การสืบสวนใต้แสงจันทร์

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองมานาเข้มข้นจนปลายจมูกชาหนึบ นี่ไม่ใช่บรรยากาศของหอพักนักเรียน หรือแม้แต่ห้องทดลองใต้ดินทั่วไปที่รินทร์เคยคำนวณโครงสร้างไว้ในหัว "ก้าวเท้าซ้ายให้พ้นแนวรอยต่อศิลาแกรนิตนั่น... ถ้าไม่อยากให้วงเวทแจ้งเตือนภัยระดับสามทำงาน" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากความมืดเบื้องหน้า ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีรัตติกาลของอาจารย์เซเลสเต้กลืนกลายไปกับเงาของผนังหินอย่างสมบูรณ์ นางไม่ได้หันกลับมามอง แต่ปลายนิ้วเรียวยาวที่แตะอยู่บนคريสตัลสืบสวนกำลังสั่นน้อยๆ—เป็นสัญญาณเตือนว่าสถานการณ์เบื้องหน้าเกินกว่าที่พวกเขาสองคนคาดการณ์ไว้ในรายงานสืบสวนฉบับก่อนหน้า รินทร์พยักหน้ารับเงียบๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดตามองความซับซ้อนของโครงข่ายพลังงานที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ มันคือเส้นใยแสงสีครามจางๆ ที่ถักทอเข้าหากันเป็นรูปทรงเรขาคณิต ทว่า ในมุมมองของเด็กหลังห้องผู้เชี่ยวชาญการถอดรหัสเวทมนตร์ด้วยตรรกะ เขากลับมองเห็นจุดอ่อนที่น่าขัน *วงเวทป้องกันหนาแน่นแปดชั้น แต่ตัวจ่ายพลังงานหลักกลับพึ่งพาผลึกมานาเกรดต่ำที่มีอัตราการเสื่อมสภาพถึงสิบสองเปอร์เซ็นต์ต่อชั่วโมง... ช่างเป็นความสะดุดตาที่จงใจซ่อนไว้เสียจริง* รินทร์ย่อตัวลงต่ำ น้ำหนักตัวถ่ายเทไปที่เท้าขวาอย่างแม่นยำตามทฤษฎีกลศาสตร์เวทที่เขาเคยใช้เวลาสามคืนเต็มในการคำนวณผ่านสมุดบันทึกหนังแกะ นิ้วมือเรียวสะอาดดึงไขควงโลหะผสมไทเทเนียมเวทออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม ปลายเครื่องมือถูกปรับแต่งให้ปล่อยกระแสมานาสวนทางเพื่อลบล้างคลื่นความถี่ของสนามแม่เหล็กในเขตหวงห้ามชั้นใน "คุณกำลังทำให้ผมประหลาดใจขึ้นเรื่อยๆ รินทร์" เซเลสเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความระคนทึ่งไว้ในที เมื่อเห็นเด็กหนุ่มผู้มีพลังเวทในระดับที่สภาเวทมนตร์เคยตราหน้าว่า 'ไร้อนาคต' สามารถเจาะผ่านแนวป้องกันของหอคอยโบราณแห่งนี้ได้อย่างไร้เสียงเตือน "ผมแค่ใช้คณิตศาสตร์เป็นสะพานเดินข้ามความหวาดกลัวครับ อาจารย์... เวทมนตร์ไม่ได้ศักดิ์สิทธิ์จนแตะต้องไม่ได้ มันก็แค่สมการที่ยังไม่มีใครยอมแก้ให้เสร็จต่างหาก" รินทร์กระซิบตอบ รอยยิ้มมุมปากบางเบาปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด พวกเขามาถึงจุดศูนย์กลางของเขตหวงห้าม—ห้องโถงใต้ดินลึกสามร้อยเมตรที่ถูกปิดตายจากประวัติศาสตร์ของสถาบัน เบื้องหน้าคือแท่นบูชาหินอัคนีสีดำสนิท บนนั้นมีลูกแก้วเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่บรรจุของเหลวสีทองคำขาวกำลังหมุนวนอย่างเชื่องช้า แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตารินทร์ไม่ใช่ตัวลูกแก้ว หากเป็นร่องรอยการเชื่อมต่อของท่อโลหะเวทที่ทอดยาวขึ้นไปสู่ห้องทำงานส่วนตัวของผู้อำนวยการสถาบันโดยตรง "แหล่งกำเนิดพลังงานนี้ไม่ได้ใช้ขับเคลื่อนระบบรักษาความปลอดภัยของโรงเรียน" รินทร์พึมพำ ดวงตาหรี่ลงเมื่อวิเคราะห์ความหนาแน่นของมานาที่ไหลเวียน "แต่มมันคือ 'เครื่องสูบถ่าย'... มันกำลังสูบพลังชีวิตและมานาจากนักเรียนที่มีพรสวรรค์ในหอพักA เพื่อส่งต่อไปยังบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปอีก" เซเลสเต้สูดหายใจเข้าลึก แววตาคู่สวยที่เคยเยชาและเต็มไปด้วยความลับ บัดนี้กลับฉายแวววูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลม "ในที่สุด... คุณก็มองเห็นมันจนได้สินะ รินทร์" "อาจารย์รู้อยู่แล้ว?" รินทร์หันขวับกลับมามอง หรี่ตามองหญิงสาวด้วยความรู้สึกเคลือบแคลงที่ก่อตัวขึ้นในอก "นี่ไม่ใช่การสืบสวนหาความจริงโดยบังเอิญตั้งแต่แรกใช่ไหมครับ? อาจารย์จงใจพาผมมาที่นี่ เพื่อให้ผมใช้ทักษะคำนวณนี้ยืนยันสมมติฐานบางอย่างที่อาจารย์ไม่มีอำนาจพอจะเปิดเผยด้วยตัวเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำที่สะท้อนก้อง กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเซเลสเต้ นางไม่ได้ปฏิเสธ ดวงตาสบประสานกับเด็กหนุ่มนิ่งนาน ก่อนที่มุมปากอิ่มจะขยับคล้ายจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำบางอย่างที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล ทว่า— *กริ๊กก... ครืดดดด!* เสียงกลไกขนาดมหึมาที่ถูกกระตุ้นจากเบื้องล่างดังสนั่นหวั่นไหว พื้นศิลาใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนรินทร์ต้องคว้าชายเสื้อคลุมของอาจารย์ไว้เพื่อทรงตัว แสงสีครามรอบตัวกระพริบถี่รัวจนกลายเป็นสีแดงชาด เสียงแจ้งเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังขึ้นไม่ได้มาจากระบบป้องกันภายนอก แต่ดังมาจากหน้าต่างสถานะโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเด็กหนุ่มโดยไม่มีปุ่มปิด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระดับ SSS "รากเหง้าแห่งมหานครเวท"] [คำเตือน: วัตถุเป้าหมายในเขตหวงห้ามตื่นจากการหลับใหล] [เงื่อนไขการรอดชีวิต: 0% — กำลังเริ่มกระบวนการลบตัวตนของผู้บุกรุก] รินทร์เบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงาดำมืดมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหลังแท่นบูชา พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของเขาราวกับเสียงของปีศาจบวกลบกับเทพเจ้าโบราณ "ยินดีต้อนรับ... เหยื่อผู้รอดชีวิตรายสุดท้ายของสถาบันแห่งนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ