิดแผ่นหลังของชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณ แม้จะสูญเสียความทรงจำในอดีตไปเกือบหมดสิ้น แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของเผ่าเอลฟ์โบราณยังคงเฉียบคมเสมอ เรนไม่ได้ตอบคำดึงรั้งใดๆ เขาพยักหน้ารับช้าๆ มือขวายังคงกุมด้ามจับดาบ 'สายลมทมิฬ' ในช่องเก็บของไว้มั่น พร้อมที่จะดึงออกมาใช้ได้ในเสี้ยววินาทีที่ศัตรูไม่ทราบฝ่ายปรากฏกาย สายตาสีดำสนิทของเขากวาดวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์รอบห้องอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูง ค่าความเสถียรของพื้นที่ในเขตเมืองร้างแห่งนี้ดิ่งลงเหวอย่างกะทันหัน ราวกับรอยต่อของมิติ กำลังถูกฉีกกระชากจากภายใน *แอ๊ด...* บานประตูเปิดกว้างจนสุดเผยให้เห็นทางเดินด้านนอกที่ว่างเปล่า ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรนไม่ใช่ความมืดของทางเดิน แต่เป็นหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของเขาโดยตรง ตัวอักษรสีเลือดกระพริบถี่รัวส่งเสียงเตือนแสบแก้วหูในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต!] [กระบวนการ 'รีเซ็ตพื้นที่เริ่มขึ้น' (Area Reset Protocol) ถูกเปิดใช้งานโดยสิทธิ์ขาดจากส่วนกลาง] [เขตพื้นที่: เมืองโบราณรกร้าง 'อาเคเดีย' (ภาคผนวกที่ 4) จะถูกลบและเขียนทับข้อมูลใหม่ในอีก 60 นาทีข้างหน้า] [สิ่งมีชีวิต ผู้เล่น และวัตถุแปลกปลอมทั้งหมดในรัศมี 50 กิโลเมตร จะถูกบังคับเคลื่อนย้าย หรือถูกลบข้อมูลหากไม่สามารถหาเขตปลอดภัยได้ทันเวลา] บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงทันที เสียงลมหายใจของทั้งเรนและลูมิน่าประสานกันท่ามกลางแสงสีแดงวาบจากหน้าต่างระบบ "รีเซ็ตพื้นที่..." เรนทวนคำพูดนั้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ทว่าแววตากลับไหววูบด้วยความเคร่งเครียด สมองของเขาเริ่มทำงานหนักเพื่อเชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าด้วยกัน ข้อมูลจากเกมออนไลน์ที่เขาเคยเชี่ยวชาญในโลกเดิม ผสมผสานเข้ากับความเป็นจริงอันโหดร้ายของโลกเวทมนตร์ใบนี้ การรีเซ็ตพื้นที่ในเกมออนไลน์ทั่วไป มักเกิดขึ้นเมื่อเซิร์ฟเวอร์เกิดบั๊กหรือต้องการเคลียร์ข้อมูลขยะเพื่อป้องกันระบบล่ม แต่ในโลกใบนี้... โลกที่เต็มไปด้วยลมหายใจ เลือดเนื้อ และชีวิตจริงๆ การรีเซ็ตหมายถึงการกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง ไม่เว้นแม้แต่ซากอารยธรรม ความทรงจำ หรือแม้กระทั่งวิญญาณที่ตกค้าง "เรนครับ... หมายความว่าอย่างไร เมืองนี้กำลังจะ..." ลูมิน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย นางมองหน้าต่างระบบที่มีตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานกำลังเดินหน้าอย่างไม่ปรานี 59:45, 59:44... "หมายความว่า พวกเรากำลังยืนอยู่บนกระดานหมากรุกที่ผู้สร้างกำลังจะปัดตัวหมากทิ้งอย่างไร้เยื่อใย" เรนตอบกลับเสียงเรียบ เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สลัดความรู้สึกผิดและภาพความทรงจำอันเลือนรางของเพื่อนร่วมทีมในอดีตที่เคยสูญเสียออกไปจากหัวใจ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาจมปลักกับอดีต ความตายกำลังหายใจรดต้นคอพวกเขาอยู่ ชายหนุ่มหันกลับมามองเอลฟ์สาวข้างกาย แววตาของเขาฉายความเด็ดเดี่ยวและอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย "ลูมิน่า เก็บของที่จำเป็นที่สุด... เราไม่มีเวลามานั่งเศร้าหรือตื่นตระหนกแล้ว" "เข้าใจแล้วครับ!" ลูมิน่าพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ความอ่อนโยนในแววตาก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น นางก้าวฉับๆ ไปหยิบสัมภาระและตรวจเช็คอาวุธของตนเองอย่างคล่องแคล่ว เคมีและความเข้าใจอันเงียบงันระหว่างทั้งสองคนก่อตัวขึ้นอย่างเหนียวแน่นผ่านวิกฤตครั้งนี้ เรนหันกลับไปมองหน้าต่างระบบอีกครั้ง นิ้วเรียวกดเปิดแผนที่สามมิติของเขตอาเคเดียขึ้นมาเพื่อหาเส้นทางหลบหนีที่เร็วที่สุด ทว่า สิ่งที่ปรากฏบนแผนที่กลับทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด จุดสีแดงนับร้อยกำลังเคลื่อนตัวออกจากเขตรอยต่อของมิติ มุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขาอยู่ราวกับฝูงแมงเม่าบินเข้ากองไฟ ไม่ใช่แค่ระบบกำลังรีเซ็ตพื้นที่... แต่มี 'บางสิ่ง' กำลังใช้กระบวนการนี้ในการไล่ล่าพวกเขา หน้าต่างระบบแจ้งเตือนอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีทองที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความโกลาหล [ตรวจพบผู้บุกรุกนอกเหนือจากเงื่อนไขระบบ: 'เงาสะท้อนแห่งอดีต' กำลังเข้าใกล้เป้าหมายในระยะ 500 เมตร] [คำเตือน: หลีกเลี่ยงการปะทะ หรือค้นหาจุดเชื่อมต่อลับเพื่อขัดขวางกระบวนการรีเซ็ต ก่อนที่เวลาจะหมดลง] เรนหรี่ตาลงมองตัวเลขถอยหลังที่ลดลงเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังสะเทือนขึ้นจากพื้นดินด้านนอก เสียงคำรามต่ำๆ ของสิ่งมีชีวิตที่ไม่น่าจะมีอยู่จริงในยุคสมัยนี้กำลังดังใกล้เข้ามาทุกที... และในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักที่ปิดสนิทก็ถูกกระแทกด้วยพลังงานมหาศาลจนบานไม้แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อย่างอบอุ่นเสมอนะครับ