ทำไมต้องสนิทกับคนอื่นด้วยล่ะ?

"ถ้าคินไม่หยุดทำตัวเป็นจุดศูนย์กลางของจักรวาล ผมจะเอารีโมทแอร์ฟาดหัวให้เน้นๆ เลยนะ บอกไว้ก่อน!" ผมตะโกนลั่นห้องสมุดคณะที่เงียบกริบ โซ่... ไอ้เด็กอัจฉริยะที่กำลังหน้าแดงก่ำเพราะความโกรธ (หรือเขินกันแน่) ปาปากกาเมจิกในมือลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง 'ปึก' คิน... ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มประดับใบหน้าตลอดเวลา แม้ในยามที่ถูกด่ากราด เขายังคงนั่งเท้าคางมองผมด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความกวนประสาทแบบทุกที แต่มันดู... นิ่งและลึกซึ้งเกินกว่าที่ผมจะรับมือไหว "โซ่ใจเย็นก่อนครับ" คินเอ่ยเสียงเรียบ "ที่ผมเข้าหาคนอื่นเยอะแยะ ก็เพราะผมอยากเปรียบเทียบไง" "เปรียบเทียบ?" ผมเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ "เปรียบเทียบอะไร? เปรียบเทียบว่าใครสอนหนังสือเก่งกว่ากัน หรือเปรียบเทียบว่าใครจีบคุณได้ห่วยแตกกว่ากัน?" คินหลุดขำออกมาเบาๆ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นที่ทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะทุกครั้ง "โซ่เคยได้ยินเรื่อง 'ทฤษฎีความโน้มถ่วงระหว่างบุคคล' ไหมครับ?" "อย่ามามุก! อย่าเอาวิทยาศาสตร์มากลบเกลื่อนความเจ้าชู้ของนายนะ" ผมเบี่ยงหน้าหนี พยายามซ่อนความใจสั่นไว้ภายใต้มาดขรึม "ฟังก่อนสิครับ" คินแตะปลายนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ "ในทางฟิสิกส์ แรงดึงดูดระหว่างวัตถุสองชิ้นจะมากหรือน้อย ขึ้นอยู่กับ 'มวล' และ 'ระยะห่าง' ยิ่งมวลมาก แรงดึงดูดก็ยิ่งมหาศาล... โซ่รู้ไหมว่าทำไมผมถึงสนิทกับคนอื่นเยอะแยะไปหมด?" "เพราะนายมันเฟรนด์ลี่จนน่ารำคาญไง" ผมสวนทันควัน "ไม่ใช่ครับ" คินสบตาผมตรงๆ ดวงตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการแกล้งโง่ "ผมพยายามรวบรวม 'มวลความสัมพันธ์' จากคนรอบข้าง เพื่อจะดูว่าแรงดึงดูดจากคนเหล่านั้นมันส่งผลกระทบต่อตัวผมได้มากแค่ไหน... แต่เชื่อมั้ยครับ? ยิ่งผมลองดึงคนอื่นเข้ามาใกล้เท่าไหร่ ผมก็ยิ่งค้นพบว่า แรงดึงดูดของพวกเขาเทียบไม่ได้เลยกับ 'มวลมหาศาล' ที่โซ่มีต่อผมเพียงคนเดียว" บรรยากาศในห้องเงียบไปถนัดตา หัวใจผมเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่ถูกรัวไม่หยุดจังหวะ นี่มันมุกจีบสาว... ไม่สิ มุกจีบผู้ชายที่เนียนที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย! "มั่ว... มั่วไปหมด!" ผมพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "นายกำลังใช้กฎของนิวตันมาอธิบายเรื่องความสัมพันธ์เนี่ยนะ? มันเทียบกันไม่ได้หรอก! มวลในทางฟิสิกส์มันคือเนื้อสาร แต่นี่มันคือ... คือ..." "คือความรู้สึกเหรอครับ?" คินกระซิบเบาๆ ชิดริมหูผม ผมขนลุกซู่ไปทั้งตัว "อย่ามา... อย่ามาใกล้เกินไปนะ" "โซ่ครับ" คินเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจัง "ที่ผมต้องสนิทกับคนอื่น เพราะผมกลัว... กลัวว่าถ้าผมโฟกัสแค่โซ่เพียงคนเดียว เหมือนที่โลกโคจรรอบดวงอาทิตย์ ผมอาจจะถูก 'แรงดึงดูด' ของโซ่ดึงให้หลุดออกจากวงโคจรจนกู่ไม่กลับ... แต่ตอนนี้ผมคิดได้แล้วล่ะครับ" "คิดอะไร?" ผมถามเสียงสั่น "ว่าการยอมถูกดึงดูดจนพังทลายไปพร้อมกับโซ่... มันอาจจะเป็นจุดหมายปลายทางที่ดีที่สุดของผมก็ได้" คินเอื้อมมือมาคว้าข้อมือผมไว้เบาๆ ไม่มีการล้อเล่น ไม่มีการหยอกเย้า มีเพียงแววตาที่สั่นไหวและจริงใจจนผมหายใจไม่ออก ผมพยายามจะดึงมือออกแต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีแรงแม้แต่น้อย "โซ่... ตั้งแต่วันแรกที่ติวหนังสือกัน จนถึงตอนนี้ที่เรารู้จักกันดีขึ้น ผมไม่ได้อยากได้แค่ 'ครู' มาสอนวิทย์ให้ผมแล้วนะ" เขากดหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วไถส่งข้อความมาให้ผม ดวงตาผมเบิกกว้างเมื่อเห็นหน้าจอแชตที่เด้งขึ้นมา มันไม่ใช่แค่ข้อความบอกรักธรรมดา แต่มันคือภาพถ่ายหน้าจอโปรเจกต์ 'บันทึกการเรียนรู้วิทยาศาสตร์' ที่ผมเคยทำให้เขา แต่เขากลับเปลี่ยนชื่อไฟล์ในเครื่องตัวเองเป็นคำว่า... *'เหตุผลที่ผมอยากตื่นมาเจอหน้าโซ่ทุกวัน'* ผมรีบคว้าโทรศัพท์หมายจะกดยกเลิกข้อความนั้น แต่มือเจ้ากรรมกลับสั่นจนทำเครื่องหลุดมือ ทว่าในวินาทีที่ก้มลงไปเก็บโทรศัพท์ ประตูห้องสมุดก็เปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ผมคุ้นเคยดีเดินตรงมาทางเรา... "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะนะคิน... แต่ดูเหมือนว่า 'ความลับ' ที่นายพยายามซ่อนไว้เกี่ยวกับเรื่องคดีที่ห้องแล็บเมื่ออาทิตย์ก่อน... มันกำลังจะถูกเปิดโปงแล้วว่ะ" เงาของ 'รุ่นพี่ภาควิชา' ที่ผมไม่ถูกชะตาด้วยทาบทับลงมาบนโต๊ะ รอยยิ้มของเขาเหยียดยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเหลือบตามองแชตบนหน้าจอโทรศัพท์ของผมที่ยังเปิดค้างไว้ คินไม่ได้หันไปมองรุ่นพี่คนนั้น เขายังคงจ้องตาผม... จ้องด้วยแววตาที่บอกว่าสิ่งที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ คือสิ่งเดียวกับที่เขากลัวที่สุดในชีวิต นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมความลับในห้องแล็บถึงมาโผล่ที่นี่? และทำไมคินถึงดูเหมือนคนถูกต้อนจนมุมขนาดนั้น? วิทยาศาสตร์รอบตัวหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้แรงดึงดูดของทั้งคู่นะครับ