ความลับใต้เงาห้องสมุด

"ถ้าขยับเข้ามาใกล้กว่านี้อีกเซนติเมตรเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจคุกคามทางกายภาพแล้วนะคิน!" ผมกดเสียงต่ำ พยายามบังคับไม่ให้มือที่ถือปากกาไฮไลต์สั่นไปมากกว่านี้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดเหมือนละอองฝนหลังพายุผ่านของคิน มันรบกวนสมาธิผมจนสมการเรื่อง 'แรงดึงดูดระหว่างมวล' ในหนังสือฟิสิกส์ตรงหน้ากลายเป็นตัวเลขที่อ่านไม่รู้เรื่องไปเสียดื้อๆ "คุกคามอะไรกันครับโซ่" คินเลิกคิ้วกวนๆ รอยยิ้มมุมปากนั่นน่ะ... มันคือกาวดักหนูชัดๆ "ผมแค่กำลังงงว่าทำไม F ถึงเท่ากับ G m1m2 ส่วนด้วย r กำลังสอง... แล้วไอ้ 'r' นี่มันต้องเป็นระยะห่างที่วัดจากตรงไหน ผมก็เลยต้องเข้ามาดูใกล้ๆ ไงครับ เผื่อคุณจะช่วยชี้ให้ดู" "รอก็คือรัศมีไง! ระยะห่างระหว่างจุดศูนย์กลางมวล! แล้วจะเอาหน้ามาใกล้หูผมเพื่ออะไร!" ผมพยายามขยับเก้าอี้หนี แต่มุมลับสุดของห้องสมุดมหาวิทยาลัย—ชั้นหนังสือโซนประวัติศาสตร์ที่ฝุ่นเกาะหนาจนไม่มีใครกล้าเข้ามา—ดันมีพื้นที่จำกัดเกินไป เก้าอี้ไม้ตัวเก่าของผมเลยติดกับกำแพงจนไปไหนไม่ได้ "ก็ห้องสมุดมันเงียบครับ ผมก็ต้องกระซิบ" คินขยับเข้ามาอีกนิด คราวนี้แขนเสื้อเชิ้ตของเขาเบียดกับต้นแขนผมจนสัมผัสถึงไออุ่น "คนอื่นจะได้ไม่ได้ยินไง ว่าผมโง่ฟิสิกส์แค่ไหน... หรือว่าคุณกลัว? กลัวว่าถ้าใกล้กันกว่านี้ หัวใจคุณจะเต้นดังจนลบความเงียบของห้องสมุดหมด?" "เพ้อเจ้อ!" ผมแหวใส่ พยายามเบนสายตาไปที่สูตรฟิสิกส์ "อย่ามาเล่นลิ้น กฎของนิวตันมันอธิบายความรักไม่ได้หรอก เลิกทำหน้ากวนประสาทแล้วอ่านต่อสิ" คินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำของเขามันทำให้จังหวะการหายใจผมรวนไปหมด เขาหยิบปากกาในมือผมไปหมุนเล่นช้าๆ สายตาของเขาไม่ได้มองหนังสือเลยสักนิด เขามองหน้าผม... มองเหมือนผมเป็นโจทย์ฟิสิกส์ข้อที่ยากที่สุดที่เขาพยายามหาคำตอบอยู่ "โซ่รู้ไหมครับ ในทางวิทยาศาสตร์น่ะ... แรงดึงดูดน่ะมันขึ้นอยู่กับมวล ยิ่งมวลมาก แรงยิ่งเยอะ" คินพูดพลางขยับตัวเข้ามาประชิดจนผมแทบไม่มีที่ว่างให้หายใจ "ผมว่าบางที กฎนิวตันมันอาจจะใช้กับเราไม่ได้ เพราะตัวคุณน่ะมวลน้อยจะตาย แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนโดนแรงดึงดูดมหาศาลลากเข้ามาหาคุณตลอดเวลาเลยล่ะครับ?" "ไอ้... ไอ้คนขี้หยอด!" ผมรู้สึกได้ว่าหน้าตัวเองร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด "นี่มันวิชาฟิสิกส์ ไม่ใช่วิชาเอกวรรณกรรมโรแมนติก เลิกใช้วิทยาศาสตร์มาเป็นเครื่องมือจีบคนอื่นได้แล้ว!" "ผมไม่ได้จีบครับ ผมแค่ตั้งสมมติฐาน" คินขยับมือมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากผมอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนที่นิ้วมือเขาทำให้ผมแข็งทื่อไปชั่วขณะ "ผลการทดลองของผมคือ... ทุกครั้งที่อยู่ใกล้คุณ สารเคมีในสมองผมมันรวนไปหมด โดพามีนหลั่งพล่านจนควบคุมตัวเองไม่ได้ สงสัยผมคงต้องให้คุณเป็นหัวหน้าแล็บวิจัยอาการนี้ให้ผมหน่อยแล้วล่ะ" ผมอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลเร็วระดับซูเปอร์คอมพิวเตอร์กลับว่างเปล่าสนิท นี่มันบ้าอะไรกัน! ทำไมเขาต้องทำสายตาแบบนั้น? ทำไมเขาต้องทำให้ทุกอย่างมันดูจริงจังจนผมหนีไปไหนไม่ได้ด้วย? "โซ่ครับ..." คินเรียกชื่อผมเบาๆ น้ำเสียงเขาเปลี่ยนไปเป็นโทนจริงจังที่ผมไม่คุ้นเคย "อะ... อะไร" "คุณเคยสงสัยไหม ว่าทำไมหนังสือเล่มนี้ถึงต้องเอามาซ่อนไว้ในมุมนี้?" เขาถามพลางใช้นิ้วชี้ไปที่หนังสือประวัติศาสตร์ปกหนังเก่าคร่ำคร่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ หนังสือเล่มนั้นผมเป็นคนเลือกมาเอง เพราะเห็นว่ามันเงียบดี แต่พอเห็นคินมองมันด้วยสายตาแปลกๆ ผมก็เริ่มใจคอไม่ดี "ก็เพราะมันเงียบดีไง... ทำไมล่ะ?" คินขยับเข้ามาจนลมหายใจเขาเป่ารดข้างหูผม เขาเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา แล้วจู่ๆ เขาก็เปิดหน้าสุดท้ายที่ถูกแปะเทปกาวปิดไว้... ข้างในนั้นไม่ใช่เนื้อหาประวัติศาสตร์ แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่แอบแนบไว้ ผมคว้ามาดูด้วยความตกใจ มันเป็นรูปภาพของผม... ตอนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือที่ม้านั่งใต้ต้นไม้เมื่อสัปดาห์ก่อน รูปถ่ายที่แอบถ่ายจากมุมสูง... และด้านหลังรูปมีลายมือคุ้นตาเขียนไว้ว่า *'จุดเริ่มของความลับที่ผมไม่อยากให้ใครรู้'* "คิน... นี่มัน..." ผมหันไปมองคิน หัวใจผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบรรณารักษ์ก็ดังขึ้นจากทางเดินหลักที่อยู่ไม่ไกล พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจากคินที่ทำให้ผมตัวชาไปทั้งร่าง "ห้ามส่งเสียงนะโซ่... เพราะถ้าคุณหันไปมองข้างหลังตอนนี้ คุณจะเห็นว่าคนที่กำลังเดินมาตรวจมุมนี้ ไม่ใช่แค่บรรณารักษ์... แต่เป็นคนของคุณที่คอยจับตาดูความลับของเราอยู่" ผมชะงักกึก มือที่ถือรูปภาพสั่นระริก สายตาผมเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนที่สะท้อนผ่านกระจกเงาบานเก่าที่วางพิงผนังอยู่... เงาที่ยืนนิ่งและกำลังจ้องมองเราสองคนด้วยแววตาที่น่ากลัวที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเคมีที่เริ่มเดือดพล่านคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ