ความลับใต้ซากปรักหักพัง

เสียงรองเท้าบูทหนังของเรนกระทบกับพื้นหินปูนที่ผุกร่อน ก้องกังวานเป็นจังหวะสม่ำเสมอในความเงียบสงัดเบื้องล่าง ความมืดมิดของซากปรักหักพังชั้นใต้ดินระดับสามถูกขับเน้นให้ลึกลงไปอีกด้วยแสงเรืองสีฟ้าอ่อนจากคริสตัลเวทมนตร์ขนาดเท่ากำปั้นในมือของลูมิน่า บรรยากาศรอบกายอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของกาลเวลา ฝุ่นผงโบราณ และกลิ่นอับชื้นที่สะสมมานานนับพันปี "ระวังด้วยนะครับ ลูมิน่า โครงสร้างหินด้านซ้ายเริ่มร้าวจากการกัดเซาะของมานาส่วนเกิน ถ้าเราก้าวพลาด น้ำหนักตัวอาจทำให้เพดานตรงนี้พังลงมาทับเราได้" เรนเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตาสสีนิลกลับกวาดมองคานหินรับน้ำหนักด้านบนอย่างละเอียดถี่ถ้วน สมองของเขากำลังประมวลผลคำนวณความหนาแน่นของหินและแรงดันอากาศรอบตัวราวกับเครื่องจักรกลเวทมนตร์ ลูมิน่าพยักหน้ารับเบาๆ ดวงตาเรียวรีสีมรกตของเอลฟ์สาวกวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง ปลายดาบยาวในมือขวาแตะพื้นอย่างแผ่วเบาเพื่อช่วยในการทรงตัว เธอก้าวเท้าตามหลังเรนในระยะห่างที่พอเหมาะ เคมีและการประสานงานระหว่างทั้งคู่ถูกขัดเกลาจนแทบไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ เพิ่มเติมในยามคับขัน "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ... เอ้ย... ผมหมายถึง ผมระวังอยู่ครับ เรน" ลูมิน่าเผลออุทานด้วยความคุ้นชินเก่าก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ พร้อมกับส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ เรนชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาหันกลับไปมองสหายร่วมทางที่สูญเสียความทรงจำด้วยแววตาที่อ่อนลงชั่วพริบตา ความรู้สึกผิดลึกๆ ในอกจากการที่เขาไม่สามารถปกป้องเพื่อนร่วมทีมในโลกเก่าได้ยังคงตามหลอกหลอน แต่ภาพของลูมิน่าในยามนี้กลับกลายเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจที่คอยดึงสติเขาให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน "ไม่เป็นไรครับ ค่อยๆ ปรับตัวไป... พวกเรายังมีเวลาอีกมากในการทวงคืนความทรงจำของคุณ" เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและจริงใจ ซึ่งช่วยบรรเทาความตึงเครียดในใจของหญิงสาวลงได้ทันตาเห็น เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งคู่คือบานประตูหินขนาดมหึมา สลักลวดลายวงแหวนเวทมนตร์โบราณที่ซับซ้อนเกินกว่าเทคโนโลยีของโลกเวทมนตร์ยุคปัจจุบันจะสร้างขึ้นได้ วงแหวนเหล่านั้นไม่ได้เปล่งแสง แต่มันกลับดูดกลืนแสงรอบข้างเข้าไปจนเกิดเป็นเงาดำมืดที่น่าสะพรึงกลัว เรนก้าวเข้าไปใกล้บานประตู นิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสลงบนร่องสลักลึกที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในโสประสาท [ตรวจพบรหัสพันธุกรรมและคลื่นสมองที่ตรงกับระบบหลัก... บูรณาการสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบสำรองสำเร็จ] [กำลังเปิดใช้งานไฟล์เก็บถาวร: 'โครงการปฐมบทแห่งสัจจะ (Genesis Protocol)'] *ครืนนนนน—!* ประตูหินยักษ์ส่งเสียงคำรามต่ำ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นห้องโถงลับขนาดใหญ่ที่ซ่อนเร้นจากสายตาของโลกภายนอกมาเป็นเวลาช้านาน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเรนและลูมิน่าไม่ใช่สมบัติล้ำค่าหรืออาวุธโบราณอันทรงพลัง แต่มันคือเสาผลึกข้อมูลสีขาวนวลนับร้อยต้นที่เรียงรายเป็นระเบียบ และตรงกลางห้องนั้นมีแท่นประดิษฐานทรงกลมที่กำลังฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดมหึมา ภาพโฮโลแกรมนั้นแสดงให้เห็นแผนผังของดาว The Realm of Magic นี้ในมุมมองจากอวกาศ แต่สิ่งที่ทำให้เรนต้องหยุดหายใจคือ "เส้นสายพลังงานสีดำ" ที่ชอนไชกัดกินแกนกลางของดาวเคราะห์ราวกับมะเร็งร้าย "นี่มัน... ไม่ใช่โลกเวทมนตร์ตามธรรมชาติ" เรนพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลัง ลูมิน่ารีบก้าวเข้ามาเคียงข้าง ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างด้วยความตก ตะลึงเมื่อมองเห็นภาพตรงหน้า "เรนคะ... นั่นมันรอยแยกอะไรน่ะ ทำไมมันถึงดูเหมือน... เหมือนระบบโค้ดที่กำลังถูกเขียนทับล่ะ?" "ถูกต้องครับ ลูมิน่า" เรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองอันเฉียบคมของเซียนกลยุทธ์เริ่มปะติดปะต่อชิ้นส่วนปริศนาเข้าด้วยกัน "โลกใบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้าหรือเทพเจ้าแห่งเวทมนตร์ตามตำนานปรัมปรา... แต่มันคือ 'เซิร์ฟเวอร์จำลองขนาดใหญ่' ที่ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์จากโลกเดิมของผม เพื่อทดลองใช้เวทมนตร์เป็นแหล่งพลังงานทดแทน" ข้อมูลชุดแรกที่ไหลทะลักเข้าสู่สมองของเรนผ่านทางแท่นประดิษฐาน ทำให้เขาตระหนักถึงความจริงอันโหดร้าย โลกที่เขากำลังยืนอยู่ การต่อสู้ ระบบเลเวล สกิล และภารกิจทั้งหมด ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรมการทดลองเพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติก่อนที่โลกเก่าจะล่มสลาย ทว่า ขณะที่เรนกำลังวิเคราะห์ข้อมูลรหัสต้นกำเนิดเหล่านั้นด้วยความตื่นตะลึง แสงเรืองรองสีขาวของเสาผลึกข้อมูลรอบห้องก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างกะทันหัน! เสียงเตือนภัยระดับวิกฤตดังระรัวจนแก้วหูแทบแตก ระบบไม่ได้รายงานสถานะภารกิจปกติอีกต่อไป แต่หน้าต่างสีแดงฉานนับสิบบานปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเรนสะดุดกะทันหัน [คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงโดยผู้บุกรุกภายนอก] [ระบบป้องกันอัตโนมัติ 'โปรโตคอลการกวาดล้าง' เริ่มทำงาน] [เป้าหมาย: กำจัดสิ่งมีชีวิตทั้งหมดภายในรัศมี 10 กิโลเมตรเพื่อรักษาความลับของโครงการ] ...และเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงนับร้อยก้าวก็กำลังดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากความมืดมิดเบื้องล่างของห้องโถงนั้นเอง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเคียงข้างไปกับตัวละครของเราในทุกๆ ย่างก้าวเสมอนะครับ