ชัยชนะด้วยสมองไม่ใช่กำลัง

"สามวินาทีสุดท้าย... ปล่อย!" เสียงคำรามต่ำอย่างเยือกเย็นของเรนดังก้องขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาผีสิง ทว่ามันไม่ใช่เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนก หากแต่เป็นสัญญาณแห่งความตายที่ถูกคำนวณเอาไว้หยดสุดท้ายอย่างแม่นยำรา과เครื่องจักรกลชั้นยอด เบื้องหน้าของพวกเขาคือ กิลด์ 'อวาลอน' กิลด์ใหญ่อันดับต้นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ที่ยกพลมานับร้อยชีวิตเพื่อปิดฉากผู้เล่นอิสระอย่างเรนและลูมิน่าให้สิ้นซาก พวกมันมั่นใจในพลัง ตัวเลขยศ และจำนวนที่เหนือกว่าจนหลงลืมไปว่า ในสนามรบแห่งนี้ ภูมิประเทศและกฎเกณฑ์ของระบบเวทมนตร์โบราณคือนักล่าที่แท้จริง *ตูมมมม!* แผ่นดินใต้เท้าของกองทัพอวาลอนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงระเบิดจากศิลามานาอัดประจุที่เรนฝังลวดลายอาคมไว้ล่วงหน้าถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนทำงานประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบเสมือนดั่งโดมิโน่ ป้อมปราการหินยักษ์ที่พวกมันใช้เป็นจุดยุทธศาสตร์พังทลายลงมาทับถมร่างของผู้เล่นแนวหน้าจนส่งเสียงกรีดร้องระงม ระบบแจ้งเตือนค่าความเสียหายสีแดงฉานพุ่งทะยานขึ้นฟ้าจนแสบตา ลูมิน่าในชุดเกราะหนังสีเงินยวงสะท้อนแสงจันทร์ หันมามองชายหนุ่มข้างกายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง แม้ในยามวิกฤตที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม เรนยังคงยืนนิ่งสงบ แววตาสสีนิลภายใต้ฮู้ดคลุมศีรษะสะท้อนภาพความโกลาหลเบื้องหน้าโดยไม่มีแม้แต่รอยกระเพื่อมของความกลัว เขาไม่ได้ใช้กำลังเข้าหักหาญ แต่เขาใช้ 'สมอง' และ 'ความเข้าใจกลไกของโลกใบนี้' ในการบดขยี้กองทัพที่ใหญ่กว่านับร้อยเท่า "ถอยร่นรูปขบวนเป็นแนวทแยงมุมสิบห้าองศา! อย่าให้พวกมันตั้งตัวได้เด็ดขาด ลูมิน่า ทางซ้ายมือปล่อยศรเวทมนตร์ขัดขวางหน่วยจู่โจมระยะประชิดของพวกมันซะ" เรนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "รับทราบค่ะ... เอ๊ย รับทราบครับ!" ลูมิน่าสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นเคยก่อนจะรีบปรับเสียงตามที่ตกลงกันไว้ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนมุมปากของเอลฟ์สาว เธอดีดตัวพุ่งทะยานออกไปราวกับสายลม พลังเวทธาตุลมบริสุทธิ์รวมตัวกันที่ปลายนิ้วก่อนจะซัดออกไปเป็นพายุหมุนขนาดย่อม กวาดล้างแนวหน้าของกิลด์อวาลอนให้กระเด็นกระดอนออกจากเส้นทางรุกรานในพริบตา ความพ่ายแพ้ของกิลด์ใหญ่มันช่างน่าสมเพชในสายตาของเรน พวกมันพึ่งพาแต่สเตตัส เลเวล และอุปกรณ์ราคาแพง จนหลงลืมแก่นแท้ของการต่อสู้ทางยุทธวิธี เมื่อเจอภูมิประเทศที่ถูกดัดแปลงด้วยกับดักตรรกะเวทมนตร์และแผนลวงจิตวิทยา กองทัพนับร้อยจึงกลายเป็นเพียงฝูงแกะที่เดินเข้าสู่โรงเชือดอย่างพร้อมเพรียง หัวหน้ากิลด์อวาลอน ซึ่งเป็นผู้เล่นระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์ กัดฟันกรวดจนเลือดกลบปากด้วยความแค้น ขณะที่เขานอนพะงาบๆ อยู่ใต้ซากหิน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อว่าตนเองจะพ่ายแพ้ให้กับไอ้สตรีมเมอร์โนเนมหรือผู้เล่นไร้ชื่อเสียงคนหนึ่งได้ "แก... แกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้จุดอ่อนของโครงสร้างมานาเขตนี้ได้!" เสียงแหบพร่าเค้นถามออกมาอย่างยากลำบาก เรนก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าชายผู้พ่ายแพ้ เงาของเขาทอดทับร่างนั้นมิดชิด ชายหนุ่มก้มมองลงไปด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ปมในอดีตที่เขาเคยสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปเพราะความประมาทเลินเล่อและพละกำลังที่ไร้ซึ่งการวางแผนผุดวาบขึ้นมาในหัว แต่มันไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง กลับกัน... มันหล่อหลอมให้เขากลายเป็นผู้เล่นที่ไร้ความปรานีต่อความโง่เขลา "ฉันไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ..." เรนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ "ฉันก็แค่คนที่ไม่อยากตายซ้ำสอง... ในโลกที่แม้แต่ความตายยังไร้ความหมายแห่งนี้ก็เท่านั้น" สิ้นคำพูดของเรน ร่างของหัวหน้ากิลด์อวาลอนก็สลายกลายเป็นละอองแสงสีขาว ปิดฉากสงครามขนาดย่อมที่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์เซิร์ฟเวอร์ว่าเป็นการพลิกเกมที่เหนือชั้นที่สุดอย่างไร้ที่ติ ทว่า ในขณะที่ลูมิน่ากำลังวิ่งเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มโล่งอก บรรยากาศรอบตัวกลับแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ควรจะกระจ่างใส กลับถูกย้อมด้วยสีเลือด ทวีปโบราณที่ควรจะร้างผู้คน กลับมีเสียงก้องกังวานของโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวมาจากมิติเบื้องล่าง ระบบแจ้งเตือนตรงหน้าของเรนไม่ได้ปรากฏเป็นสีเขียวหรือสีทองแห่งชัยชนะ แต่มันกลับกะพริบถี่รัวด้วยตัวหนังสือสีแดงฉานระดับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในระบบเกม [แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบเงา"] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "ประตูมิติแห่งบาปพันปี" ถูกเปิดออกโดยไม่เจตนาจากการใช้กลยุทธ์เกินขีดจำกัดของท่าน] [คำเตือน: สิ่งที่ท่านเพิ่งเอาชนะไปเมื่อครู่ ไม่ใช่ผู้เล่นจากกิลด์อวาลอนตัวจริง... แต่เป็นเพียง "เงาสะท้อน" ที่ถูกควบคุมโดยบอสลับแห่งจุดจบโลก] เรนชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เขารีบหันกลับไปมองซากปรักหักพังที่เพิ่งระเบิดไปเมื่อครู่ ร่างของศัตรูที่ควรจะสลายหายไป กลับรวมตัวกันใหม่กลายเป็นอสูรกายสีดำสนิทนับพันตัวที่ไร้ใบหน้า และตรงใจกลางกองอสูรนั้น... ดวงตาสสีแดงฉานนับร้อยคู่กำลังลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเรนและลูมิน่า *“ยินดีต้อนรับสู่เกมจริง... หมากตัวน้อยของข้า”* --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันเสมอนะครับ **- ลอร์ดออฟดาร์กเนส -**