พี่คินคนบ้า!

[โซ่]: "พี่คิน! เลิกแกล้งหลับแล้วลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! น้ำเก๊กฮวยแก้วนี้มันไม่มีแอลกอฮอล์สักหยดเดียว อย่ามาเนียนเอาหัวมาซุกไหล่ผมนะเว้ย!" เสียงโวยวายของเด็กหนุ่มร่างโปร่งดังลั่นห้องนั่งเล่น โซ่กำลังใช้มือข้างหนึ่งดันไหล่กว้างของคนที่ฟุบหน้าลงกับโซฟาอย่างหมดสภาพ ส่วนอีกมือก็ถือแก้วน้ำเก๊กฮวยเย็นเจี๊ยบที่เพิ่งชงเสร็จหมาดๆ กลิ่นหอมจางๆ ลอยเตะจมูก แต่สภาพของคนตัวโตกว่านี่สิ... นั่งพับเพียบเอียงกระเท่เร่ ดวงตาคมกริบปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอราวกับหลับไปแล้วจริงๆ แต่ถ้าหลับจริง ทำไมมุมปากหยักนั่นถึงกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ได้ฟะ! [คิน]: "อื้อ... โซ่... ปวดหัวจัง... มึนหัวตึ้บเลย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยงึมงำลอดไรฟัน ฟังดูอู้อี้และแหบพร่าอย่างจงใจ มือหนาคว้าหมอนอิงใบโตมากอดแน่น ซ้ำร้ายยังขยับตัวเข้ามาเบียดจนต้นแขนแนบชิดกันมากกว่าเดิม "ขอซบแป๊บเดียวนะ... โลกมันหมุนไปหมดแล้วเนี่ย..." [โซ่]: "โลกหมุนเพราะแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางบ้าอะไรของพี่เล่า! นี่มันน้ำเก๊กฮวยสูตรลดร้อนใน ไม่ใช่เตкиลาช็อต! ลุกขึ้นมานั่งดีๆ เลยนะ ไม่งั้นผมจะเอาหนังสือฟิสิกส์ควอนตัมฟาดหัวจริงๆ ด้วย!" โซ่หน้าแดงแจ๋ เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ ผิวแก้วเย็นๆ ถูกนาบลงข้างแก้มอีกฝ่ายเพื่อเป็นการลงโทษ แต่คนตัวโตกลับส่งเสียงครางฮือในลำคออย่างชอบใจ ปลายจมูกโด่งรรันเฉียดผ่านต้นคอขาวเนียนไปนิดเดียว จนเจ้าของร่างสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว นี่คือแผน... มันต้องเป็นแผนชัวร์ๆ! เมื่อสิบนาทีที่แล้ว ตอนที่พวกเขานั่งติวเรื่อง 'กลศาสตร์ของไหล (Fluid Mechanics)' กันอยู่ดีๆ คินก็บ่นว่ากระหายน้ำ โซ่เลยลุกไปรินน้ำเก๊กฮวยในตู้เย็นมาให้ แก้วเดียวไม่พอ พอกลับมาอีกที พี่รหัสสุดหล่อคนนี้ก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลา อ้างว่าเฝ้าระวังความดันโลหิตตกจากการเรียนหนักเกินไป ทั้งที่ความจริงเมื่อกี้ยังนั่งแทะขนมปังกรุบๆ เคี้ยวตุ้ยๆ อยู่เลย! [โซ่]: "คนอะไรเนียนเป็นกิ้งก่ายubahสี... ลุกขึ้นมาเลยนะ! พี่รู้ไหมว่าสารพันธุกรรมหรือ DNA ของคนเราน่ะ ถ้ามันสร้างความเนียนเก่งได้ขนาดนี้ พี่คงครองโลกไปนานแล้ว!" [คิน]: "ฮึ... โซ่ก็พูดเกินไป..." คินลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมามอง เจ้าตัวไม่ได้เมามายตามที่แกล้งทำแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์และอบอุ่นในเวลาเดียวกัน "ถ้าพี่ครองโลก... โซ่ก็ต้องเป็นราชินีคู่บัลลังก์ดิ จะได้มาคอยบ่นพี่แบบนี้ทุกวันไงครับ" [โซ่]: "ใครจะไปยอมเป็นฟะ! สมองผมมีไว้คำนวณสูตรฟิสิกส์และเคมี ไม่ได้มีไว้รองรับความกะล่อนของพี่นะ!" โซ่สะบัดหน้าหนี พยายามดึงแขนตัวเองออกจากอ้อมกอดหลวมๆ นั่น แต่ยิ่งดึง คินก็ยิ่งรั้งเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้น จนตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม บรรยากาศในห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟส้มสลัวเริ่มเปลี่ยนไป ความเงียบเข้ามาแทนที่เสียงบ่นโวยวาย หัวใจของโซ่เต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งที่แอร์ก็เปิด 25 องศาเซลเซียสแท้ๆ [คิน]: "โซ่..." เสียงทุ้มเรียกเบาๆ นุ่มนวลจนคนฟังสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้ง "ที่พี่แกล้งเมา... ไม่ใช่เพราะอยากกินน้ำเก๊กฮวยหรอกนะ" [โซ่]: "ล...แล้วเพราะอะไรเล่า ปล่อยเลยนะ ไม่งั้นผมโกรธจริงๆ ด้วย!" โซ่พยายามทำเสียงดุ กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง มือเรียววางแปะลงบนแผงอกกว้างเพื่อดันตัวออก แต่สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายที่รัวเร็วไม่แพ้กัน [คิน]: "ก็เพราะว่า... เวลาปกติ โซ่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาติวหนังสือ ใส่ใจแต่สูตรเคมี ฟิสิกส์ ชีวะ จนไม่ยอมมองหน้าแฟนเด็กคนนี้เลยสักนิด" คินอมยิ้มบางๆ สายตาจับจ้องใบหน้าที่แดงก่ำของคนตรงหน้าไม่วางตา "พี่แค่อยากให้โซ่... หันมามองพี่แบบเต็มๆ ตา โดยไม่ต้องมีตำราเรียนมากั้นกลางสักนาทีสองนาที... มันผิดมากเลยเหรอครับ?" คำพูดนั้นทำเอาโซ่ถึงกับอึ้ง สมองที่เคยประมวลผลเร็วระดับซูเปอร์คอมพิวเตอร์เกิดอาการช็อตไปชั่วขณะ ริมฝีปากอ้าค้างเล็กน้อย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ความโกรธเคืองเมื่อครู่วันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความนุ่มฟูที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก ไอ้บ้านี่... ขี้โกงชะมัด! รู้ทั้งรู้ว่าเขาแพ้ทางสายตาแบบนี้ แล้วยังจะมาหยอดคำหวานใส่ในระยะประชิดอีก ใครมันจะไปตั้งสรับรับมือไหววะเนี่ย! [โซ่]: "พี่มัน... พี่คินคนบ้า!" โซ่หลบตา ทุบกำปั้นเล็กๆ ลงบนอกอีกฝ่ายเบาๆ เป็นการแก้เขิน ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู "ใครเป็นแฟนพี่กันเล่า! อย่ามาพูดจาอนุมานเอาเองนะ!" [คิน]: "อ้าว ไม่ใช่เหรอครับ?" คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนอย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้โซ่ตัวแข็งทื่อ "เมื่อกี้ใครนะบอกว่า 'ถ้าพี่เป็น DNA พี่คงครองโลก' แปลว่าในหัวโซ่มีแต่เรื่องของพี่เต็มไปหมดแล้วสิ แบบนี้ไม่เรียกว่าแฟน จะให้เรียกว่าอะไรล่ะครับ หื้ม?" [โซ่]: "นั่นมัน... มันเป็นการเปรียบเทียบเชิงอุปมาอุปไมต่างหากเล่า! ไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย!" โซ่เถียงเสียงแข็งแต่เสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ นี้ แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง สายตาของโซ่ก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของคินที่คว่ำอยู่บนโต๊ะกระจก หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตไลน์ เด้งขึ้นมาหราด้วยชื่อและข้อความที่ทำให้ลมหายใจของโซ่สะดุดกึก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของคินแข็งค้างไปในเสี้ยววินาที เมื่อเจ้าตัวรีบเอื้อมมือไปคว่ำโทรศัพท์เก็บแทบไม่ทัน แต่มันไม่ทันแล้ว... โซ่อ่านมันเต็มสองตา *[แจ้งเตือนจากแชต: "พี่กรณ์" ส่งข้อความถึงคิน]* *[ข้อความ: "เรื่องแผนที่วางไว้ ให้จัดการคืนนี้เลยใช่ไหมวะ หรือจะรอให้ยัยคุณหนูตระกูลนั้นรู้ตัวก่อน?"]* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั่งเล่นทันที บรรยากาศอบอุ่นฟีลกู๊ดเมื่อครู่ถูกแช่แข็งลงในพริบตา โซ่หันขวับกลับมามองหน้าพระเอกหนุ่มที่ตอนนี้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายเกลี้ยง เหลือเพียงแววตาสั่นไหวที่ปกปิดไม่มิด [โซ่]: "พี่คิน..." เสียงหวานเอמהแผ่วเบา แต่เย็นเยียบจนน่ากลัว "แผนอะไรเหรอครับ... ที่พี่กรณ์บอกเมื่อกี้?" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังจะพลิกผันนี้ด้วยนะครับ!