ข้อเสนอแลกเปลี่ยนความลับ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและผงศิลาเวทมนตร์ที่ถูกบดละเอียดอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์เซเลสเต้ แสงสีนวลจากตะเกียงมานาขับเน้นให้เงาของเกียร์ทองเหลืองขนาดจิ๋วทอดตัวยาวบนโต๊ะไม้โอ๊กหนาเตอะ รินทร์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะที่ปลายนิ้วยังคงคีบเฟืองชิ้นสุดท้ายที่มีขนาดเล็กเท่าเมล็ดข้าวโพดเข้าสู่ตำแหน่งที่ถูกต้อง เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับวงแหวนเวทสีฟ้าจางๆ ที่ปรากฏขึ้นชั่วพริบตาบนพื้นผิวกระจกเวทมนตร์ เป็นอันเสร็จสิ้นการซ่อมแซมกลไกนาฬิกาดาราศาสตร์ชิ้นที่สามของค่ำคืนนี้ "คุณทำเร็วกว่าที่ผมคาดไว้สามนาทีสิบสองวินาที... รินทร์" เสียงเรียบราบแต่แฝงความประหลาดใจเจืออยู่จางๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง อาจารย์เซเลสเต้ในชุดคลุมสีดำสนิทขยับตัวเล็กน้อย นางไม่ได้มองหน้าเขา แต่มือเรียวยาวกลับวางวัตถุชิ้นใหม่ลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบไม้ดังทึบๆ วัตถุลึกลับชิ้นนั้นมีรูปร่างคล้ายกึ่งกลางของเข็มทิศโบราณ แต่พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยร้าวและคราบหมึกเวทสีดำที่แห้งกรังจนเกือบปิดบังอักษรโบราณที่สลักไว้ รินทร์วางเครื่องมือลงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ เขากอดอกแล้วมองสำรวจวัตถุชิ้นนั้นด้วยแววตาครุ่นคิด ตรรกะในหัวเริ่มประมวลผลทันที รอยร้าวด้านซ้ายเกิดจากแรงกระแทกทางกายภาพอย่างรุนแรง ส่วนคราบหมึกสีดำนั่น... มันคือ "หมึกผนึกวิญญาณ" ที่มักใช้ในยุคสงครามเวทครั้งแรกเพื่อซ่อนพิกัดบางอย่าง "ผมคิดว่าเราตกลงกันแค่เรื่องการทำความสะอาดอุปกรณ์วัดระดับมานาของหอคอยทิศเหนือนะครับ อาจารย์เซเลสเต้" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย แต่แววตากลับคมกริบ "แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมนี่ มันคือชิ้นส่วนของ 'เข็มทิศดาราจักร' ที่ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นโบราณวัตถุต้องห้ามระดับสี่... การครอบครองมันโดยไม่มีใบอนุญาตจากสภาเวทมนตร์ มีโทษพักการเรียนอย่างน้อยหนึ่งปี หรือร้ายแรงที่สุดคือถูกเนรเทศออกจากสถาบัน" เซเลสเต้ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสนธยาคู่นั้นหันมาจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา บรรยากาศรอบตัวนางเย็นเยียบลงครู่หนึ่งราวกับอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง แต่รินทร์ยังคงนิ่งสงบ เขาไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ท่าทีที่สุขุมเกินวัยนี้ทำให้มุมปากของอาจารย์สาวกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "เธอเป็นเด็กที่ฉลาดเกินไปจริงๆ รินทร์" เซเลสเต้ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน แสงจากตะเกียงสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของนาง "และเพราะความฉลาดนี่แหละ ฉันถึงเลือกเธอ ไม่ใช่พวกหัวกะทิจากตระกูลขุนนางที่เอาแต่ท่องตำราจนสมองทึบ" "คำชมนี้ผมควรจะดีใจใช่ไหมครับ" รินทร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "แต่ผมคิดว่าคำชมมักมาพร้อมกับภาระงานที่เกินค่าจ้างเสมอ" "ฉลาดอีกแล้ว" เซเลสเต้เหยียดยิ้มบางๆ นางวางนิ้วเรียวลงบนขอบโต๊ะ "ฉันไม่ได้จะให้เธอช่วยซ่อมมันในฐานะนักเรียน... แต่ฉันต้องการ 'ผู้ช่วยลับ' ในการฟื้นฟูโบราณวัตถุชิ้นนี้ให้กลับมาใช้งานได้ก่อนที่การตรวจสอบประจำปีของสภาจะมาถึงในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า" รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองกำลังคำนวณความเสี่ยงและผลประโยชน์ ความรู้ด้านการดัดแปลงกลไกเวทมนตร์ของเขาในตอนนี้จำเป็นต้องอาศัยชิ้นส่วนหายากและตำราโบราณที่ถูกเก็บไว้ในหอสมุดเขตหวงห้าม ซึ่งมีเพียงอาจารย์ระดับสูงเท่านั้นที่เข้าถึงได้ หากนี่คือการแลกเปลี่ยน... มันอาจเป็นโอกาสครั้งสำคัญ "ถ้าผมตอบตกลง... สิ่งที่ผมจะได้ไม่ใช่แค่หน่วยกิตพิเศษวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์แน่นอนใช่ไหมครับ" รินทร์ถามตรงประเด็น น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าฟัง เซเลสเต้หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่นุ่มนวลกว่าทุกครั้ง "สมกับที่เป็นเด็กหลังห้องผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเค็มในเรื่องผลประโยชน์... สิ่งที่เธอจะได้คือสิทธิ์ในการเข้าถึง 'ห้องคลังย่อยชั้นใต้ดินระดับสาม' เป็นเวลาสามเดือนเต็ม และสิทธิ์ในการเบิกใช้วัสดุเวทมนตร์เกรด A โดยไม่ต้องผ่านการอนุมัติจากคณะกรรมการ" ข้อเสนอนี้ทำให้รินทร์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ วัสดุเวทมนตร์เกรด A คือสิ่งที่เขาตามหามานานเพื่อใช้สร้าง "เครื่องคำนวณมานาอัตโนมัติ" โปรเจกต์ลับที่จะช่วยให้คนที่มีพลังเวทต่ำอย่างเขาสามารถใช้เวทมนตร์ระดับสูงได้ผ่านการคำนวณทางกลศาสตร์ "เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจมากครับ..." รินทร์ยื่นมือออกไปแตะขอบโต๊ะเบาๆ "แต่มีเงื่อนไขเดียว... ผมต้องเป็นคนกำหนดขั้นตอนและวิธีซ่อมทั้งหมดด้วยตัวเอง ห้ามใครแทรกแซงเด็ดขาด แม้กระทั่งตัวอาจารย์เองก็ตาม" เซเลสเต้จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเรียวมาสัมผัสจับมือเป็นการตกลง "ตกลง... ตามนั้น" ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกัน เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของรินทร์—ไม่ใช่เสียงจากระบบทั่วไป แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยรหัสลับที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน *[ตรวจพบการเชื่อมต่อกับโบราณวัตถุระดับ SSS: กุญแจแห่งประตูมิติที่ถูกลืม]* *[เงื่อนไขลับถูกปลดล็อก: พันธสัญญาแห่งเงาและฟันเฟืองเริ่มต้นขึ้น]* *[คำเตือน: สิ่งที่พวกคุณกำลังซ่อม... ไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่หลับใหล]* รินทร์ชักมือกลับทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตัว เขาเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์เซเลสเต้ ทว่าในขณะนั้นเอง หน้าต่างห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมประหลาด เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนขอบหน้าต่าง พร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนน่าขนลุกจากความมืดมิดด้านนอก "พบเป้าหมายแล้ว... ยืนยันการเก็บกวาดโบราณวัตถุหมายเลขศูนย์" ขอขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับรินทร์และอาจารย์เซเลสเต้นะครับ