ความหึงหวงในคราบความห่วง

“พี่คินครับ... ถ้าพี่จะมาหาผมเพื่อเอาชีทติว ก็วางไว้ตรงโต๊ะครับ ไม่ต้องเดินไปถือวิสาสะหยิบหนังสือของคนอื่นแบบนั้น” เสียงของผมดังสวนขึ้นทันทีที่บานประตูตู้หนังสือถูกผลักออก ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ... พี่คินคนกวนประสาทคนเดิมที่เพิ่มมาคือ ‘รอยยิ้มมุมปาก’ ที่ดูยังไงก็จงใจยั่วโมโห แต่ทว่า... วินาทีที่เขาก้าวเข้ามา ผมกลับเห็นหน้าจอโทรศัพท์ในมือเขาสว่างวาบ แล้วชื่อไลน์ที่โชว์หราอยู่บนนั้นไม่ใช่ชื่อผม แต่มันคือ ‘น้องมินนี่บัญชีคนสวย’ พร้อมข้อความหยอดๆ ที่เพิ่งเด้งขึ้นมา *‘คินขา วันนี้ไปกินไอติมกันไหมคะ มินนี่รออยู่นะ’* ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านสมอง มันไม่ใช่แค่ความรำคาญ แต่มันคือ... แรงดึงดูดที่แปรปรวนแบบกะทันหัน เหมือนแรงแม่เหล็กที่ผลักขั้วเดียวกันจนกระเด็น “อ๋อ พอดีน้องเขาถามเรื่องแคลคูลัสน่ะครับ” พี่คินตอบเสียงเรียบ พลางวางมือถือลงบนโต๊ะด้วยท่าทางสบายๆ จนน่าหมั่นไส้ “เห็นว่าน้องเขาเรียนไม่เข้าใจเลยต้องทักมาปรึกษา พี่ก็คนใจดีน่ะนะ จะให้ปฏิเสธคนสวยก็กะไรอยู่” “เหรอครับ?” ผมแค่นหัวเราะ ปรับเสียงให้ดูเย็นชาที่สุด “แคลคูลัสเนี่ยนะ? ถ้าผมจำไม่ผิด น้องมินนี่เขาเพิ่งทักมาถามเรื่อง ‘ร้านไอติมเปิดใหม่’ ในกลุ่มคณะเมื่อกี้เองนะพี่คิน นี่มันแคลคูลัสบทไหนครับพี่? บท ‘แคลคูลัสแห่งความรัก’ หรือไง?” ผมเดินเข้าไปใกล้เขา กระชากชีทวิทย์ออกจากมือแกร่งนั่นแรงๆ จนกระดาษยับยู่ยี่ “โซ่... นี่หึงหรือแค่สงสัยครับ?” พี่คินโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากผมไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความร้อนจากร่างกายเขาทำเอาผมใจสั่นโดยไม่ตั้งใจ “ไม่ได้หึงครับ แค่รำคาญ! พี่จะไปจีบใครก็ไป พี่จะไปกินไอติมกับใครก็นัดกันไป แต่ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงวิชาเรียนของผมด้วยการแกล้งโง่ เพื่อหาเรื่องมานั่งใกล้ๆ ผมอีก!” ผมรัวประโยคใส่เขาอย่างเหลืออด ความรู้เรื่อง ‘แรงเสียดทาน’ ที่ผมเคยสอนเขาในบทก่อนๆ มันหายไปไหนหมด ผมรู้สึกว่าความโกรธของผมตอนนี้มันคงมีค่าความเร่งสูงกว่าแรงโน้มถ่วงของโลกเสียอีก “หึ...” พี่คินหลุดขำเบาๆ เขาไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับขยับเข้ามาอีก “รู้ไหมโซ่... ในเชิงวิทยาศาสตร์ การที่เธอโกรธแบบนี้เนี่ย มันคือปฏิกิริยาเคมีที่เรียกว่า ‘การหวงก้าง’ หรือเปล่านะ?” “พี่คิน!” “โกรธจนหน้าแดงเชียว” เขาใช้นิ้วชี้จิ้มที่แก้มผมเบาๆ “รู้ไหมครับว่าความร้อนในร่างกายเธอตอนนี้มันถ่ายเทมาถึงมือพี่หมดแล้วนะ หรือจริงๆ แล้วเธอแค่อยากให้พี่สนใจแค่น้องคนเดียว?” ผมสะบัดหน้าหนี ใจเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่ตีผิดจังหวะ “หลงตัวเองครับพี่คิน! ผมแค่ไม่อยากเสียเวลาติวให้คนที่ไม่ตั้งใจเรียน ถ้าพี่ไม่เรียน พี่ก็ออกไปจากห้องผมซะ!” “ไม่ไปครับ” พี่คินพูดเสียงจริงจังขึ้น มือที่เคยหยอกล้อกลับมาจับที่ข้อมือผมไว้แน่น “เพราะที่พี่มาเนี่ย... ไม่ใช่เพราะอยากเรียนวิทย์หรอกนะ แต่พี่แค่อยากพิสูจน์ ‘ทฤษฎีความสัมพันธ์’ บางอย่าง” “ทฤษฎีบ้าบออะไรอีก?” ผมพยายามดึงข้อมือออก แต่คนตรงหน้ากลับนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ขยับไม่ได้ “ทฤษฎีที่ว่า... ถ้าเราทำให้คนๆ หนึ่งโมโหจนควันออกหูได้ แสดงว่าเขาแคร์เรามากกว่าที่เขาพูด” คินกระซิบเสียงต่ำข้างหูผม ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอจนผมขนลุกชัน “น้องมินนี่อะไรนั่น พี่ก็แค่กดอ่านเพื่อจะดูว่า... เธอจะหึงพี่ขนาดไหนเมื่อเห็นชื่อเขาส่งมา” ผมเบิกตากว้าง สมองประมวลผลช้าลงอย่างกะทันหัน นี่มันกลั่นแกล้งกันชัดๆ! ความโกรธที่เคยมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความเขินอายที่พุ่งพล่านจนหน้าผมคงแดงก่ำไปถึงใบหู “พี่มัน... เลว!” “เลวกับแค่คนเดียวครับ... คนที่พี่อยากให้เป็นคนสอนวิทย์ให้พี่ไปตลอดชีวิต” เขาปล่อยมือจากข้อมือผม แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความอะไรบางอย่างก่อนจะวางทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วหันหลังเดินไปที่ประตู “จะไปไหนครับ?” ผมเผลอถามออกไปโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่โกรธอยู่แท้ๆ “ไปทำธุระสำคัญครับ” เขาหันมาทำหน้ากวนประสาท “ธุระที่จะทำให้ ‘น้องมินนี่’ เลิกทักมาหาพี่ตลอดกาล” ผมยืนงงอยู่กลางห้อง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือพี่คินที่วางทิ้งไว้ดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง ผมชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปดูหน้าจอที่เปิดค้างไว้ ข้อความล่าสุดที่พี่คินพิมพ์ตอบกลับไปในแชตของกลุ่มที่มีเพื่อนของเขาและสาวๆ รวมอยู่ด้วย มันทำให้ผมตาค้าง ข้อความนั้นเขียนว่า: *‘ขอโทษทีครับ พอดีช่วงนี้กำลังติวเข้มเรื่องความรัก เลยไม่มีเวลาไปกินไอติมกับใคร เพราะติวเตอร์คนปัจจุบันหวงมากครับ’* ยังไม่ทันที่ผมจะได้หายตกใจ ประตูห้องก็ถูกเปิดผางออกโดยเพื่อนสนิทตัวดีของผมที่ถือขนมเข้ามาเต็มมือ แต่จังหวะที่เขาเห็นผมยืนอยู่หน้ามือถือพี่คินเขาก็ชะงัก “เฮ้ย โซ่! แกทำอะไร... แล้วทำไมมือถือคินถึงมาอยู่ที่แก!?” ความซวยมาเยือนแล้วครับ เพราะในวินาทีนั้นเอง หน้าจอมือถือที่ผมถืออยู่ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง พร้อมข้อความใหม่ที่เด้งขึ้นมาจาก ‘แม่’ ของพี่คิน: *‘คิน... แม่หาว่าที่ลูกสะใภ้ไว้ให้แล้วนะ วันอาทิตย์นี้ไปเจอกันหน่อย’* โลกของผมหยุดหมุนไปชั่วขณะ... นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ครับเนี่ย? หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังไม่หนีไปไหนนะครับ เพราะตอนหน้าความลับเรื่องคู่เดทที่แม่พี่คินหามาให้จะกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่ผมต้องรับมือให้ได้ครับ ขอบพระคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ!