การปะทะด้วยไหวพริบ

"ถ้าคิดว่าการโรยผงซัลเฟอร์ไดออกไซด์ลงในเบ้าหลอมธาตุไฟจะช่วยให้ปฏิกิริยามันเสถียรขึ้นล่ะก็... ผมเกรงว่าคุณคงต้องกลับไปทบทวนตำราพื้นฐานเล่มสีน้ำเงินของปีหนึ่งใหม่อีกสักสามรอบนะครับ รุ่นพี่คาร์ล" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าชัดถ้อยชัดคำดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องแล็บเวทมนตร์วิภาคระดับสูง เสียงพลิกกระดาษรายงานการคำนวณในมือของรินทร์ดัง *แกร็บ* เบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับการหยุดชะงักของมือหนาที่กำลังถือขวดแก้วสารเคมีของรุ่นพี่ปีสามร่างใหญ่ คาร์ลหน้าเสีย สีหน้าจากความเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบของเด็กหนุ่มปีสามจ้องมองเด็กหลังห้องผู้ขึ้นชื่อว่ามีระดับพลังเวทต่ำเตี้ยเรี่ยดินด้วยความขุ่นเคือง รินทร์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีทันที เขายังคงก้มหน้าลงขีดเขียนสูตรสมการเวทมนตร์ลงบนแผ่นกระดาษคำนวณด้วยปากกาขนนกอย่างใจ กลิ่นไอความชื้นและไอระเหยของกรดอ่อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องแล็บหมายเลขสี่ แสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์บนเพดานส่องกระทบกับเส้นผมสีเข้มและกรอบแว่นใสของรินทร์ สะท้อนประกายความเยือกเย็นอย่างมีเหตุผล "แก... ว่าไงนะไอ้เด็กเส้น!" คาร์ลเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกำยำก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะปฏิบัติการของรินทร์ แรงกดดันจากพลังเวทธาตุไฟระดับสามถูกปล่อยออกมาเพื่อข่มขวัญ ขวดแก้วในมือของคาร์ลสั่นระริกด้วยความตั้งใจที่จะทำลายงานวิจัยตรงหน้า รินทร์ค่อยๆ วางปากกาขนนก เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ทั้งสองสบตากันในระยะประชิด รินทร์ไม่มีท่าทีตื่นกลัว หัวใจของเขายังคงเต้นเป็นจังหวะปกติด้วยอัตราเร็วเจ็ดสิบครั้งต่อนาที ตรรกะในหัวกำลังคำนวณความเสี่ยงและผลลัพธ์ที่จะตามมาอย่างรวดเร็วราวกับฟันเฟืองจักรกล "ผมไม่ได้ว่าอะไรครับ... ผมแค่กำลังเตือนด้วยความหวังดี" รินทร์แย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่คาร์ลเคยเห็นมา "เพราะถ้าคุณยังดื้อดึงผสมสารสองตัวนั้นเข้าด้วยกันในอุณหภูมิห้องที่สูงเกินสสามสิบองศาเซลเซียส แรงดันก๊าซที่จะเกิดขึ้นจะทำให้เบ้าหลอมตรงหน้าคุณระเบิด... และแน่นอนว่า หน้าตาที่ดูพอใช้ได้ของคุณอาจจะมีรอยแผลเป็นใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกสักสองสามจุด" "ปากดีนักนะ! แกคิดว่ามีอาจารย์เซเลสเต้คอยหนุนหลังแล้วจะทำเป็นอวดดีได้เรื่อยๆ งั้นเหรอ!" คาร์ลตบโต๊ะเสียงดังสนั่น *ปัง!* จนอุปกรณ์แก้วบนโต๊ะสั่นสะเทือน นักเรียนคนอื่นๆ ในห้องแล็บต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแทรกแซงความขัดแย้งครั้งนี้ รินทร์ถอนหายใจเบาๆ สีหน้าฉายแววระอาใจอย่างไม่ปิดบัง "เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับอาจารย์เซเลสเต้เลยครับ... มันเป็นเรื่องของฟิสิกส์เวทมนตร์เบื้องต้นต่างหาก" รินทร์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างเหนือชั้น เปิดช่องว่างให้คาร์ลเคลื่อนไหวผิดพลาด "แต่อย่าหาว่าผมไม่เตือนเลยครับ... ถ้าคุณมั่นใจในทฤษฎีของคุณนัก เชิญเทลงไปเลยครับ ผมยินดีจะเป็นพยานในการทดลองครั้งนี้ให้... ฟรีๆ ด้วย" ดวงตาของคาร์ลเบิกกว้างด้วยความลังเล ความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นแววตาที่มั่นอกมั่นใจอย่างไร้ที่ติของเด็กหนุ่มตรงหน้า รินทร์ไม่ได้ขู่... เขารู้ดีว่าเด็กหลังห้องคนนี้มักจะแก้โจทย์ปัญหาซับซ้อนที่อาจารย์ปวดหัวได้เสมอด้วยวิธีคิดแบบเครื่องจักรกล ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องแล็บก็เปิดผางออกอย่างไร้เสียง เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความสง่างามก้าวเข้ามา ออร่าความเย็นชาที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณทำให้ทุกคนในห้องต้องก้มหน้าลงทันที อาจารย์เซเลสเต้ ในชุดคลุมสีดำสนิทขอบเงินเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังคาร์ล ดวงตาสนธยาคู่นั้นกวาดตามองสภาพความวุ่นวายบนโต๊ะปฏิบัติการ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของรินทร์ที่ยืนกอดอกนิ่ง "มีปัญหาอะไรกันในห้องแล็บของฉัน... คุณคาร์ล" น้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็นแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำเอาคาร์ลถึงกับหน้าถอดสี รีบผละมือออกจากขวดสารเคมีทันที "เปล่าครับอาจารย์! คือผม... ผมแค่กำลังตรวจสอบความถูกต้องของสมมติฐานร่วมกับรุ่นน้องรินทร์ครับ!" คาร์ลแก้ตัวเสียงสั่น อาจารย์เซเลสเต้ปรายตามองขวดสารเคมีในมือคาร์ลแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตากับรินทร์ที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าที่มุมปากของอาจารย์สาวกลับมีรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นเสี้ยววินาที "งั้นเหรอ..." เซเลสเต้ลากเสียงยาว "ถ้าอย่างนั้น... หวังว่าผลการทดลองของพวกคุณคงจะไม่ทำให้ห้องแล็บของฉันพังลงมาหรอกนะ" เธอกล่าวจบก็หมุนตัวเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานส่วนตัว ทิ้งให้ความตึงเครียดในห้องยังคงคุกรุ่น ทว่าในจังหวะที่รินทร์กำลังจะหยิบปากกาขึ้นมาเขียนงานต่อ เสียงแจ้งเตือนหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา—ไม่ใช่เสียงธรรมดา แต่เป็นระบบภารกิจที่เขาไม่ได้ยินมานาน *[ระบบตรวจพบความผิดปกติของพลังงานระดับ SSS กำลังเชื่อมโยง...]* *[คำเตือน: วัตถุดิบในเบ้าหลอมของคาร์ลทำปฏิกิริยากับรอยแยกมิติใต้พื้นห้องแล็บ]* *[ภารกิจฉุกเฉิน: ร่วมมือกับอาจารย์เซเลสเต้ปิดผนึก "ประตู" ก่อนที่บางสิ่งจะคลานออกมาจากใต้ดินภายในสามนาทีนี้!]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับรินทร์และอาจารย์เซเลสเต้นะครับ