ทดลองใจด้วยความเงียบ

“อ่านแล้วก็ตอบสิครับ... จะมองหน้าจอจนมันจะทะลุเป็นรูอยู่แล้วเนี่ย” เสียงทุ้มต่ำของคินดังแทรกขึ้นมาในความเงียบงันที่น่าอึดอัด บรรยากาศภายในห้องติวเล็กๆ ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำอธิบายวิชาการยิบย่อย กลับกลายเป็นสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าที่ผลักให้คนสองคนออกห่างจากกัน ทั้งที่นั่งอยู่ห่างกันไม่ถึงเมตร โซ่สะดุ้งสุดตัว นิ้วที่กุมโทรศัพท์สั่นระริก ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองชื่อบนหน้าจอที่สว่างวาบ ‘พี่ธันวา’... รุ่นพี่ที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ กลับส่งข้อความมาถามว่า *‘พี่มาถึงหน้าหอเราแล้วนะ ลงมาหาหน่อยสิ’* นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! แล้วคินล่ะ... คินที่นั่งกอดอกพิงเก้าอี้ด้วยสายตานิ่งเรียบจนน่ากลัวแบบนี้ เขาเห็นชื่อคนส่งแล้วหรือยัง? “...ว่าไงครับโซ่ เงียบไปแบบนี้ ผมเริ่มคิดแล้วนะว่าคนที่ทักมาคือแฟนเก่า หรือกิ๊กเก่าที่แอบคุยกันลับหลัง?” คินโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่ปลายจมูก โซ่ขยับหนีจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้อง “บ้า! กิ๊กอะไรเล่า ไม่มี!” โซ่แหวกลับเสียงสูงเพื่อกลบเกลื่อนความรนราน “แค่... แค่ข้อความจากคนรู้จักน่ะ พี่เขาทักผิดคนหรือเปล่าก็ไม่รู้” “คนรู้จักที่มาหาถึงหน้าหอตอนสี่ทุ่ม?” คินเลิกคิ้ว สายตาคมปลาบดั่งมีดกรีดลงบนใจ “โอเคครับ ถ้าคุณไม่อยากบอก ผมก็จะไม่เซ้าซี้” คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินไปเก็บหนังสือเล่มหนาที่กางทิ้งไว้บนโต๊ะ “คิน... นายจะไปไหน?” “กลับครับ” เขาตอบสั้นๆ ไม่หันมามอง “ดูเหมือนวันนี้คุณจะมีธุระด่วนที่สำคัญกว่าการติวเรื่อง ‘หลักความไม่แน่นอนของไฮเซนเบิร์ก’ นะครับ ซึ่งก็น่าจะดีแล้ว เพราะในชีวิตจริง... ความแน่นอนมันก็ไม่มีอยู่จริงแต่แรก” คำประชดประชันนั้นเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงลงกลางใจ โซ่กัดริมฝีปากแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบ แต่มันคือความเงียบที่กำลังตะโกนก้องถึงความน้อยใจที่ต่างฝ่ายต่างซ่อนไว้ โซ่รู้ดีว่าเขากำลังทำตัวงี่เง่า ความรู้เรื่องฟิสิกส์น่ะเขาสอนได้เป็นฉากๆ แต่เรื่อง ‘ใจ’ ของตัวเองและอีกคน กลับเป็นเรื่องที่เขาสอบตกซ้ำซาก โซ่เผลอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังก้าวไปที่ประตู ก่อนจะตัดสินใจพูดบางอย่างออกมา “ถ้านายไปตอนนี้... กฎแรงดึงดูดระหว่างมวลน่ะ มันจะหายไปเลยนะ” คินหยุดชะงักที่หน้าประตู เขาหันกลับมาครึ่งซีก แสงไฟสีนวลในห้องตกกระทบโครงหน้าคมสันดูนิ่งสงบผิดปกติ “พูดเรื่องวิทย์อีกแล้วเหรอครับโซ่? เลิกใช้ฟิสิกส์มาอ้างเพื่อปกปิดความรู้สึกตัวเองสักทีเถอะ มันน่ารำคาญ” “งั้นลองใช้วิธีอื่นดูไหมล่ะ” โซ่พูดเสียงแผ่ว แต่หนักแน่น “เรามาลอง ‘ทดลองใจด้วยความเงียบ’ กันดู” คินขมวดคิ้ว “อะไรนะครับ?” “ตามกฎฟิสิกส์ ถ้าเราหยุดการเคลื่อนไหว ทุกอย่างจะเข้าสู่สภาวะสมดุล” โซ่ก้าวลงจากเก้าอี้ เดินเข้าไปหาคินช้าๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก “ถ้านายยอมยืนนิ่งๆ กับฉันตรงนี้ สักหนึ่งนาที... ถ้าหลังจากนั้นนายยังจะเดินออกไป ฉันจะถือว่าเราสองคน... ไม่เคยมีแรงดึงดูดต่อกันอีกเลย” คินเงียบไปนาน เสียงนาฬิกาบนผนังห้องดัง *ติ๊ก... ติ๊ก...* เหมือนนับถอยหลังลมหายใจของพวกเขา คินค่อยๆ วางหนังสือในมือลง เขาเดินกลับมาหาโซ่จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความลุ่มลึกที่อ่านไม่ออก “หนึ่งนาที... ถ้านี่คือการทดลองที่โซ่ต้องการ ผมก็จะยอมให้ครับ” ทั้งคู่ยืนนิ่ง ท่ามกลางความเงียบที่บีบคั้นจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในความว่างเปล่า โซ่จ้องลึกเข้าไปในตาคิน พยายามมองหาคำตอบที่ค้างคามาตลอด วินาทีที่ 50... คินเริ่มหายใจติดขัดเล็กน้อย วินาทีที่ 55... โซ่เผลอเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อคินไว้โดยไม่รู้ตัว ทว่าก่อนที่จะครบหนึ่งนาที... เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวๆ และเสียงตะโกนที่ทำให้โลกของโซ่หยุดหมุนก็ดังแทรกเข้ามา “โซ่! เปิดประตูหน่อยพี่เอง! พี่รู้ว่าเราอยู่ในห้อง!” คินหันไปมองประตู ก่อนจะหันกลับมามองโซ่ด้วยสายตาที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าเดิม เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปิดหน้าจอที่สว่างวาบลงทันที “พี่ธันวาเหรอครับ?” คินยิ้มบางๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้โซ่ใจสั่นด้วยความกลัว “งั้นผมว่าผลการทดลองนี้... คงไม่ต้องรอให้ถึงหนึ่งนาทีแล้วล่ะครับ” คินหันหลังเดินไปที่ประตูมือคว้าลูกบิด แต่ก่อนจะเปิดออก เขาหันกลับมามองโซ่ที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหิน “ลืมบอกไป... พี่คุณน่ะ... เขาเป็นคนส่งข้อความมาหาผมก่อนจะส่งหาคุณเสียอีก” สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักออกพร้อมกับเงาร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง โซ่เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยแต่กลับรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้า... ความลับที่เขาพยายามปิดบังพังทลายลงในพริบตาเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับบททดสอบของโซ่และคินในตอนนี้นะครับ!