กลไกการเต้นของหัวใจ

หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของโซ่สั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้ง เหมือนแผ่นดินไหวขนาดย่อมที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์ของเจ้าของเครื่องให้พุ่งทะยานไปถึงขีดสุด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องเขม็งไปยังข้อความล่าสุดบนหน้าจอแชตสีเขียวอย่างเอาเรื่อง ขณะที่เจ้าของร่างสูงโปร่งซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปเพียงคืบกลับทำลอยหน้าลอยตา ทำทีเป็นสนใจลวดลายของวอลเปเปอร์ห้องนั่งเล่นเสียเหลือเกิน [โซ่]: พิมพ์: พี่กรณ์เขาหมายความว่ายังไงครับพี่คิน? "แผน" อะไร? ไหนอธิบายมาให้เคลียร์เดี๋ยวนี้เลยนะ! [คิน]: พิมพ์: เอ่อ... แผนติวพิเศษไงครับน้องโซ่ แผนเพิ่มเกรดฟิสิกส์ไง คิดอะไรอยู่เนี่ยหน้าแดงเชียว ฮ่าๆๆๆ [โซ่]: พิมพ์: หน้าแดงอะไรเล่า! ร้อนต่างหาก! แล้วอีกอย่าง... ส่งสติกเกอร์กลบเกลื่อนแบบนั้นคิดว่าเนียนเหรอครับ? สรุปคือพี่ร่วมมือกับพี่กรณ์ตบตาผมตั้งแต่แรกใช่ไหมเนี่ย! ผมมองภาพบรรยากาศตรงหน้าผ่านสายตาของความเป็นกลาง—โอ Sว, ให้ตายเถอะครับ รี้ดเดอร์ทุกท่าน เคมีคู่นี้เขาพ่นประกายไฟใส่กันจนผมเกือบจะต้องหยิบแว่นกันแดดมาใส่แล้วครับ โซ่ที่กำลังยืนกอดอกพองแก้มป่องด้วยความโมโห กับคินที่ยักคิ้วหลิ่วตา ส่งยิ้มกวนประสาทสไตล์หนุ่มเพลย์บอยแต่แอบคลั่งรักแบบเนียนๆ มันช่างเป็นภาพที่น่าหยิกให้เนื้อเขียวเสียจริงๆ "เลิกทำหน้าเป็นทองไม่รู้ร้อนเลยนะครับ!" โซ่ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างลืมตัว นิ้วเรียวชี้หน้าคาดคั้น "รู้ไหมครับว่าผมต้องเสียเวลาอ่านหนังสือทฤษฎีควอนตัมไปกี่ชั่วโมง เพราะคิดว่าตัวเองหัวทึบจนต้องมาให้พี่ติวเนี่ย หือ?" "อ้าว ก็ไหนบอกว่าชอบเรื่องวิทยาศาสตร์ไงครับ" คินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความเอ็นดูไว้อย่างปิดไม่มิด ร่างสูงแกล้งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนโซ่ต้องผถะถอยหลังไปชนกับโซฟาตัวนุ่ม "พี่ไม่ได้หลอกสักหน่อย แค่... ใช้โอกาสนี้เข้ามาทำความรู้จักเด็กแถวนี้ให้มากขึ้นต่างหากล่ะครับ" "คนเจ้าเล่ห์!" โซ่แหวใส่หน้า ทว่าใบหูกลับขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงต้นคอ ในทางวิทยาศาสตร์แล้ว อาการแบบนี้เราเรียกว่า **Vasodilation** ครับ หรือภาวะที่หลอดเลือดฝอยใต้ผิวหนังขยายตัวเนื่องจากระบบประสาทซิมพาเทติก (Sympathetic nervous system) ถูกกระตุ้นจากความตื่นเต้น ความโกรธ หรือแม้กระทั่ง... อาการเขินอายจนหัวใจสูบฉีดเลือดเร็วกว่าปกติ และถ้าเรามาลองคำนวณอัตราการเต้นของหัวใจของโซ่ในตอนนี้ รับรองว่าตัวเลขต้องทะลุ 120 ครั้งต่อนาทีอย่างแน่นอนครับ! "เขินเหรอครับ?" คินโน้มใบหล่อเหลาลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "เนี่ย... พี่ไม่ได้วัดปรอทนะ แต่รู้เลยว่าอุณหภูมิร่างกายเราพุ่งสูงปรี๊ดแล้วนะเนี่ย" "ใครเขินพี่! บ้าหรือเปล่า!" โซ่ปฏิเสธเสียงดังลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความรัวเร็วของจังหวะหัวใจในอกซ้ายที่เต้นตุบๆ จนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครงอยู่รำคาญ "ถอยไปเลยนะ! ผมจะกลับบ้านแล้ว! ไม่ติวอะไรทั้งนั้นแหละ!" โซ่สะบัดหน้าหนีเตรียมจะหันหลังเดินจ้ำอ้าวไปยังประตูทางออก แต่มีหรือที่คนเจ้าแผนการอย่างคินจะปล่อยให้เหยื่อ... เอ๊ย ลูกศิษย์ตัวน้อยหลุดมือไปง่ายๆ ร่างสูงคว้าข้อมือบางไว้เบาๆ ไม่ได้ออกแรงรั้งให้เจ็บ แต่สัมผัสอุ่นซ่านนั้นกลับทำให้กระแสไฟฟ้าในร่างกายของโซ่ช็อตวูบจนขาแข็งค้างไปชั่วขณะ "เดี๋ยวสิครับโซ่... ฟังพี่อธิบายก่อน" น้ำเสียงของคินเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย ความขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความนุ่มนวลชวนใจสั่น "ที่พี่ทำทั้งหมด... ก็เพราะว่าพี่อยากอยู่ใกล้เราจริงๆ นะครับ" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่ว 3 วินาที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงลมหายใจที่สะดุดกึกของคนฟัง โซ่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ สมองที่เคยประมวลผลฟิสิกส์และเคมีได้อย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ กลับหยุดทำงานกะทันหันราวกับระบบล่ม (System Error) ในทางชีววิทยา ฮอร์โมนออกytocin (ออกซิโทซิน) หรือที่เรารู้จักกันในนาม "ฮอร์โมนแห่งความผูกพันและการกอด" กำลังหลั่งออกมาในกระแสเลือดของทั้งคู่ครับ มันเป็นสารสื่อประสาทที่ทำให้มนุษย์เรารู้สึกอบอุ่น ไว้วางใจ และอยากจะเข้าใกล้ใครสักคนให้มากยิ่งขึ้นไปอีก และดูเหมือนว่า คิน จะใช้ประโยชน์จากฮอร์โมนตัวนี้ได้อย่างเชี่ยวชาญเสียด้วยสิครับ! "พี่... พี่พูดอะไรเนี่ย" โซ่หลบสายตา กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือข้างที่ถูกกุมไว้พยายามจะดึงออกแต่ก็ถูกกระชับให้แน่นขึ้นกว่าเดิม "ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวผมก็ฟ้องพี่กรณ์จริงๆ ด้วย" "ฟ้องเลยครับ พี่ไม่กลัวหรอก" คินยิ้มละมุน รอยยิ้มที่ทำเอาคนมองใจยวบยาบจนแทบยืนไม่อยู่ "เพราะพี่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะจีบเราแบบเปิดเผย ไม่หลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไปแล้วล่ะครับ" ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด... เสียงเตือนในหัวของโซ่ดังระรัวยิ่งกว่าสัญญาณเตือนภัยโรงงานนิวเคลียร์ระเบิด! นี่มันไม่ใช่การติววิชาวิทยาศาสตร์ธรรมดาแล้วครับ แต่มันคือการทดลองทางจิตวิทยาขั้นสูงที่ใช้ความใกล้ชิดเป็นตัวแปรควบคุม เพื่อพิสูจน์สมมติฐานที่ว่า... *หัวใจของคนเราจะต้านทานความคลั่งรักไหวได้นานแค่ไหนกันเชียว?* โซ่เม้มริมฝีปากแน่น แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู สมองกำลังประมวลผลว่าจะโวยวายกลบเกลื่อนหรือจะวิ่งหนีทะลุกำแพงห้องออกไปดี แต่ในจังหวะที่กำลังจะอ้าปากเถียงกลับนั้นเอง... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนในห้องลงทันที "คุณคินครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงตะโกนหอบแฮกของพี่กรณ์ดังทะลุบานประตูเข้ามาด้วยความตระหนก "คุณพ่อของน้องโซ่... มายืนรออยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างแล้วครับ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาติววิชาหัวใจกับพี่คินและน้องโซ่นะครับ หวังว่าจะฟินจนนอนไม่หลับกันถ้วนหน้านะครับ!