คำเตือนจากศัตรูในเงา

เสียงของเฟืองจักรกลขนาดจิ๋วที่ขบกันด้วยความเร็วหมื่นรอบต่อวินาทีดังระรัวอยู่ภายในห้องพักส่วนตัว แสงสีฟ้าครามจากหน้าจอโฮโลแกรมสะท้อนลงบนแว่นตาเลนส์เดี่ยวของรินทร์ ดวงตาของเด็กหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อโฟกัสกับวงจรเวทมนตร์ระดับซับซ้อนที่กำลังถูกถอดรหัส นิ้วมือเรียวยาวขยับคีบแผ่นแร่มานาด้วยความระมัดระวังสูงสุด ทุกย่างก้าวของการคำนวณในหัวของเขาถูกขับเคลื่อนด้วยความกดดันจากระบบที่ยังคงนับถอยหลังในเสี้ยวสมอง *[ แจ้งเตือนระบบ: เวลาที่เหลือในการระงับภาวะวิกฤต - 0 นาที 42วินาที ]* "ให้ตายสิ... คำนวณพลาดไปศูนย์จุดศูนย์สามเปอร์เซ็นต์โครงสร้างก็จะดีดตัวทันทีสินะครับ" รินทร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะที่เหงื่อเม็ดโตไหลซึมลงมาตามกรอบหน้า เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะตวัดปลายปากกาเวทมนตร์ลงบนแผ่นศิลาจารึกเพื่อเขียนสมการแก้ทางครั้งสุดท้าย ปลายปากกาเปล่งแสงวาบสีทองคำขาวพร้อมกับเสียง *คลิก* ที่ดังสนั่นก้องกังวานในห้วงมิติภายในจิตสำนึก แรงกดดันมหาศาลที่กดทับแผ่นอกคลายตัวลงราวกับปาฏิหาริย์ *[ ภารกิจลับระดับ SSS - "ผู้พิทักษ์ประตูแห่งความวิบัติ" สำเร็จลุล่วง ]* *[ ท่านได้รับ: แต้มการดัดแปลงเวทมนตร์ +5,000, สิทธิ์ในการเข้าถึงคลังข้อมูลต้องห้ามชั้นที่ 3, และปลดล็อกสถานะ: "ผู้เข้าใจกลไกโบราณ" ]* รินทร์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งอย่างหมดแรง การใช้สมาธิระดับสูงติดต่อกันเกือบสิบนาทีทำให้สมองของเขาล้าจนแทบระเบิด แต่ก่อนที่เขาจะได้พักสายตา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ—หนักแน่นและไร้ซึ่งความลังเล ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่มีเหตุผลอื่นใดเลยที่ผู้มาเยือนจะเป็นใครอื่น นอกจากอาจารย์สาวผู้คุมกฎแห่งหอคอยเวทมนตร์ รินทร์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทีระแวดระวัง ทว่าเมื่อบานไม้เปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่เรือนร่างระหงในชุดคลุมสีเข้มของอาจารย์เซเลสเต้ กลับเป็นความว่างเปล่า... และซองจดหมายสีดำสนิทที่วางอยู่บนพื้นหน้าห้อง คิ้วของเด็กหนุ่มขมวดเข้าหากันทันที เขาไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้มาเยือนเลยแม้แต่น้อย ระบบป้องกันเวทมนตร์รอบห้องพักของเขาก็ไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ ทั้งสิ้น แสดงว่าผู้ที่นำจดหมายมาส่งต้องมีระดับพลังเวทที่สูงส่งจนน่ากลัว หรือไม่ก็... เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการบิดเบือนมิติ รินทร์ก้มลงหยิบซองจดหมายขึ้นมาสัมผัส เนื้อกระดาษเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง และเมื่อพลิกดูด้านหลัง ปรากฏว่ามันว่างเปล่า ไม่มีตราประทับ ไม่มีชื่อผู้ส่ง และไม่มีแม้แต่ร่องรอยของเวทมนตร์สะกดรอยตาม "ส่งมาแบบนี้... ตั้งใจจะเล่นสงครามจิตวิทยาหรือครับเนี่ย" รินทร์พึมพำด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเยือกเย็นเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูและเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน แสงจากตะเกียงมานาสาดส่องลงบนซองจดหมาย รินทร์หยิบมีดผ่าตัดเวทมนตร์ขึ้นมาSlicing ผิวซองอย่างเบามือเพื่อป้องกันกับดักเวทมนตร์ที่อาจซ่อนอยู่ ข้างในนั้นมีแผ่นกระดาษ parchment เก่าๆ บรรจุข้อความด้วยลายมือที่เฉียบคมและทรงพลังราวกับถูกกรีดลงไปด้วยใบมีด [ "ถึงเด็กหลังห้องผู้ฉลาดเฉลียว การเล่นกับฟันเฟืองของอดีตไม่ได้ทำให้เจ้าปลอดภัยจากเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามาหรอกนะรินทร์ สิ่งที่เจ้าเพิ่งปิดผนึกไปเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของความจริง จงระวังอาจารย์ผู้เลอโฉมของเจ้าให้ดี เพราะกุญแจดอกที่สามที่นางตามหา... กำลังจะใช้ปลิดชีพเจ้าเป็นคนแรก" ] อ่านจบ รินทร์ก็แค่นجหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่แววตาหลังเลนส์แว่นกลับคมกริบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ข้อมูลในจดหมายฉบับนี้มีรายละเอียดที่เจาะจงเกินกว่าจะเป็นแค่การขู่กรรโชกทั่วไป มันระบุถึงตัวเขา ระบุถึงสิ่งที่เขาเพิ่งทำสำเร็จในห้วงมิติ และที่สำคัญที่สุด... มันพยายามยุยงให้เขาระแวงอาจารย์เซเลสเต้ "ช่างเป็นจดหมายที่พยายามได้ดีทีเดียวครับ..." รินทร์วางกระดาษลงบนโต๊ะพลางใช้นิ้วเคาะเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อประมวลผลความน่าจะเป็น ในขณะที่เขากำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความเป็นไปได้ต่างๆ ประตูหน้าต่างห้องพักของเขาก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายความเย็นยะเยือกที่คุ้นเคยแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว อาจารย์เซเลสเต้ยืนอยู่ตรงนั้น แววตาคู่คมกริบมองตรงมาที่รินทร์ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียดที่รินทร์ไม่เคยเห็นมาก่อน "เก็บจดหมายนั่นซะรินทร์ แล้วตามฉันมา..." เซเลสเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำและจริงจังกว่าทุกครั้ง "เรามีเรื่องต้องคุยกันเกี่ยวกับสิ่งที่คุณเพิ่งปลดล็อกในห้วงมิติ... และเกี่ยวกับตัวตนของคนที่ส่งจดหมายฉบับนั้นมา" รินทร์ชะงักไปเล็กน้อย เขามองหน้าอาจารย์สาวสลับกับซองจดหมายสีดำบนโต๊ะ ก่อนที่รอยยิ้มกวนประสาทจะเป็นเอกลักษณ์จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้... ผมคงไม่ได้นอนแล้วสินะครับ อาจารย์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" มา ณ ที่นี้นะครับ