อย่าจ้องแบบนั้น ผมเขิน!

"คุณคิน! หยุดยิ้มแบบนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ! คุณฟังที่พี่กรณ์พูดไหมเนี่ย พ่อผม! พ่อผมมาถึงล็อบบี้แล้วนะ!" ผมตะโกนก้องห้องทำงานของคิน มือไม้สั่นจนแทบจะปัดแก้วกาแฟบนโต๊ะคว่ำ พ่อผมเป็นคนดุระดับตำนาน ถ้าท่านรู้ว่าผมมานั่งติวหนังสือให้ผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างคุณคินในคอนโดส่วนตัวแบบนี้ มีหวังผมได้กลายเป็นประติมากรรมหินหน้าห้องแน่นอน แต่เจ้าของห้องกลับทำแค่เลิกคิ้ว นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาที่เคยมองหนังสือฟิสิกส์ด้วยความว่างเปล่าบัดนี้กลับจดจ้องมาที่ผมด้วยนัยน์ตาพราวระยับเหมือนกำลังดูสารคดีสัตว์ป่าที่หายากที่สุดในโลก "ใจเย็นก่อนสิโซ่" คินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีเสน่ห์ดึงดูดจนน่าโมโห "คนเราเวลาตื่นเต้นน่ะ อัตราการเต้นของหัวใจจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เลือดสูบฉีดไปที่ใบหน้าจนแก้มแดงแจ๋... รู้ไหมว่าตอนนี้เธอเหมือนอะไร?" "เหมือนคนกำลังจะถูกพ่อฆ่าไงครับ! เลิกเล่นตัวนะคุณคิน ลุกขึ้นช่วยผมหาทางออกเดี๋ยวนี้เลย!" ผมพยายามจะเดินหนีไปที่ระเบียง แต่คินกลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวๆ ของเขาก้าวเพียงสองครั้งก็มาดักหน้าผมไว้เสียสนิท แผ่นอกกว้างที่ภายใต้เสื้อเชิ้ตราคาแพงนั้นดูมั่นคงจนผมต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางหนังสือ "ทำไมต้องกลัว?" เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ "พ่อเธอก็แค่คนธรรมดา แต่ที่เธอกลัวตอนนี้ ไม่ใช่เพราะกลัวพ่อ... แต่กลัวว่าถ้าท่านขึ้นมาเห็นเราในสภาพนี้ ท่านจะเข้าใจผิดเรื่อง 'ความสัมพันธ์' ของเราต่างหาก" สายตาของเขา... มันไม่ใช่สายตาคนที่ล้อเล่นอีกต่อไป มันคือสายตาของนักล่าที่จ้องมองเหยื่อด้วยความเอ็นดูผสมกับความปรารถนาบางอย่างที่ผมไม่อาจนิยามได้ "ผม... ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น!" ผมเถียงเสียงตะกุกตะกัก ความรู้เรื่องวิทยาศาสตร์ในหัวที่เคยแน่นปึกหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก "หลบไปเลยนะ! ผมจะลงไปรับพ่อ!" "ถ้าเธอเดินออกไปตอนนี้ พ่อเธอจะเห็นว่าหน้าเธอแดงกว่ามะเขือเทศสุก" คินหัวเราะในลำคอ มือหนายกขึ้นแตะที่ข้างแก้มผมเบาๆ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยผ่านผิวหน้าอย่างแผ่วเบาจนผมตัวแข็งทื่อ "รู้ไหมโซ่ เหมือนปรากฏการณ์โฟโตทาซิส (Phototaxis) เลยนะ" "อะ... อะไรนะครับ?" ผมถามเสียงหลง พยายามคุมสติที่กระเจิดกระเจิง "สิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนที่เข้าหาแสงสว่าง... เธอก็เหมือนกัน แค่ฉันจ้องหน่อย เธอก็เหมือนจะละลายหายไปกับแสงตรงหน้าฉันแล้ว" "คุณคิน! นี่มันไม่ใช่เวลามาติววิทย์นะ!" ผมผลักอกเขาออกเบาๆ แต่มันเหมือนการผลักก้อนหิน เขามั่นคงเกินไป "แล้วเลิกจ้องผมแบบนั้นสักที! ผมบอกว่าเขินไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงครับ!" "ก็เธอชอบทำท่าทางน่ารักเวลาจนมุมแบบนี้นี่นา" เขายังคงไม่ขยับหนี แถมยังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม เหมือนจะควานหาความลับที่ผมซ่อนไว้ในใจลึกๆ สายตานั้น... สายตาที่ทำให้อากาศในห้องดูเบาบางลงอย่างประหลาด ผมรู้สึกเหมือนอุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้นจนควบคุมไม่ได้ ปึก! เสียงประตูบานใหญ่ที่ถูกผลักเข้ามาดังสนั่นพร้อมกับร่างของพี่กรณ์ที่หอบแฮก "คุณคิน! น้องโซ่! คุณพ่อของน้องโซ่... เอ้อ... ท่านไม่ได้รอที่ล็อบบี้แล้วครับ" พี่กรณ์ชะงักกึก มองภาพผมกับคินที่ยืนอยู่ใกล้กันจนแทบจะสิงร่าง ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "ท่าน... ท่านกำลังเดินขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นนี้แล้วครับ อีกไม่ถึงนาทีถึงหน้าห้องแล้ว!" คินหันไปมองพี่กรณ์แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาหาผมแล้วยิ้มมุมปาก "เอาล่ะโซ่ ดูเหมือนการทดลองเรื่อง 'การเผชิญหน้ากับความจริง' จะเริ่มเร็วกว่าที่คิดนะ" เขาคว้าข้อมือผมแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามเข้าไปยังห้องลับที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือขนาดใหญ่ ก่อนที่เขาจะหันมาส่งสัญญาณให้พี่กรณ์เงียบเสียง แล้วปิดบานประตูตู้หนังสือลงจนมืดสนิท ท่ามกลางความมืดมิด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าห้อง... ท่านไม่ได้มาคนเดียว แต่ดูเหมือนท่านจะพาท่านแม่มาด้วย! "โซ่!" เสียงทุ้มเข้มของพ่อที่คุ้นเคยดีดังทะลุเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงเปิดประตูห้องทำงานที่ดังขึ้นตามมา ผมสะดุ้งสุดตัว มือที่ถูกคินกุมไว้อยู่แน่นขึ้นกว่าเดิม ผมเงยหน้ามองคินในความมืด เห็นเพียงแววตาเป็นประกายที่กำลังจ้องมองผมไม่วางตา แม้ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด เขากลับดูตื่นเต้นและกวนประสาทได้มากกว่าใคร "ถ้าพ่อเธอรู้ว่าเราซ่อนอยู่ตรงนี้..." คินกระซิบข้างหูผม เสียงนั้นแหบพร่าและชวนให้ใจเต้นผิดจังหวะ "เธอคิดว่าท่านจะถือปืนลูกซองขึ้นมาด้วยไหมครับ?" ในวินาทีที่ผมกำลังจะอ้าปากเถียง เสียงเปิดประตูตู้หนังสือจากด้านนอกก็ดังขึ้น... ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ หวังว่าจะเอาใจช่วยโซ่ในสถานการณ์เฉียดตายครั้งนี้ด้วยนะครับ