พี่เนียนมากนะครับ!

"ถ้าตอบไม่ได้ข้อนี้ ผมจะยึดชีทสรุปฟิสิกส์ของคุณคืนถาวรนะครับน้องโซ่" เสียงทุ้มต่ำที่เจือรอยยิ้มพรายดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องสมุดเงียบเชียบ แอร์เย็นฉ่ำจนขนลุกซู่ แต่ไอร้อนที่แผ่ออกมาจากคนนั่งข้างๆ กลับทำให้ผมรู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวมันพุ่งสูงขึ้นแบบผิดปกติ ผม—โซ่—กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าสมุดโจทย์กลศาสตร์ที่ยากระดับมหาบัณฑิต ทั้งที่นี่มันแค่ฟิสิกส์ ม.ปลาย แต่ไอ้รุ่นพี่หน้ามึนข้างกายดันสรรหาสารพัดโจทย์พิสดารมาทรมานผมไม่เว้นแต่ละวัน "พี่คิน! นี่มันเกินหลักสูตร ส,อ,ว,ท. ไปไกลแล้วนะ!" ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่คนตัวโตที่นั่งเท้าคางมองผมด้วยสายตากรุ้มกริม แว่นกรอบใสที่เขาใส่ไม่ได้ช่วยลดความเจ้าเล่ห์ลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งขับให้ดวงตาคมคู่นั้นดูแพรวพราวชวนหมั่นไส้เข้าไปใหญ่ "แล้วอีกอย่าง ชีทนั้นผมเขียนเองกับมือ พี่ไม่มีสิทธิ์มาฮุบนะ!" "อ้าว ก็เห็นนั่งเหม่อมองหน้าผมนานเกินห้านาที นึกว่าติวเรื่องแรงดึงดูดระหว่างมวลจนสมองไหลไปแล้วซะอีก" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนุ่มทุ้มชวนให้ใจกระตุกวูบอย่างน่าโมโห "ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ พักสมองสักห้านาทีเถอะครับ หน้าแดงหมดแล้วเนี่ย" "ใครหน้าแดง! ฝุ่นในห้องสมุดต่างหากเล่า!" ผมรีบยกมือขึ้นถูแก้มตัวเองลวกๆ กลบเกลื่อนความพิรุธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงใบหู ทั้งที่ความจริงแล้ว มันไม่ได้เกิดจากฝุ่นเลยสักนิด... มันเกิดจากระยะห่างระหว่างเราต่างหาก ที่ตอนนี้มันใกล้เสียจนผมได้กลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ เจือจางจากตัวเขา เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ หนังสือเล่มหนาเริ่มหนักอึ้ง เปลือกตาของผมเริ่มพับลงทีละน้อย ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนท่องสูตรฟิสิกส์สะสมจนร่างกายประท้วง หัวผมเริ่มโอนเอนไปซ้ายทีขวาที ก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงพิงกับอะไรบางอย่างที่ทั้งอุ่นและมั่นคงอย่างไม่ตั้งใจ สัมผัสนั้นนุ่มหยุ่นแต่แข็งแรง กลิ่นกายคุ้นเคยลอยวนอยู่ปลายจมูก... ผมเผลอหลับไปแล้วสินะ ท่ามกลางความสะลึงสะลือ กึ่งหลับกึ่งตื่น ประสาทสัมผัสอื่นๆ กลับทำงานเด่นชัดขึ้นมาอย่างประหลาด ผมรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวเบาหวิวราวกับขนนกปัดผ่านพวงแก้ม ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้เสียจนผิวเนื้อสัมผัสได้ถึงความไหวติง ตามด้วยสัมผัสนุ่มหยุ่น ละมุนละไม และแผ่วเบายิ่งกว่าสายลม ที่กดทับลงมาบนผิวแก้มข้างซ้ายอย่างจงใจ... นานราวสองสามวินาที ก่อนจะผละออกไปพร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังแว่วอยู่ข้างใบหู *"ดื้อชะมัด... หลับยังน่ารักเลยนะครับเนี่ย"* สมองที่กำลังสะลึมสะลือของผมสะดุ้งเฮือกตื่นเต็มตาในเสี้ยววินาที หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามรากระเบิด แรงดันเลือดพุ่งพล่านจนแทบระเบิดออกจากอก ความรู้สึกตื่นตระหนกผสมปนเปไปกับความวูบวาบแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง แต่วินาทีนั้น... ด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดและความเขินอายระดับร้อยริกเตอร์ ผมเลือกที่จะทำสิ่งเดียวที่สมองสั่งการได้ทันที —แกล้งหลับต่อไปแบบแนบเนียนที่สุด! เปลือกตาของผมปิดสนิทแน่น ลมหายใจที่ควรจะสม่ำเสมอตอนนี้กลับติดขัดจนแทบสำลัก ผมพยายามควบคุมกล้ามเนื้อทุกส่วนบนใบหน้าไม่ให้กระตุกเกร็ง แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยินเสียงมันตีกลองชุดอยู่รอมร่อ "แกล้งหลับเนียนมากเลยนะครับน้องโซ่" เสียงกระซิบแหบต่ำดังชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนผมขนลุกชันไปทั้งร่าง ตามด้วยปลายนิ้วอุ่นจัดที่ไล้เบาๆ บริเวณเส้นผมที่ปรกหน้าผากผมอย่างทะนุถนอม ก่อนที่เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอจะตามมา ทำเอาผมรู้ตัวทันทีว่า... แผนแกล้งตายของผมมันโป๊ะแตกตั้งแต่เริ่มประโยคแรกแล้ว! ผมลืมตาโพลงขึ้นมาทันที หมายจะหันไปโวยวายกลบเกลื่อนความอายให้พ้นๆ หน้า แต่ทว่า... ทันทีที่หันไป ใบหน้าของเรากลับห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาคมกริบของคินพินิจมองมาด้วยแววตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยอกล้อ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางหายไป เหลือเพียงความจริงจังบางอย่างที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น จนคำต่อว่าทั้งหมดติดอยู่ที่ริมฝีปาก พูดไม่ออกบอกไม่ถูก บรรยากาศรอบตัวเงียบงันลงทันตาเห็น เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและจังหวะหัวใจสองดวงที่เต้นรัวแข่งกัน คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดอย่างไม่มีทีท่าว่าจะถอย ปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันอยู่รำคาญ หากเขยิบอีกนิดเดียว... มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมมาแตะคางผมเบาๆ ไม่ให้ขยับหนี สายตาของเขามองตรงมาที่ริมฝีปากของผมสลับกับดวงตา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมหยุดหมุนไปชั่วขณะ "ทีนี้... รู้หรือยังครับ ว่าแรงดึงดูดระหว่างมวลน่ะ... มันมีอยู่จริงไหม?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเคมีที่เริ่มเดือดพล่านคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ