เวทมนตร์ฉบับเด็กหลังห้องกับอาจารย์สาวจอมเข้มงวด•ตอนที่ 15

ก้าวแรกของการร่วมมือ

ผลงานโดย ไมโลกับภูตน้อย
“อย่าเพิ่งขยับ” เสียงกระซิบของเซเลสเต้แผ่วเบาราวกับไอหมอก แต่กลับมีอำนาจกดดันจนรินทร์ต้องหยุดชะงักลมหายใจทันที มือของอาจารย์สาวคว้าเข้าที่ต้นแขนเขาแล้วกระชากเบาๆ ให้ถอยเข้าหลบในมุมอับของชั้นหนังสือประวัติศาสตร์ต้องห้าม กลิ่นหอมจางๆ คล้ายสมุดเก่าผสมกับดอกลาเวนเดอร์ป่าอบอวลอยู่รอบตัวเขา ในขณะที่เสียงฝีเท้าจากบันไดวนนั้นใกล้เข้ามาทุกที *ตึง... ตึง... ตึง...* ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของมนุษย์ มันคือเสียงโลหะหนักกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะเชื่องช้าแต่มั่นคง รินทร์มองลอดผ่านช่องว่างระหว่างสันหนังสือเก่าคร่ำครึ เขาเห็นเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายอัศวินเกราะหนักปรากฏขึ้นที่หัวบันได ดวงตาสีฟ้าครามของเขาสั่นไหวเล็กน้อย สมองเริ่มคำนวณระยะการเคลื่อนที่และความหนาแน่นของพลังเวทที่แผ่ออกมา “นั่นไม่ใช่เวรยามของโรงเรียน” รินทร์กระซิบแทบไม่ได้ยิน “พลังเวทที่ตกค้างในอากาศมีความเสถียรต่ำเกินไป แต่มันกลับขับเคลื่อนด้วยกลไกฟันเฟืองที่ซับซ้อน... นี่มันหุ่นเชิดโบราณระดับอัศวินชั้นสูงนี่ครับ” เซเลสเต้หันมาสบตาเขา แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เธออ่านออกด้วยหรือว่ามันทำงานอย่างไร?” “ตรรกะของมันคือการหาเป้าหมายตามคลื่นความถี่ ถ้าเรานิ่งพอ มันจะมองไม่เห็นเรา” รินทร์ตอบพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบเหรียญทองแดงออกจากกระเป๋าเสื้อ เขาใช้นิ้วดีดเหรียญเบาๆ ให้กลิ้งไปตกที่มุมมืดอีกฝั่งหนึ่งของห้อง *เคร้ง!* ทันใดนั้น อัศวินเกราะหนักที่ไร้ใบหน้าก็หันขวับไปตามเสียง มันพุ่งตัวไปด้วยความเร็วที่ขัดกับน้ำหนักเกราะ ก่อนจะหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าจุดที่เหรียญตก รินทร์ไม่รอช้า เขาคว้ามือเซเลสเต้ไว้แล้วกระซิบ “ไปเดี๋ยวนี้ครับ” ทั้งคู่เร้นกายผ่านทางลับหลังตู้หนังสือเข้าสู่ห้องโถงกึ่งกลาง เมื่อประตูหินปิดสนิทลง เซเลสเต้ก็สะบัดมือออกจากการเกาะกุม เธอพิงผนังหิน หายใจหอบถี่เล็กน้อยก่อนจะจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “เธอเป็นใครกันแน่ รินทร์” เธอถาม น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดดัน “นักเรียนปีสองธรรมดาไม่สามารถวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ของหุ่นเชิดจากยุคหายนะได้ในเวลาไม่ถึงสามวินาที” รินทร์จัดปกเสื้อที่ยับย่นให้เข้าที่ เขาสบตาอาจารย์สาวกลับด้วยความนิ่งสงบแบบที่เจ้าตัวมักเป็นเสมอ “ผมก็แค่เด็กที่ชอบรื้อนั่นรื้อนี่ครับอาจารย์ และในเมื่ออาจารย์ลากผมเข้ามาพัวพันกับความลับในห้องทำงานต้องห้ามนี้แล้ว... ผมว่าเราควรเลิกเล่นเกมซ่อนหาแล้วคุยกันอย่างตรงไปตรงมาดีไหมครับ?” เขาก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าวโดยไม่เกรงกลัว “อาจารย์กำลังตามหา ‘ศิลาแห่งจังหวะ’ ใช่ไหมครับ? ชิ้นส่วนที่หายไปของนาฬิกาพยากรณ์ที่ถูกเก็บไว้ในที่ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง... รวมทั้งอาจารย์ด้วย” เซเลสเต้เงียบไปนาน ความเงียบนั้นหนาแน่นและอึดอัด ก่อนที่เธอจะหลุดหัวเราะแผ่วเบาออกมา เป็นหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับแฝงไปด้วยความยอมรับนับถือ “ช่างสังเกตสมคำร่ำลือ... แม้ข่าวลือจะบอกว่าเธอเป็นแค่เด็กหลังห้องที่ไร้พรสวรรค์ก็ตาม” เธอทอดถอนใจ “ตกลง รินทร์ ฉันต้องการคนที่มีทักษะการคำนวณและดัดแปลงเครื่องจักรแบบเธอมาเป็นคู่หูในภารกิจนี้ ภารกิจที่จะเปลี่ยนสถานะของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไปตลอดกาล” “แลกกับการที่อาจารย์จะช่วยผมปลดล็อกศักยภาพพลังเวทที่ถูกปิดกั้นไว้... ตกลงครับ” รินทร์ยื่นมือขวาออกมา เซเลสเต้ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาจับตอบ ผิวสัมผัสของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทว่าในวินาทีที่มือทั้งสองสัมผัสกัน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของรินทร์โดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ *ติ๊ง!* [ภารกิจระดับ SSS: ก้าวแรกของการร่วมมือ – สำเร็จ] [รางวัล: ปลดล็อกผังโครงสร้าง ‘กุญแจกาลเวลา’ ระดับเริ่มต้น] [คำเตือน: กระบวนการปลดล็อกเริ่มต้นขึ้นแล้ว ความผันผวนของมานาในร่างกายกำลังจะถึงขีดจำกัด... โปรดหาที่กำบังและเตรียมรับมือกับผลกระทบ] รินทร์เบิกตากว้างเมื่อรู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งพล่านจากกระดูกสันหลัง เขาพยายามกัดฟันสะกดเสียงครางด้วยความเจ็บปวด เซเลสเต้ที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติถึงกับหน้าถอดสี เธอรีบประคองร่างของเขาไว้ “รินทร์! เธอเป็นอะไรไป!” รินทร์ไม่อาจตอบได้ ในดวงตาของเขา แสงสีฟ้าของระบบกำลังรวนเรและกะพริบถี่รัว ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เสียงฝีเท้าจากห้องโถงเมื่อครู่... มันไม่ได้เดินจากไปไหน แต่กำลังมุ่งหน้ากลับมาที่นี่ด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเดิมสิบเท่า ประตูหินที่ปิดตายกลับถูกกระแทกอย่างแรงจนฝุ่นผงร่วงกราว พลังเวทอันมหาศาลกดทับลงมาจนพื้นห้องเริ่มร้าว ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ไม่ควรตื่นขึ้นมา กำลังจ้องมองพวกเขาจากหลังประตูบานนั้น “อาจารย์ครับ...” รินทร์กระซิบผ่านไรฟัน ในขณะที่มืออีกข้างสั่นเทาขณะหยิบเฟืองโลหะชิ้นเล็กๆ ออกมา “ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้เป็นแค่คู่หูแล้วล่ะครับ... เรากำลังจะเป็นเหยื่อรายต่อไปของสิ่งนี้” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ไมโลกับภูตน้อย
สารจากนักเขียน (ไมโลกับภูตน้อย)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เวทมนตร์ฉบับเด็กหลังห้องกับอาจารย์สาวจอมเข้มงวด นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%