รอยร้าวในกำแพงมิติ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและเศษซากเวทมนตร์ที่ระเหยกลายเป็นไอ คละคลุ้งหนาแน่นจนแสบจมูก เรนกวาดสายตาคมกริบมองลอดผ่านซากเสาหินแกรนิตโบราณที่หักโค่น เบื้องหน้าของเขามีความผิดปกติของปริภูมิอากาศที่บิดเบี้ยวราวกับกระจกแตกร้าว แรงดันมานาเข้มข้นจนเกิดเป็นประกายไฟสีม่วงเข้มแลบแปลบปลา vía อยู่กลางอากาศ นั่นไม่ใช่รอยร้าวธรรมดา แต่มันคือ "ประตู" บานมหึมาที่เชื่อมต่อระหว่างโลกใบนี้กับความว่างเปล่าอันไร้ก้นบึ้ง "ระวังตัวด้วยครับ ลูมิน่า" เรนเอ่ยเตือนเสียงต่ำ มือข้างขวากระชับด้ามมีดเวทมนตร์ในมือแน่นจนข้อต่องอนิ้วขึ้นสีขาว แม้สมองส่วนลึกจะกำลังคำนวณอัตราความเสี่ยงและพลังงานมานาที่เหลืออยู่ในระบบ แต่ดวงตาสีดำสนิทกลับฉายแววระมัดระวังอย่างถึงที่สุด เขาไม่กล้าประมาท แม้แต่น้อย เพราะประสบการณ์ในอดีตสอนเขามาแล้วว่า ความประมาทเพียงชั่วเสี้ยววินาที คือราคาที่ต้องจ่ายด้วยชีวิตของสหายร่วมรบ ข้างกายเขา ลูมิน่ายืนนิ่งราวกับรูปปั้นเอลฟ์สลัก เรือนผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของรอยแยกมิติ ดาบยาวในมือเรียวถูกยกขึ้นตั้งรับโดยสัญชาตญาณ ความทรงจำของเธอยังคงเลือนรางและขาดหายเป็นช่วงๆ แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ในฐานะนักดาบระดับตำนานกลับตื่นตัวเต็มที่ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเหลือบมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนบังลมเบื้องหน้า "เรน... ฉันรู้สึกได้ถึงบางอย่าง" น้ำเสียงของลูมิน่าสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นพลังงานประหลาดที่กำลังส่งเสียงกระซิบอยู่ภายในจิตใจ "มันไม่ใช่สัตว์อสูร... แต่มันเหมือนกับ... เสียงเรียกของใครบางคนที่กำลังรอคอยความช่วยเหลือ" เรนไม่ได้ตอบคำถามทันที เขากำลังวิเคราะห์ข้อมูลที่ระบบป้อนเข้ามาในครรลองสายตา [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบรอยแยกมิติระดับมหภาค (Macro-Rift)] [พิกัด: ซากโบราณสถานแห่งปฐพี ชั้นใต้ดินที่ 4] [สถานะอันตราย: สูงสุด (อันตรายถึงชีวิต)] [คำเตือน: แรงดันมานาภายนอกเกินขีดจำกัดความปลอดภัย แนะนำให้ถอยร่นทันที] ตัวเลขสีแดงฉานกะพริบเตือนรัวเร็วจนน่ารำคาญ แต่เรนกลับหรี่ตาลง เขารู้ดีว่าหากถอยตอนนี้ โลกเวทมนตร์ที่กำลังฟื้นตัวทีละน้อยนี้จะไม่มีวันรอดพ้นจากการล่มสลายรอบสอง รอยร้าวขนาดมหึมาตรงหน้าไม่ใช่แค่ความเสียหายทางกายภาพ แต่มันคือแผลฉกรรจ์ที่ปล่อย "มลพิษแห่งความว่างเปล่า" ออกมากัดกินรากฐานของโลกใบนี้ทีละน้อย ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อครั้งที่เขาสูญเสียเพื่อนร่วมทีมไปต่อหน้าต่อตาผุดวาบขึ้นมาในหัว ความรู้สึกผิดระลอกเก่าซัดสาดเข้ามาในอกอย่างรุนแรงจนลมหายใจสะดุด เรนกัดฟันกรอด ขบกรามแน่นจนสันนูน เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด ไม่ว่าเบื้องหลังรอยแยกนี้จะเป็นอะไรก็ตาม "เราถอยไม่ได้ครับ" เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น "นี่คือต้นตอของปัญหาทั้งหมด หากเราปิดรอยรั่วนี้ไม่ได้ โลกทั้งใบจะกลายเป็นเพียงเศษซากธุลีในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า" เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง รองเท้าบูทหนังส่งเสียงกระทบกับพื้นหินกรวดที่แตกร้าว ท่ามกลางความเงียบงันและแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนบ่า ทั้งสองเดินเข้าไปใกล้รอยแยกมิติขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมองเห็นรายละเอียดภายในนั้นได้อย่างชัดเจน เบื้องหลังกระจกมิติที่แตกร้าว ไม่ใช่ความมืดมิดว่างเปล่าอย่างที่คิด แต่มันคือภาพทิวทัศน์ของมหานครลอยฟ้าที่พังทลาย หอคอยเวทมนตร์นับร้อยพังครืนลงมา ท้องฟ้าเป็นสีเลือด และที่ใจกลางภาพนั้น มีเงาดำมหึมาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างกำลังจ้องมองทะลุกำแพงมิติกลับมายังพวกเขา ดวงตาสีแดงฉานคู่ใหญ่คู่หนึ่งปรากฏขึ้นในความมืดมิดของรอยแยก มันจ้องตรงมาที่เรนราวกับกำลังจดจำใบหน้าของเขาได้ ลูมิน่าอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "นั่นมัน... สายตาแบบนั้น... มันไม่ใช่สัตว์อสูรไร้สติแน่ๆ" เรนหยุดยืนนิ่ง ห่างจากรอยแยกเพียงแค่เอื้อมมือถึง หัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิทไร้ความหวาดกลัว เขาตระหนักได้ทันทีว่าการพบเบาะแสครั้งนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือ "กับดัก" ที่ใครบางคนจงใจวางไว้ต้อนรับพวกเขา ก่อนที่เรนจะทันได้เอ่ยปากสั่งการอะไรเพิ่มเติม พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินและฝุ่นละอองลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะท้อนออกมาจากรอยแยกมิติ ราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากห้วงมิติอื่น และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่เรนไม่เคยพบเจอมาก่อน ก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของเขา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบที่ดังสนั่นก้องอยู่ในโสตประสาท [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบรอยแยกมิติเชื่อมโยงกับ "หอคอยแห่งการล่มสลาย"] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้ทำลายล้างจากฟากฟ้า" ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไขพิเศษ: คุณเหลือเวลาอีกเพียง 3 นาที ก่อนที่ประตูมิติจะเปิดออกอย่างสมบูรณ์ และการต่อสู้ครั้งสุดท้ายจะเริ่มต้นขึ้น...] ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานนี้ด้วยกันเสมอนะครับ