บทเรียนการต่อสู้ที่ไร้เวทมนตร์

“ถ้าคุณรินทร์ยังก้าวเท้าแบบคนหลงทางอยู่แบบนี้ ผมรับรองได้เลยครับว่าศัตรูที่ซุ่มอยู่ในเงามืดจะเจาะกะโหลกคุณก่อนที่คุณจะทันได้ร่ายเวทมนตร์บทแรกเสียอีก” เสียงเย็นเยียบของอาจารย์เซเลสเต้ดังก้องอยู่ในห้องโถงเก็บอุปกรณ์เวทมนตร์ที่ว่างเปล่า แสงจากตะเกียงเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนเงาของเธอให้ดูสูงตระหง่านและกดดัน รินทร์หอบหายใจถี่ เหงื่อเม็ดเล็กเกาะพราวบนหน้าผาก เสื้อเชิ้ตของเขาเปียกชุ่มจนแนบไปกับแผ่นหลังจากการพยายามหลบหลีกการจู่โจมด้วยมือเปล่าของอาจารย์สาวมานับชั่วโมง “ผมเป็นจอมเวท... ไม่ใช่นักมวยปล้ำนะครับอาจารย์” รินทร์สวนกลับ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นจังหวะตามหลักการไหลเวียนมานาที่เขาเพิ่งสรุปได้จากสมการในหัว “ทำไมผมต้องมาเรียนการต่อสู้ระยะประชิดด้วยครับ ในเมื่อกฎของโรงเรียนเน้นย้ำเรื่องการรักษาระยะห่างเพื่อสร้างวงจรเวทมนตร์” เซเลสเต้ไม่ได้ตอบทันที เธอขยับกายเข้ามาใกล้ ร่างโปร่งบางในชุดคลุมสีดำสนิทเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ ปลายเท้าของเธอแตะพื้นแทบไร้เสียง ก่อนจะคว้าข้อมือของรินทร์แล้วบิดองศาเพียงเล็กน้อย ส่งผลให้รินทร์เสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นอย่างง่ายดาย “โลกภายนอกไม่ได้มีกฎเกณฑ์เหมือนในตำราเรียนนะครับรินทร์” เธอก้มลงมองเขา ดวงตาสีเงินคู่นั้นเยือกเย็นแต่มีความใส่ใจซ่อนอยู่ลึกๆ “เมื่อคุณไม่มีมานาเหลืออยู่ในแกนกลาง... เมื่อเครื่องจักรที่คุณสร้างขึ้นเกิดขัดข้อง... สิ่งเดียวที่จะรั้งชีวิตคุณไว้ได้ คือสัญชาตญาณและการตอบสนองของร่างกาย” รินทร์กัดฟัน พยุงตัวลุกขึ้น เขาไม่ได้โกรธ แต่ความฉลาดรอบคอบในตัวเขากำลังวิเคราะห์การเคลื่อนไหวของเซเลสเต้ที่ผ่านมา การก้าวเท้า การถ่ายเทน้ำหนัก และจังหวะที่เธอหยุดนิ่งก่อนจะจู่โจม... ทุกอย่างคือ ‘ตัวเลข’ และ ‘เวกเตอร์’ ที่เขาสามารถคำนวณได้ “เข้าใจแล้วครับ” รินทร์ขยับตัวเข้าสู่ท่าเตรียมพร้อมอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้น... ลองดูอีกรอบไหมครับ?” เซเลสเต้เลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากของเธอขยับขึ้นคล้ายรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง “ได้ครับ ถ้าคุณกล้าพอจะเดิมพันด้วยความเจ็บปวด” การต่อสู้ดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด ไม่ใช่ด้วยพลังเวท แต่ด้วยกล้ามเนื้อและสมอง รินทร์เริ่มเลิกใช้กำลังต้านทาน แต่หันไปใช้การ ‘คาดการณ์ตำแหน่ง’ แทน เขาเริ่มสังเกตเห็นว่าเซเลสเต้มักจะทิ้งน้ำหนักลงที่เท้าขวาก่อนจะเตะกวาด หรือมักจะใช้มือซ้ายเบี่ยงการโจมตีเพื่อสร้างจังหวะรุก เขาสกัดจุดอ่อนเหล่านั้นด้วยการเอี้ยวตัวเพียงไม่กี่เซนติเมตร หรือการขยับเท้าที่แม่นยำเหมือนการวาดวงจรเวทมนตร์ลงบนพื้น เซเลสเต้เริ่มแปลกใจ เธอเปลี่ยนระดับความเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่รินทร์กลับรับมือได้ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด จากที่เคยล้มทุกสามนาที กลายเป็นห้านาที... สิบนาที จนกระทั่งเขาเริ่มสามารถสวนกลับด้วยการปัดมือเธอเบาๆ ได้บ้าง “คุณเรียนรู้เร็วเกินไปนะครับ” เซเลสเต้พึมพำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความประหลาดใจเจืออยู่ในนั้น “ผมไม่ได้เรียนรู้จากตำราครับอาจารย์ ผมเรียนรู้จาก ‘คุณ’” รินทร์ตอบพร้อมหอบหายใจ สายตาของเขาจับจ้องไปยังจังหวะการหายใจของเธอ “และตอนนี้... ผมก็เห็นช่องว่างของคุณแล้ว” รินทร์พุ่งตัวเข้าไป ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อเข้าใกล้จนอยู่ในระยะที่เซเลสเต้เสียเปรียบที่สุด เขาสไลด์ตัวผ่านข้างลำตัวเธอ พร้อมกับคว้าข้อมือเธอไว้ได้สำเร็จในวินาทีที่เธอกำลังจะถอยหนี ทั้งสองหยุดนิ่งในท่าที่ใกล้ชิดกันมาก จนรินทร์ได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและกลิ่นกระดาษเก่าจากตัวเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง เซเลสเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งสงบ “ใช้ได้ครับ...” เธอพูดเสียงแผ่ว “วิชาการต่อสู้ของคุณ ผ่านเกณฑ์แล้ว” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง จู่ๆ หน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้ารินทร์อย่างรวดเร็ว กลิ่นอายกดดันมหาศาลจู่โจมเข้าที่หัวใจจนเขาแทบหยุดหายใจ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับสูงกำลังบุกรุกพื้นที่โรงเรียน] [ระดับความอันตราย: ระดับ SSS - ภัยพิบัติ] [เป้าหมายการบุกรุก: ห้องเก็บอุปกรณ์เวทมนตร์ต้องห้าม (ตำแหน่งปัจจุบันของคุณ)] เสียงกระแทกของประตูเหล็กหนาที่ถูกพังทลายลงดังสนั่นหวั่นไหว เศษอิฐกระจายไปทั่วห้อง ร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาปรากฏตัวขึ้นกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา เซเลสเต้เปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาทันที เธอผลักรินทร์ไปด้านหลังพร้อมดึงดาบเวทมนตร์ออกมาจากความว่างเปล่า “รินทร์... ฟังผมให้ดีนะครับ” เสียงของอาจารย์สาวสั่นน้อยๆ เป็นครั้งแรก “สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ศัตรูที่คุณจะชนะได้ด้วยทักษะกายภาพ... จงวิ่งไปที่ประตูทิศใต้ แล้วอย่าหันกลับมามอง!” แต่ทว่า เมื่อรินทร์ก้าวเท้าถอยหลัง เขากลับพบว่าที่ข้อเท้าของเขามีโซ่เวทมนตร์สีเลือดพันธนาการไว้แน่น และที่ปลายทางของโซ่นั้น... ไม่ใช่ตัวตนปริศนาที่พังประตูเข้ามา แต่กลับเป็นอาจารย์เซเลสเต้ที่กำลังมองเขาด้วยสายตาที่เขาอ่านไม่ออก “ขอโทษด้วยนะครับรินทร์” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา “แต่ผมจำเป็นต้องใช้คุณ... เพื่อปลุกสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้โรงเรียนนี้ให้ตื่นขึ้น” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินทร์และอาจารย์เซเลสเต้มาจนถึงตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาลุ้นกันต่อว่ารินทร์จะแก้สถานการณ์นี้อย่างไรนะครับ ไมโลกับภูตน้อยสัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นที่สุดแน่นอนครับ