วงจรพลังงานที่ผิดปกติ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางผสมกับกลิ่นอะโรมาติกของสมุนไพรเผาไหม้ลอยตลบอบอวลอยู่ในห้องพักส่วนตัวของเขตรักษาความปลอดภัยระดับสาม เสียง *ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...* ของเฟืองโลหะขนาดเท่าเหรียญบาทที่กำลังหมุนวนด้วยแรงเหวี่ยงจากมานาบริสุทธิ์ดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน รินทร์จ้องมองชิ้นส่วนกลไกเวทมนตร์ในมือด้วยแววตาที่ฉายความเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด รอยหยักในสมองของเขาประมวลผลข้อมูลนับร้อยชุดต่อวินาที ตารางคำนวณความหนาแน่นของมานาที่ฉายสะท้อนผ่านแว่นตาเลนส์เวทมนตร์กำลังกะพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน บ่งบอกถึงความผิดปกติที่เกินกว่ามาตรฐานความปลอดภัยของหอพักนักเรียนไปไกลโข “อาจารย์ครับ...” รินทร์กระซิบผ่านไรฟัน ในขณะที่มืออีกข้างสั่นเทาขณะหยิบเฟืองโลหะชิ้นเล็กๆ ออกมา “ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้เป็นแค่คู่หูแล้วล่ะครับ... เรากำลังจะเป็นเหยื่อรายต่อไปของสิ่งนี้” ดวงตาคมกริบของอาจารย์เซเลสเต้ที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องหรี่ลงเล็กน้อย ภายใต้แสงสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์ ใบหน้าอันงดงามที่มักจะเรียบเฉยและเย็นชาอยู่เสมอกลับตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาในทันที แต่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่เบากดราวดั่งเงา ร่างเพรียวบางโน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อพิจารณาความถี่ของการสั่นสะเทือนบนเฟืองชิ้นนั้นด้วยสัญชาตญาณอันแหลมคมของนักเวทผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน “ไม่ใช่ความผิดพลาดของตัวอุปกรณ์” เซเลสเต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เยือกเย็นจนน่าขนลุก “แรงสั่นสะเทือนนี้มีความถี่เจาะจง มันถูกตั้งโปรแกรมให้ดูดซับมานาส่วนเกินจากรอบด้าน... รินทร์ มีใครบางคนกำลังใช้หอพักแห่งนี้เป็นตัวกลางในการสูบพลังงานเวทมนตร์” รินทร์ขบกรามแน่น สมองส่วนตรรกะทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อเชื่อมโยงจุดต่างๆ เข้าด้วยกัน หากนี่เป็นเพียงเครื่องมือชิ้นเดียว เขาก็คงคิดว่ามันเป็นอุบัติเหตุทางเวทมนตร์ของนักเรียนปีสูงที่ทดลองคาถาผิดพลาด แต่ทว่า... จากการคำนวณความหนาแน่นของสนามแม่เหล็กเวทมนตร์เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ค่าสัมประสิทธิ์การไหลเวียนของมานาในตึกนี้ลดลงไปถึงสิบสองเปอร์เซ็นต์ ซึ่งมันเป็นปริมาณที่มากพอจะทำให้วงจรเวทป้องกันรอบหอพักล่มสลายได้ภายในคืนนี้ “ไม่ใช่แค่การสูบธรรมดาหรอกครับอาจารย์” รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นอาจารย์ แว่นตาของเขา สะท้อนแสงสีแดงวาววับ “นี่คือการถ่ายโอนพลังงานแบบปิดวงจร วงจรนี้ไม่ได้ทำลายมานา แต่มันกำลังรวบรวมและส่งต่อไปยังพิกัดอื่น... พิกัดที่อยู่นอกเหนือเขตอาคมของโรงเรียน” บรรยากาศภายในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานไปกับเสียงหมุนของเฟืองที่เริ่มส่งเสียงแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมันกำลังกรีดร้องด้วยความอัดแน่นของพลังงานที่ล้นทะลัก อาจารย์เซเลสเต้ยื่นมือเรียวยาวออกไป หมายจะใช้นิ้วแตะเพื่อตัดวงจรมานาโดยตรง แต่วินาทีนั้นเองที่รินทร์เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ “อย่าครับ!” เซเลสเต้ชะงัก ดวงตาสีไพลินมองหน้าเด็กหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย แต่รินทร์เพียงแค่ส่ายหัวช้าๆ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผมของเขา “โครงสร้างของมันซับซ้อนกว่าที่ตาเห็นครับ ถ้าอาจารย์ใช้มานาเข้าแทรกแซงโดยตรงตอนนี้ แรงสะท้อนกลับจะทำให้เส้นประสาทมานาในร่างกายของอาจารย์เสียหายอย่างถาวร... ให้ผมจัดการเอง” น้ำเสียงของรินทร์แม้จะเจือด้วยความกังวล แต่มันก็เต็มไปด้วยความหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่เด็กหนุ่มวัยเดียวกันไม่ควรจะมี อาจารย์เซเลสเต้เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ ลดมือลงและพยักหน้าอนุญาตให้อีกฝ่ายเป็นผู้ดำเนินการต่อ นี่คือความไว้วางใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันผ่านภารกิจอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายนิ้วทั้งส่องข้างเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมา นี่คือทักษะเฉพาะตัวของเขา—การคำนวณโครงสร้างเวทมนตร์ด้วยการสอดแทรกกระแสมานาปริมาณน้อยนิดเข้าไปในจุดอับสายตา เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง ผนังหินแกรนิตที่ดูมั่นคงแข็งแรงในยามปกติ ตอนนี้กลับปรากฏเส้นสายรุ้งจางๆ วิ่งพล่านอยู่ใต้พื้นผิว ราวกับหลอดเลือดฝาดของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่กำลังถูกสูบฉีดเลือดจนแห้งเหือด “เจอแล้ว...” รินทร์พึมพำกับตัวเอง ใต้โต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งมุมห้อง มีรอยสลักอักขระโบราณขนาดเท่าฝ่ามือซ่อนอยู่ รอยสลักนั้นถูกอำพรางด้วยเวทมนตร์พรางตาขั้นสูง ซึ่งหากไม่มีเครื่องมือวัดค่าความหนาแน่นของรินทร์ ก็ไม่มีทางที่ใครจะสังเกตเห็นมันได้เลยแม้แต่น้อย อักขระตัวนั้นกำลังเปล่งแสงวับแวมสอดรับกับเฟืองในมือของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ *คลิก!* รินทร์ใช้ไขควงเวทมนตร์หัวพิเศษงัดแงะแผ่นไม้เบาๆ เผยให้เห็นกล่องโลหะขนาดเล็กฝังอยู่ลึกเข้าไปในผนัง ภายในกล่องนั้นมีผลึกมานาสีดำสนิทกำลังสั่นระริก มันคือ "ผลึกดูดกลืนวิญญาณ" ของต้องห้ามที่สภาเวทมนตร์ประกาศควบคุมอย่างเข้มงวด เหตุใดสิ่งอันตรายระดับนี้จึงมาอยู่ในหอพักนักเรียนได้? และที่สำคัญกว่านั้น... ใครเป็นคนเอามาวางไว้? “ระวังตัวด้วยครับอาจารย์ ดูเหมือนว่าพวกมันจะรู้แล้วว่าเรากำลังแกะรอย...” ยังไม่ทันที่รินทร์จะเอ่ยจบประโยค แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม แสงไฟเวทมนตร์ทั่วทั้งหอพักกะพริบถี่รัวก่อนจะดับสนิท ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ในชั่วพริบตา ทิ้งไว้เพียงแสงเรืองรองสีแดงฉานจากกล่องโลหะตรงหน้าและดวงตาคู่คมของเซเลสเต้ที่เรืองแสงขึ้นท่ามกลางความมืด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับแรงกดดันทางเวทมนตร์อันมหาศาลที่กดทับลงมาจนกระดูกในร่างกายแทบร้าว อาจารย์เซเลสเต้ขยับตัวไปยืนบังหน้ารินทร์โดยสัญชาตญาณ มือขวาของเธอตวัดขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ดาบคาตานะลึกลับที่ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าส่งเสียงคำรามเบาๆ รับกับไอร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากตัวดาบ “ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดนะ...” เซเลสเต้เอ่ยเสียงเย็น เยาวชนหญิงปรายตามองไปที่ประตูห้องที่เริ่มมีรอยร้าวจากการถูกโจมตีด้วยเวทมนตร์ภายนอก รินทร์รีบเก็บเฟืองและผลึกมานาลงในกระเป๋าผนึกเวทอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประเมินสถานการณ์ในเสี้ยววินาที ทางหนีถูกตัดขาด พลังงานในตึกเหลือน้อยเกินกว่าจะใช้คาถาเคลื่อนย้ายมิติ แต่ทว่า... ท่ามกลางวิกฤตินั้น หน้าต่างสถานะระบบที่เงียบงันมานานก็ปรากฏแสงสีทองสว่างวาบขึ้นตรงหน้าเขาอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤติในอาณาเขต] [ระบบปลดล็อกภารกิจลับเร่งด่วน: “รอดชีวิตจากเงาแห่งความมืด และเปิดโปงผู้บงการภายใน 10 นาที”] [เงื่อนไขพิเศษ: หากล้มเหลว ระดับความสัมพันธ์ทั้งหมดจะถูกรีเซ็ต และสิทธิ์การเข้าถึงหอพักจะถูกเพิกถอนถาวร] [คำเตือนระดับ SSS: บุคคลที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องในขณะนี้... ไม่ใช่นักเรียน หรืออาจารย์ของสถาบัน] ประตูด้านนอกถูกพังทลายลงด้วยแรงระเบิดรุนแรง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปกปิดใบหน้ามิดชิดก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ชวนให้ขนหัวลุก และวินาทีที่แสงจันทร์สาดส่องผ่านควันไฟ รินทร์ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดนั้น... คือคนที่เขาเพิ่งคุยด้วยที่ห้องสมุดเมื่อช่วงบ่ายวันนี้เอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ