ของขวัญวันเกิดที่อยากได้

เสียงกระดาษรายงานในมือของโซ่สั่นระริกตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปยังหน้าจอสมาร์ทโฟนที่สว่างวาบในความสลัวของห้องแล็บร้าง—ไม่ใช่สิ มันไม่ใช่ห้องแล็บร้าง แต่มันคือห้องเก็บของลับหลังอาคารคณะวิทยาศาสตร์ที่ควรจะมีแค่เขากับความเงียบงัน ทว่าเวลานี้ กลับมีร่างสูงโปร่งของคินยืนพิงชั้นวางอุปกรณ์สารเคมีด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังยืนรอรถเมล์ ทั้งที่รอบตัวพวกเขามีกระดาษโน้ตลับสุดยอดเกี่ยวกับโปรเจกต์โครงงานฟิสิกส์เชิงทฤษฎีที่โซ่เพิ่งเขียนวิเคราะห์ไว้เมื่อคืน วางหราอยู่บนโต๊ะทำงานตัวนั้นอย่างจงใจ "นาย..." โซ่อ้าปากพะงาบๆ สรรพนามที่จะใช้เรียกอีกฝ่ายติดอยู่ในลำคอ สมองอันปราดเปรื่องที่มักคำนวณอัตราการเคลื่อนที่ของวัตถุหรือกลศาสตร์ควอนตัมได้อย่างแม่นยำ กลับรันคำตอบไม่ถูกว่าทำไมความลับระดับชาติที่เขาซ่อนไว้ในโฟลเดอร์เข้ารหัสสามชั้น ถึงมานอนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าไอ้คนเจ้าเล่ห์นี่ได้ "ครับ? ว่าไงครับคุณติวเตอร์คนเก่ง หน้าแดงเชียวนะ โดนรังสีความร้อนจากปฏิกิริยาฟิวชันแถวนี้เข้าเหรอ?" คินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่โซ่ลงความเห็นมาตลอดว่าเป็นภัยต่อความสงบสุขทางจิตใจของมนุษยชาติ เจ้าตัวดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนโซ่ต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะ lab โดยอัตโนมัติ "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะคิน! นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมเอกสารวิเคราะห์โครงงานของฉันถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วนาย... นายแอบเข้ามาดูไฟล์ในแล็บส่วนตัวของฉันได้ยังไงเนี่ย มันผิดกฎความปลอดภัยนะเว้ย!" โซ่โวยวายเสียงหลง นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง แม้ว่าใบหูและพวงแก้มจะเห่อร้อนขึ้นมาจนลามไปถึงต้นคอด้วยความตื่นตระหนกก็เถอะ "โวยวายเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะเรา" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างมีเสน่ห์ ดวงตาคมกริบไม่ได้มองเอกสารบนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย แต่กลับจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าตื่นตระหนกของคนตัวเล็กกว่าราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายวับไปกับตา "ใครว่าผมแอบดู ไฟล์พวกนั้นน่ะ... คุณส่งมาให้ผมเองต่างหากล่ะครับ" โซ่ชะงักกึก สมองที่หมุนเร็วจี๋เบรกเอี๊ยดจนแทบหัวทิ่ม "ฮ... หา? ฉันเนี่ยนะส่งให้? นายบ้าไปแล้วหรือไง สมองกระทบกระเทือนตอนทดลองเครื่องกลเหรอคิน ฉันจะไปส่งข้อมูลความลับให้คนที่ชอบกวนประสาทฉันทุกวี่ทุกวันทำไม!" "ก็ตอนที่ส่งการบ้านฟิสิกส์เมื่อสามวันก่อน คุณส่งไฟล์แนบผิดโฟลเดอร์ไงครับ... เจ้าตัวเล็ก" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงลากยาวอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับควิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาโชว์หน้าจอแชตที่ปรากฏชื่อไฟล์ *'ความลับสุดยอดห้ามให้ไอ้คินเห็นเด็ดขาด_Final_Finalจริงๆนะ.pdf'* ชัดเจนแจ่มแจ้งคาตา โซ่อ้าปากค้าง สนิท นิ่งอึ้ง สมองประมวลผลซ้ำไปซ้ำมาสิบรอบถ้วนก่อนจะพบความจริงอันน่าอดสูว่า... เขาเป็นคนสะเพร่าเองโดยแท้! "อ... อ้าว..." เสียงโวยวายเมื่อครู่หดหายกลายเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา โซ่เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง หลบสายตาคมคลาคล่ำนั้นด้วยความรู้สึกอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ กับเสียงหัวใจของโซ่ที่เต้นโครมครามดังแข่งกัน ให้ตายสิ นี่มันความอับอายระดับหายนะทางชีววิทยาชัดๆ! คินมองท่าทีจำนนต่อหลักฐานของคนตรงหน้าแล้วก็เผลอยิ้มกว้างออกมาอย่างเอ็นดู รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มีความอ่อนโยนบางอย่างซ่อนอยู่ลึกซึ้งจนโซ่สัมผัสได้ มือหนายื่นออกไปหมายจะหยิบปอยผมที่ตกลงมาปรบหน้าผากของอีกฝ่าย แต่มือเรียวของโซ่กลับปัดออกอย่างรวดเร็วด้วยสัญชาตญาณป้องกันตัว "อย่ามาเนียนนะ! ถึงฉันจะส่งผิด แต่นายก็ไม่มีสิทธิ์เอามาล้อเล่นนะเว้ย แล้วนี่... วันนี้วันเกิดนายไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาขลุกอยู่แต่ในห้องเก็บของแบบนี้ล่ะ" โซ่รีบเปลี่ยนเรื่องทันทีเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผดเผาใบหน้า "ก็รอคนแถวนี้มาอวยพรไงครับ" คินตอบหน้าตาเฉย ดวงตาพราวระยับ "ความจริง วันเกิดปีนี้ ผมไม่ได้อยากได้ของขวัญราคาแพง หรืออุปกรณ์ทดลองเจ๋งๆ อะไรหรอกนะโซ่" โซ่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "แล้วนายอยากได้อะไรล่ะ? หรือว่าอยากกินชาบูกับเค้กสามชั้น? เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง ถือว่าเป็นการไถ่โทษเรื่องส่งเอกสารผิดก็แล้วกัน" คินส่ายหัวเบาๆ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิดจนโซ่รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย ดวงตาคมคู่เดิมจดจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววระแวดระวังแต่ก็มีความน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ในที "ของขวัญที่ผมอยากได้... มันไม่ได้ซื้อหาด้วยเงินหรอกครับโซ่" คินเว้นจังหวะไปชั่วครู่ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด "สิ่งที่ผมอยากได้ที่สุดในวันเกิดปีนี้..." โซ่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความรู้ทางวิทยาศาสตร์เรื่องแรงโน้มถ่วงหรือสนามแม่เหล็กดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลเลยสักนิดเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ "...ก็คือการได้อยู่กับคุณแบบนี้นานๆ... นานเท่าที่จะนานได้เลยล่ะครับ" นิ้วมือของคินเอื้อมไปแตะที่ปลายคางของโซ่อย่างแผ่วเบา บังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ ไม่มีมุกตลก ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาท มีเพียงความจริงจังและประกายความอบอุ่นที่สะท้อนอยู่ในแววตานั้น ชัดเจนจนโซ่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลอมละลายกลายเป็นของเหลวที่จุดเดือดต่ำสุดขีด โซ่อ้าปากพะงาบๆ อีกครั้ง หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างกายแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดยักษ์ สมองตื้อตันจนคิดคำด่าหรือคำโวยวายไม่ออกสักคำ ทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นรัวเร็วราวกับกลองเพล แย่แล้ว... แบบนี้มันขี้โกงกันชัดๆ! โซ่สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกของอีกฝ่ายไว้เบาๆ แม้จะรู้ว่าแรงแค่นี้คงไม่ทำให้คินสะเทือนก็ตาม "น... นายพูดอะไรเนี่ยเลี่ยนเป็นบ้าเลย! ใครเขาจะอยู่ให้นายแกล้งไปนานๆ กันเล่า ปล่อยเลยนะ!" "ไม่ได้บอกว่าจะให้แกล้งนี่ครับ..." คินกระซิบเสียงนุ่ม ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมานิดๆ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มไปไม่เป็น "ผมหมายถึง... ให้ผมได้คอยติววิทย์กับคุณแบบนี้ไปเรื่อยๆ ต่างหากล่ะ หรือว่าคุณไม่อยากให้ผมอยู่ด้วยแล้วล่ะครับ โซ่?" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจของคนฟังอย่างจัง โซ่เม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลคำตอบอย่างรวดเร็ว—ความจริงแล้ว ต่อให้ปากจะบอกว่ารำคาญ แต่ลึกๆ ในใจ... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของคินดังขึ้นทำลายความเงียบ โซ่สะดุ้งเล็กน้อยผละถอยหลังออกมาครึ่งก้าวด้วยความตกใจ ขณะที่คินยอมลดมือลงอย่างเสียดายเล็กน้อยพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แต่ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกวาดมองข้อความสั้นๆ บนหน้าจอที่เพิ่งเด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ รอยยิ้มสบายๆ บนใบหน้าของคินก็แข็งค้าง ร่างสูงชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็นอย่างปิดไม่มิด โซ่สังเกตเห็นความผิดปกติจึงขมวดคิ้วถามด้วยความแปลกใจ "มีอะไรเหรอ? ใครส่งข้อความมา หน้าเครียดเชียว" คินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่คมที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความอบอุ่นและขี้เล่น บัดนี้กลับฉายแววความกังวลและระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด เขามองหน้าโซ่อยู่นานสองนานก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศฟีลกู๊ดเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา "โซ่..." คินเอรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจังจนน่ากลัว "คนที่เรากำลังพูดถึงเมื่อกี้... เขาเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่า..." ข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้นในความสลืด พร้อมกับชื่อผู้ส่งที่ทำให้โซ่ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด... บุคคลที่ไม่มีทางมาปรากฏตัวที่นี่เวลานี้ได้อย่างเด็ดขาด! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาตลอดนะครับ