กับดักของกิลด์เหล็กกล้า

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเลือดแห้งกรังคละคลุ้งอยู่ในซากปรักหักพังของวิหารโบราณ เรนกวาดสายตาคมกริบมองลอดผ่านซอกเสาหินที่แตกหัก เบื้องหน้าของเขาคือพื้นที่โล่งกว้าง ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้ราวกับลานประลองโดยฝีมือของมนุษย์ ไม่ใช่กาลเวลา "พวกมันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้สามนาทีสิบสองวินาทีนะครับ ลูมิน่า" เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากของชายหนุ่ม มือเรียวยาวขยับแว่นตากรอบเงินที่สะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างระบบอินเทอร์เฟซ ข้อมูลตัวเลขและแผนผังภูมิประเทศนับร้อยชุดไหลวนอยู่ในหัวของเขาอย่างเป็นระเบียบ เรนไม่เคยปล่อยให้รายละเอียดใดหลุดรอดจากสายตา แม้แต่ทิศทางของกระแสลมที่พัดผ่านซากปรักหักพังเหล่านี้ ก็ถูกนำมาคำนวณเป็นความน่าจะเป็นในการเคลื่อนไหว ข้างกายเขา เอลฟ์สาวผมบลอนด์เงินนามว่าลูมิน่าพยักหน้ารับอย่างเงียบเชียบ ดาบสั้นในมือของเธอถูกกระชับแน่น แม้ความทรงจำในอดีตจะเลือนหายไปจนสิ้น แต่สัญชาตญาณการต่อสู้และสัมผัสรับรู้ถึงจิตสังหารยังคงเฉียบคม ดวงตาสีมรกตคู่นั้นกวาดมองไปยังเงาร่างหลายสายที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดรอบลานประลอง "หกคน... ไม่สิ เจ็ดคนครับ" ลูมิน่าเอ่ยเสียงเบา ดวงตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มร่างใหญ่ที่เดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้น สวมชุดเกราะเหล็กกล้าหนาหนักที่ส่งเสียงกระทบกันก้องกังวาน "กิลด์เหล็กกล้า... พวกมันคือผู้เล่นแถวหน้าของเซิร์ฟเวอร์ตะวันออกสินะคะ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ความคุ้นเคยมันพาไป..." เอลฟ์สาวชะงักเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามที่ไม่คุ้นชิน เรนยกมือขึ้นห้ามปรามด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ไม่เป็นไรครับ ปรับตัวทีละนิดก็พอ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและผ่อนคลาย ซึ่งขัดแย้งกับสถานการณ์ตึงเครียดเบื้องหน้าโดยสิ้นเชิง "และใช่ครับ พวกมันคือแนวหน้าของกิลด์เหล็กกล้า กิลด์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการกวาดล้างผู้เล่นอิสระและยึดครองทรัพยากรแต่เพียงผู้เดียว" "ไงวะ เจ้าหนูหน้าจืดกับเอลฟ์ตกอับ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นจาก 'บารอน' หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนของกิลด์เหล็กกล้า ร่างใหญ่โตในชุดเกราะเหล็กหนาเดินเข้ามาหยุดอยู่ห่างออกไปราวสิบเมตร ดาบใหญ่สองมือพาดอยู่บนบ่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน "พวกแกสินะที่บังอาจเข้ามาเก็บกวาดไอเทมในเขตอิทธิพลของเรา รู้ไหมว่าที่นี่เป็นเขตหวงห้ามของกิลด์เรา?" เรนไม่222ขยับเขยื้อnเคลื่อนไหว เขายังคงยืนพิงเสาหินอย่างสบายๆ ราวกับกำลังชมละครสัตว์ มากกว่าจะเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้เล่นระดับสูงที่พร้อมจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ "เขตหวงห้าม?" เรนทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเฉียบคม "ถ้าผมจำไม่ผิด ซากปรักหักพังแห่งนี้เป็นพื้นที่สาธารณะตามระบบพันธกิจของเกม ไม่มีกฎข้อไหนระบุว่ากิลด์เหล็กกล้าของคุณมีสิทธิ์ขาดเหนือดินแดนรกร้างแห่งนี้ เว้นเสียแต่ว่าพวกคุณจะใช้อำนาจอันธพาลเข้าข่มเหงผู้อื่น ซึ่งก็น่าจะเป็นเรื่องปกติของพวกคุณอยู่แล้วสินะครับ" รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของบารอนแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่เหยื่อตัวน้อยกล้าต่อปากต่อคำ "ปากดีนักนะไอ้สวะ! แกคิดว่ามีดีอะไรถึงกล้ามาต่อรองกับกิลด์เหล็กกล้า? คิดว่าการแต่งตัวแปลกๆ กับใช้ไอเทมกระจอกๆ จะทำให้พวกแกเป็นเซียนรึไง!" บารอนส่งสัญญาณมือชั่วพริบตา ลูกน้องอีกหกคนที่ซุ่มอยู่บนซากกำแพงด้านบนก็ขยับตัวพร้อมกัน ธนูเวทมนตร์และเวทมนตร์ธาตุไฟถูกร่ายขึ้นจนเกิดแสงเรืองรองล้อมรอบวงเวศน์ พวกมันปิดตายทุกเส้นทางถอยหนีอย่างไร้ช่องโหว่ นี่คือ "กับดักของกิลด์เหล็กกล้า" ที่วางแผนไว้ล่วงหน้าเพื่อต้อนรับผู้บุกรุก บารอนมั่นใจว่าเหยื่อทั้งสองจะต้องตื่นตระหนกและคุกเข่าขอชีวิต ทว่า... เรนกลับถอนหายใจออกมาเบาๆ "สามวินาที..." ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ "อะไรนะ แกพึมพำอะไรวะ!" บารอนคำรามด้วยความหงุดหงิด "ผมกำลังพูดถึงเวลาที่พวกคุณใช้ในการล้อมวงต่างหากครับ" เรนเงยหน้าขึ้น แววตาหลังกรอบแว่นเปล่งประกายความเยือกเย็นอย่างน่าขนลุก "พวกคุณคิดว่านี่คือการซุ่มโจมตีที่สมบูรณ์แบบ แต่ในมุมมองของนักวางกลยุทธ์แล้ว ช่องว่างระหว่างแนวป้องกันของพวกคุณกว้างถึงสี่เมตรครึ่ง และนั่น... คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุด" สิ้นคำพูดของเรน พื้นดินใต้เท้าของกลุ่มกิลด์เหล็กกล้าก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย รอยแตករ้าวสีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นเป็นตาข่ายภายใต้เศษซากหักพัง มันคือกับดักเวทมนตร์ที่เรนและลูมิน่าช่วยกันติดตั้งและปรับแต่งเอาไว้ตั้งแต่ก่อนที่พวกมันจะมาถึง! "ลูมิน่า ตอนนี้ครับ!" เอลฟ์สาวไม่รอช้า ร่างบางพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วดุจสายลม ดาบสั้นในมือวาดลวดลายประกายแสงสีเงินตัดผ่านอากาศอย่างไร้เสียง เธอไม่ได้พุ่งเข้าใส่บารอน แต่เป้าหมายคือผู้ใช้เวทมนตร์ที่ยืนอยู่บนกำแพงสูงเพื่อตัดวงจรการร่ายเวท "บ้าน่า! มันรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่!" หนึ่งในสมาชิกกิลด์เหล็กกล้าตะโกนด้วยความตกใจ พยายามยกโล่ขึ้นป้องกัน แต่ทว่าจังหวะการเคลื่อนไหวของพวกมันกลับติดขัดอย่างประหลาด แรงโน้มถ่วงในบริเวณนั้นเพิ่มสูงขึ้นกะทันหันราวกับมีภูเขาทั้งลูกมากกดทับ "นี่คือผลลัพธ์ของการไม่ตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบตัวให้ดีก่อนจะลงมือนะครับ" เรนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ มือขวาหยิบไอเทมทรงกระบอกแปลกประหลาดขึ้นมาหมุนเล่น "ในโลกนี้ ไม่มีหรอกครับความได้เปรียบโดยกำเนิด มีเพียงแค่ใครเตรียมตัวมาดีกว่ากันเท่านั้น" บารอนคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว พยายามฝืนแรงโน้มถ่วงพุ่งเข้าหาเรนด้วยดาบยักษ์ "ไอ้หนู! แกตาย!" เรนมองดาบที่กำลังฟาดลงมาอย่างไม่สะท้านสะเทือน เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ *คลิก!* แสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นจากพื้นเบื้องล่างของบารอน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นโสตประสาทของทุกคนในบริเวณนั้นอย่างชัดเจน [ระบบตรวจพบการเปิดใช้งาน: กับดักระเบิดเพลิงสะสมพลังงานระดับสูง] [คำเตือน: ผู้เล่น "บารอน" และสมาชิกกิลด์เหล็กกล้าอยู่ในรัศมีทำลายล้าง 100%] ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เปลวเพลิงสีฟ้าจะระเบิดออกกลืนกินทุกสิ่ง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากความมืดหลังม่านหมอก พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ เงาร่างนั้นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างเรนและบารอน พร้อมกับกระบี่ในมือที่สะท้อนแสงจันทร์อย่างไร้ความปรานี และเอื้อnเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของเรนสะดุดกะทันหัน— "เกมสนุกแค่นี้... พอแค่นี้ก่อนดีไหมครับ คุณนักวางกลยุทธ์ผู้ไร้เงา" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเคียงข้างไปกับตัวละครของเราในทุกๆ ย่างก้าวเสมอนะครับ --- *ลอร์ดออฟดาร์กเนส*