รวบรวมสมาชิกทีม

กลิ่นอายอับชื้นของสนิมเหล็กและเศษซากเวทมนตร์โบราณที่อบอวลอยู่ภายในห้องโถงใต้ดินเขตตะวันตกของมหานครแห่งกาลเวลา ไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกระคายเคืองแม้แต่น้อย สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของชายหนุ่มในเวลานี้ คือหน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าเข้มที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานกำลังกระพริบเตือนด้วยจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ *02:45... 02:44... 02:43...* "เวลาเหลือน้อยกว่าที่เราคำนวณไว้เบื้องต้นเกือบสิบเปอร์เซ็นต์ครับ ลูมิน่า" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตาสสีนิลกลับฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณที่เต็มไปด้วยแผนผังกลไกเวทมนตร์เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เพื่อเรียกสมาธิท่ามกลางความกดดันรอบตัว ลูมิน่าซึ่งยืนพิงเสาหินแกรนิตอยู่ไม่ไกล กอดอกและหลับตาลงชั่วขณะเพื่อสัมผัสคลื่นพลังงานที่แผ่ซ่านมาจากรอยแยกมิติเบื้องบน เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองจากผลึกมานา เธอปรือตาขึ้นพร้อมกับส่ายศีรษะเบาๆ แววตาของหญิงสาวเจือความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "คลื่นความผันผวนจาก 'หอคอยแห่งการล่มสลาย' รุนแรงเกินกว่าที่กองกำลังรักษาความการของเมืองนี้จะรับมือไหวค่ะ... เอ๊ย... ไหวครับ" ลูมิน่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามตามความคุ้นเคยเดิม ก่อนจะแก้คำพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่มุมปาก "หากเราไม่มีแนวป้องกันแนวหลังที่แข็งแกร่งพอ การเปิดประตูมิติเพื่อรับมือกับ 'ผู้ทำลายล้างจากฟากฟ้า' จะกลายเป็นการฆ่าตัวตายหมู่ชัดๆ ครับ" เรนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ความผิดพลาดในอดีตสอนให้เขาเรียนรู้ว่า การแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวคือเส้นทางสู่ความพินาศ ในโลกแฟนตาซีที่ระบบทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยตรรกะและเงื่อนไขที่ซับซ้อน การมี "ทีม" ที่สมบูรณ์แบบคือตัวแปรเดียวที่จะทำให้พวกเขารอดชีวิตจากภารกิจระดับ SSS นี้ได้ เป้าหมายของพวกเขาในวันนี้ไม่ใช่การออกไปสู้รบปรบมือกับสัตว์ประหลาด แต่เป็นการ "คัดสรร" บุคลากรที่เหมาะสมที่สุดจากเหล่านักเวทสายสนับสนุนและวิศวกรวิเศษที่หลงเหลืออยู่ในเขตสลัมมานา ปัง! เสียงประตูเหล็กหนาหนักถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ปรากฏร่างของชายหนุ่มร่างยักษ์ในชุดคลุมช่างตีเหล็กที่เต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียม เส้นผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงและกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ บ่งบอกถึงวิถีชีวิตที่ค่อนข้างฉาบฉวย แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือแขนกลจักรกลเวทมนตร์ข้างขวาที่ส่งเสียงเฟืองขยับดัง *คลิกๆ* ตลอดเวลา "ใครวะ! กล้าดียังไงถึงมาขัดจังหวะเวลาซ่อมแซม 'หัวใจจักรกล' ของข้า!" เสียงทุ้มห้วนดังขึ้นพร้อมกับแรงกดดันจากพลังมานาธาตุไฟที่พวยพุ่งออกมาโดยไม่รู้ตัว เรนไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสุขุม ราวกับประเมินราคาสินค้าในตลาด เขาประสานมือไว้ใต้คางก่อนจะเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "การ์เน็ต... อดีตหัวหน้าวิศวกรหลวงแห่งอาณาจักรลอยฟ้า ผู้ถูกถอดAยศเพราะฝ่าฝืนกฎกระทรวงเวทมนตร์ด้วยการสร้าง 'ป้อมปราการอัตโนมัติ' ที่ใช้พลังงานจากแก่นแท้ของโกเลมดิน... ผมพูดถูกไหมครับ" การ์เน็ตชะงักกึก ดวงตาสีเพลิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รังจิตสังหารที่แผ่ออกมาเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความระแวดระวัง "แกเป็นใคร... และรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?" "ผมชื่อเรนครับ และนี่ลูมิน่า" เรนผายมือไปยังเอลฟ์สาวข้างกาย ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบตากับช่างตีเหล็กจอมนอกคอก "เราไม่ได้มาเพื่อจับกุมคุณ แต่เรามาเพื่อมอบโอกาสให้คุณได้ใช้ 'เตาปฏิกรณ์มานาอัดประจุ' ที่คุณแอบซ่อนไว้ใต้พื้นห้องนี้... เพื่อแลกกับการเข้าร่วมปฏิบัติการกู้ซากโลกเวทมนตร์ในฐานะหัวหน้าทีมวิศวกรครับ" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเฟืองแขนกลของการ์เน็ตหยุดทำงานสนิท ชายหนุ่มร่างยักษ์จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความบ้าคลั่งกับความเป็นไปได้ "เด็กน้อย... แกไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่แกกำลังดึงขึ้นมาจากรอยแยกนั่นมันคืออะไร..." การ์เน็ตแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและรอยแผลเป็นที่กระตุกตามแรงอารมณ์ "นั่นมันหายนะชัดๆ ทำไมข้าต้องเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงกับภารกิจที่ไม่มีทางชนะด้วย?" "เพราะถ้าคุณปฏิเสธ โลกที่คุณใช้ซ่อนตัวและดื่มเหล้าเคล้าคราบน้ำมันแห่งนี้ จะกลายเป็นฝุ่นผงภายในเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงข้างหน้าครับ" ลูมิน่าก้าวเท้าออกไปข้างหน้า น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว แววตาคู่นั้นสะท้อนความจริงจังที่ทำให้อากาศรอบตัวเย็นเยียบลง "และที่สำคัญที่สุด... คุณเบื่อหน่ายกับการเป็นแค่ช่างตกอับที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดแล้วไม่ใช่หรือครับ... เอ่อ... ไม่ใช่หรือคะ... เอ่อ... ไม่ใช่หรือครับ!" เอลฟ์สาวรีบแก้คำลงท้ายอย่างลนลานเมื่อเผลอหลุดสำนวนเดิมออกมาอีกครั้ง จนเรนต้องแอบอมยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู การ์เน็ตมองหน้าลูมิน่าสลับกับเรน ก่อนที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำจะหลุดออกมาจากลำคอของช่างตีเหล็กจอมพยศ "ให้ตายเถอะ... สายตาของพวกแกนี่มันน่าหงุดหงิดชะมัด!" เขายกแขนกลขึ้นตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนฝุ่นตลบ "ก็ได้! ถ้าพวกแกกล้าพอที่จะพาข้าไปถึงหอคอยนั่น ข้าจะจัดเตรียมระบบป้องกันทั้งหมดให้พวกแกเอง แต่บอกไว้ก่อนนะ... ถ้าเครื่องจักรของข้าพัง ข้าจะเอาประแจเวทนี่ฟาดหัวพวกแกเป็นคนแรก!" *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ยืนยันการเข้าร่วมทีมของ "การ์เน็ต" (ระดับความภักดี: 65% - สภาพจิตใจ: พร้อมรบ)] [จำนวนสมาชิกในทีมปัจจุบัน: 2 / 5 คน] [เวลาที่เหลือ: 01:50... 01:49...] เรนพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ "ยินดีต้อนรับสู่ทีมครับ การ์เน็ต" ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะได้หารือถึงขั้นตอนต่อไป เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมนักเวทสีขาวสะอาดตาที่เปรอะเปื้อนคราบเขม่าดิน หญิงสาวเรือนผมสีฟ้าครามยาวสลวยกำลังประคองไม้เท้าคทาเวทที่ร้าวเป็นทางยาว เธอล้มลงคุกเข่าหอบหายใจอยู่ตรงหน้าประตูก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเรนด้วยแววตาตื่นตระหนก "คุณ... คุณคือคนที่ส่งสัญญาณเตือนผ่านเครือข่ายมานาสากลใช่ไหมคะ?" เสียงของเธอนุ่มนวลแต่สั่นเครือ "ฉัน... เมอร์ลิน... นักเวทสายสนับสนุนจากสถาบันวิจัยเวทมนตร์โบราณ... ฉันสัมผัสได้ถึง... บางสิ่งที่น่ากลัวกำลังตื่นขึ้น..." เรนก้มมองหญิงสาวผู้มาใหม่ ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่ออ่านข้อมูลทางเทคนิคที่ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเธอผ่านเนตรวิเคราะห์ "เมอร์ลิน นักเวทผู้เชี่ยวชาญคาถาอาคมฟื้นฟูและสร้างบาตรป้องกันระดับสูง..." เรนพึมพำเบาๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปเบื้องหน้าเพื่อฉุดรั้งร่างที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นให้ลุกขึ้นยืน "ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณเมอร์ลิน ทีมของเรากำลังขาดนักเวทสนับสนุนฝีมือดีพอดี" เมอร์ลินรับน้ำใจนั้นและลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เธอกำลังจะกล่าวขอบคุณ แต่จู่ๆ หน้าต่างระบบทั้งหมดทั่วทั้งห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน! ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงกริ่งเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งมหานคร แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเศษหินร่วงหล่นจากเพดาน *00:00* *ติ๊ง! [แจ้งเตือนระดับวิกฤตสูงสุด: รอยแยกมิติ "หอคอยแห่งการล่มสลาย" เปิดออกอย่างสมบูรณ์แล้ว]* [*เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: บอสระดับตำนาน "ราชันย์มังกรโลหิตผู้หลับใหล" ตื่นจากการหลับใหล และกำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งพิกัดปัจจุบันของคุณ...]* การ์เน็ตหน้าซีดเผือด เมอร์ลินกรีดร้องเบาๆ ด้วยความหวาดกลัว ขณะที่ลูมิน่าชักดาบออกจากฝักด้วยสัญชาตญาณ ทว่า เรนกลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปสบตากับสมาชิกทุกคนในทีมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม "ทุกคนครับ..." เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มั่นคงกังวานราวกับประกาศิต "เตรียมอาวุธและตั้งรับให้ดี... การต่อสู้เพื่อทวงคืนอนาคตของพวกเรา... เริ่มต้น ณ บัดนี้ครับ" --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครด้วยกันนะครับ